Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2127 listings and 3756 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 1873 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Ποίηση "το διάγγελμα"
 

"το διάγγελμα" Hot

Κι άξαφνα χθες
μαύρισε η οθόνη
Οι ξανθιές παρουσιάστριες
εξαφανίστηκαν
Θα σύρθηκαν
κάτω απ' τα γραφεία
των μεγάλων τους αφεντικών
και θα μάζευαν γόμες..
παλιά τους τέχνη κόσκινο..
Χάθηκε και το νησί
θα βούλιαξε μέσα στην καταιγίδα
Ο λαός με δάφνες
στους καναπέδες του
πίνει κονιάκ -
της παρηγοριάς
τριαράκι αστεριών -
και γέρνει στον ύπνο του..

Άρχισε να βρέχει όξω
στην πλάση
Κι ο "βασιλέας"
ενεφανίσθη
ταπεινός και μόνος
βρεγμένος
απ' την κορφή ως τα νύχια
"Ψηφίστε γιατί χανόμαστε"
είπε
και έφυγε
με όνο δίτροχο ταπεινό
για το ταπεινό κονάκι του..
Με πήρε κι εμένα ο ύπνος
Κι ονειρεύτηκα
πάλι την Πύλη-
εκείνη που ισοπέδωσε το τανκ -
Μύρισα αίμα
και ξύπνησα
Είχε γεμίσει νάρκες το σπίτι
"Μάνα", μου είπε ο γιος
"με σκότωσαν"
Γύρισα να δω
Ποτάμι αίμα το σπίτι μου
Που είναι το παιδί;
"Που είσαι;" ρωτώ με τρόμο
"Μάνα, με σκότωσαν" ακούω πάλι
"Πότε, αγόρι μου;" Ρώτησα
"Τα χρόνια που κοιμόσουν μάνα.."

Τέλος

Το πρόγραμμα συνεχίζεται κανονικά...

Πατεράκη Ευαγγελία

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 3 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 

ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!!!!!!!!!

Φιλιά!

Τάκης
Reviewed by Takis D.-M.
October 30, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

έτσι σκέφτεται ένας μαχόμενος πολίτης... δεν είναι αυτονόητο το να είσαι πολίτης, πρέπει να το καταλάβουμε επιτέλους σ'αυτό το τόπο των ισοπεδωμένων αξιών... το να είσαι πολίτης σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη... σημαίνει να έχεις γνώση, κρίση και βούληση... σημαίνει να βλέπεις όχι μόνο να κοιτάζεις και να μελετάς όχι μόνο να διαβάζεις... πολίτης μαχόμενος σημαίνει να μην φοβάσαι να αρνηθείς το βολεμένο εαυτό σου και να τον υπερβείς... και πρώτη πράξη συνείδησης είναι η καταγγελία... ύστερα η δράση, τελικά η μετοχή στα θετικά και αρνητικά... συγχαρητήρια Πυρφόρα μου!
Reviewed by SAILOR
October 28, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Το Διάγγελμα

Το σχέδιο καλά κρατεί…… αυτό νομίζουν….. αυτό πιστεύουν…… αυτό εύχονται…… γι’ αυτό προσ-εύχονται…… γι’ αυτό χαμογελά ευτυχισμένη η νέα τάξη πραγμάτων που ανήκουν όλοι αυτοί……… οι προδοτοκακομοίρηδες - ανικανοανόητοι – και ΨΥΧΙΚΑ Ανάπηροι…… σαλταδόροι του ΕΦΗΜΕΡΟΥ………
.... Ο ήχος απλωνόταν
και πλάγιαζε στα χαμηλά,
ακολουθώντας τις σκιές
που έτρεχαν χωρίς πορεία,
με τη σκέψη σε καθήκοντα περιφρούρησης.

Και η αγωνία αφυδατωμένη,
να έχει μπει στις καλλιέργειες του φόβου,
που ξεραμένες έτριζαν
στο κάθε βήμα.

Η μοναδική πόρτα πούμενε ανοιχτή,
έγραφε τη λέξη « θυσία »,
μα κανείς δεν τη διάβαινε.
Και δύο – τρείς που την πλησίασαν,
κοντοστάθηκαν δισταχτικοί
κι’ έφυγαν γρήγορα,
αλλάζοντας πορεία.

Η ανάγκη έψαχνε τη συζήτηση,
χωρίς ανταπόκριση.

Στόματα κλειστά,
από φόβο,
από άγνοια,
από ατολμία – αμηχανία,
ή κι’ από ένστικτο.

Οι πορείες συνέκλιναν.
Κι’ όλες βγήκαν στον ίδιο δρόμο,
τον φαρδύ κι’ ατέλειωτο,
μ’ όλα τα βέλη
να δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση.
Κι’ αυτά να γράφουν
πάντα την ίδια φράση.
« Πορεία προς τη Γνώση. »

Κι’ όλοι άρχισαν να περπατούν γρήγορα
και να τρέχουν.
Κι’ όλοι ζητούσαν να την βρουν,
να την ρωτήσουν,
να μάθουν – να γνωρίσουν,
πριν αποφασίσουν,
να πάρουν στα χέρια τους
το εισιτήριο,
για το Μεγάλο τρένο
με τα πολλά βαγόνια,
ίσως χωρίς επιστροφή,
ίσως χωρίς τέλος,
ίσως για να κατέβουν
στην επόμενη στάση,
στα σύνορα της ίδιας κοινωνίας.
Του ίδιου τοπίου,
της μόνιμης αγωνίας,
με τα σπασμένα παντζούρια
της Αβεβαιότητας,
σε όσα σπίτια κατοικούσαν ακόμα
Αράχνες.

Έως ότου έσπασε το μεσαίο ζωνάρι,
που κράταγε το βαρέλι.
Κι’ αυτό άνοιξε ξαφνικά τα σωθικά του,
αφήνοντας να χυθεί
το παράπονο του απλού,
η αγανάκτηση του όλου
το δίκιο κατακόκκινο από θυμό,
να σκεπάζει το τραπέζι
με τα βαθιά κρύα πιάτα,
που γέμισαν πίκρες
με κρούστα από παγωμένο κλάμα.

Κι’ απέναντι το καλάθι με το ψωμί
άδειο....
Με λίγα ψίχουλα π’ απέμειναν
στην άκρη,
να ψιθυρίζουν την ίδια λέξη
που φορούσαν ντυμένοι όλοι,
ως το κεφάλι.
Την Αβεβαιότητα.

Που κι’ αυτή βαφτισιμιά της
Ανασφάλειας ,
πιασμένες χέρι-χέρι,
να κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια
ως κάτω το απύθμενο.
Κι’ όλα τα μπουκάλια ανοιχτά,
να γεμίζουν τα ποτήρια
με φόβο και τρόμο και πόνο………. ( στροφές από το ποίημα μου "Κι' όλοι μονολογούσαν")

ΕΩΣ ΟΤΟΥ……………

[ Σημείωση 1η ** Η Ιστορία των Αιώνων απέδειξε ότι τέλειο έγκλημα ΔΕΝ υπάρχει……..
Σημείωση 2η ** Αντίθετα Απέδειξε ότι…. « Μηδένα προ του Τέλους Μακάριζε…»
Σημείωση 3η ** Το Τέλος ** Οργή Λαού Οργή Θεού…… κι’ αλλοίμονο…… Πίκρα Ανείπωτη, Παγωμένα τα Χαμόγελα……… και Αιώνιο Παλούκωμα Ψυχών κι' όχι σωμάτων πλέον…… κι' αυτό είναι το ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ τους γιατί ΔΕΝ το γνωρίζουν ή μάλλον δεν καταδέχονται να το διανοηθούν.......Οι Αυτοκράτορες και οι Βασιλείς των "κεκκονιαμένων τάφων" που κατοικούν και βασιλεύουν τώρα......]

Reviewed by Nikos Stylianou
October 28, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: