Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2085 listings and 3737 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 295 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Άρθρο Άρθρο - Γιώργος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ 11/05
 

Άρθρο - Γιώργος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ 11/05

Άρθρο - Γιώργος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ 11/05

Στον μεγάλο καθρέφτη μπροστά.

Ένα σώμα χωρίς διαστάσεις. Άφωνο, πληγωμένο, μελαγχολικό και χαμένο.

Πόλεμος.

Στον ουρανό ο ήχος δεν είχε καμιά σχέση με εκείνους που βγάζουν τα τραγούδια. Να πέφτει το μίσος από ψηλά να γίνεται πόνος και μετά σκόνη. Να σηκώνεται η φωτιά, ο καπνός. Έτσι ήταν ο παλιός πόλεμος. Έτσι ήταν παλιά η φωτιά, η σκόνη, ο θάνατος, ο μεγάλος φόβος. Αλλά εσύ είχες κληρονομήσει εκείνη τη λάμψη κι εκείνα τα αγάλματα που σε προστάτευαν


Τώρα, κοιτάς την αδρή επιφάνεια του προσώπου στον γυάλινο απεικονιστή και ένας πόνος αμφιβολίας κατεβαίνει και σουρώνει τα χείλια.

Στον πόλεμο οι αθώοι είναι περισσότεροι από τις σφαίρες.

Και στο πεδίο της αναμέτρησης ένα κάψιμο σε βάζει στον μεγάλο ύπνο, στο μεγάλο παραμύθι.

Στους αλλοτινούς πολέμους είχε και ήρωες! Στους τωρινούς έχει ταπεινωμένους ηλίθιους που συμμετέχουν σε ένα παιχνίδι που τρώει τις σάρκες τους.

Οι σφαίρες δεν έχουν πια το κάψιμο της στιγμής. Έχουν τον ευτελισμό της ζωής. Την ντροπή, τον κατακερματισμό των ονείρων.

Υπεραιδέομαι, λοιπόν, αρχαιοπρεπώς, αναγιγνώσκοντας και ενθυμούμενος τις μεγάλες λέξεις στα μπαλκόνια της ψευτιάς!

Χαμηλώνω!

Και δεν με νοιάζει για τα αραδιασμένα ψέματα. Ψέματα μου έλεγε και η Φωφώ που έφυγε για το Κονγκό με εκείνον τον χοντρό.

Διαισχύνομαι όμως για τις ωδές που άκουγα, για τις σειρές που διάβαζα, για το ψεύτικο χαμόγελο που μου ιχνογραφούσαν.

Και χαμογελώ περιπαικτικά σε εκείνο το σημάδι στα χείλια του πρωθυπουργού, που καταδεικνύει απροκαλύπτως την αδικία των μέτρων και το περιλαίμιο που μας έβαλαν εκείνα τα κινούμενα σχέδια.

Η αγιογραφία του σώματος, τα άσπρα μαλλιά της απόγνωσης. Η νοημοσύνη των αισθήσεων, αντιστέκεται και αποδεικνύει.

Αλλά την Ελλάδα την παρείσακτη, την ενοχλητική, την κακιά μαθήτρια, αποφάσισαν να την εξοντώσουν, να την υποδουλώσουν, εκείνοι που βύζαξαν απ’ τ’ όνομά της.

Και το σχέδιο απλούστατο.

Πρώτα ταπεινώνουμε τον λαό. Τον ευτελίζουμε αφαιρώντας του κάθε είδους μορφή ονείρου. Τον αφήνουμε να τρώει λίγο, να αναπνέει λίγο, να κοιμάται και να φοβάται.

Και μετά έρχονται οι δαίμονες καρφώνονται κι αρχίζουν και ξεκολλάνε τα κομμάτια από πάνω της. Και θέλουν να σε φτάσουν στο σημείο να αναλογίζεσαι τι αξία έχει ένας βράχος, μια πέτρα, ένα άγαλμα λευκό ξαπλωμένο στα αγριόχορτα, μια ιστορία!

«Δεν ξέρω τι τέλος να βάλω», ψιθύρισε στον διπλανό του. «Έχεις μια ωραία πρόταση να σου πω μιαν άλλη».

Έτσι τελειώνουν οι εκθέσεις για το χαμένο μεγαλείο. Με δανεικές προτάσεις.

Και με κομμένη την ανάσα σύσσωμο το έθνος παρακολούθησε την επιμνημόσυνη δέηση. Υπό μορφήν διαγγέλματος.

Παράσταση και ερμηνεύματα.

Παπανδρέου. Κοστούμι μπλε, μοβ γραβάτα, πληγή στα χείλια, βλέμμα χαμένο από τα τεντωμένα δάχτυλα. Φυλακισμένος, εικόνα ανθρώπου μετά την κράτησή του στην απομόνωση. Απελπισμένος!

Παπακωνσταντίνου. Μαύρο κοστούμι, μαύρη γραβάτα. Σκληρός, χωρίς πληγή πουθενά. Γλώσσα κοφτή. Εισπράκτορας ονείρων. Καθαρή περίπτωση λογιστικής πράξεως. Κοράκι σκέτο.

Κι από κάτω οι υπόλοιποι να ακούνε τα πένθιμα ρούχα να ανακοινώνουν την ημερομηνία λήξεως.

Το χιούμορ της πολιτικής είναι σκοτεινό, ορίζει τη ζοφερότητα.

Αποσύρομαι διακριτικά από το περιβάλλον γιατί δεν βλέπω πια όλα τα χρώματα.

Συνεχίζω να ντρέπομαι και προστατεύοντας το κορμί μου ζήτησα λίγο νερό από κείνη τη γυναίκα που στεκόταν όρθια με τα λευκά ρούχα κάτω από κείνες τις αρχαίες κολόνες με τα λιγοστά αγριόχορτα.

Με αγνόησε!

Μυογράφημα

Το Φέρετρο περίμενε ακουμπισμένο σε τέσσερις καρέκλες.

Οι γυναίκες με τα μαύρα τον έντυσαν με φροντίδα, έβαλαν την εικόνα ανάμεσα στα δάχτυλα. Μετά ήρθαν οι άντρες, τον σήκωσαν και τον τοποθέτησαν αργά μέσα στην υποδοχή.

Ολόγυρα τα μαυροφορεμένα κεφάλια με τις μακρόσυρτες φωνές να ηχολογούν το ταξίδι.

Απέξω οι παριστάμενοι να γελούν, να σαρκάζουν, βγάζοντας την αναπνοή τους από το τέλος του χρόνου.

Γέλια, παρελθοντικές συζητήσεις για τα τερτίπια της ζωής, αναφορές στα επιτεύγματα.

Στο ξύλινο κουτί ένα λευκό σεντόνι με φτιαγμένες πτυχές να διαχωρίζει τη χαμένη ζωή απ’ τη φιλόξενη ζεστασιά του κομμένου δέντρου.

Το θυμιατό, το βιβλιαράκι με τους ψαλμούς και εκείνο το ισοκράτημα να αντιλαμβάνεται το τυπικό της θλίψεως.

Και μετά η πορεία.

Μπροστά το φέρετρο και πίσω οι ένοχοι ζωντανοί να μοιρολογούν.

Θύμισες και λέξεις, εφιάλτες και οδυρμοί.

Μπροστά οι συγγενείς, πιο πίσω οι φίλοι και ακόμα πιο πίσω οι άγνωστοι επισκέπτες των ύστερων διαδρομών.

Τελευταία μια γυναίκα με μακριά μαλλιά, μόνη ξυπόλυτη να υπογράφει τον επίλογο της φάλαγγας.

Στο χέρι κρατούσε ένα κλαρί από ελιά και στα χείλια είχε κλεισμένη την ιστορία.

Έβλεπε τις πλάτες των χαμένων προσώπων και στάθηκε ακίνητη στην αρχή της στροφής.

Πέταξε την ελιά στο τελευταίο βήμα, έβγαλε και εκείνη τη δάφνη απ’ τα μαλλιά.

Κοντοστάθηκε, έλυσε τον λιτό χιτώνα της.

Και άρχισε να χάνεται γυμνή, σιγά σιγά, στο βάθος της απέραντης θάλασσας.

Ο δρόμος των αθώων

Στον αριθμό ένα, που δηλώνει την πρωτοκαθεδρία, κατοικούν οι όμηροι της χαμένης ζωής.

Κάποια σημειώματα πεταμένα, σκιές σκοτεινές, σώματα ξαπλωμένα.

Το εξεικόνισμα γράφει τον τίτλο της αδυσώπητης σελίδας.

Και στο κρυμμένο, το μαζεμένο όλου του κόσμου, τα βογκητά σε μικρά πηγαδάκια αναρωτιούνται πού πήγε το πρώτο τους κλάμα.

Ένα αποτύπωμα σημαντικότητας πάνω στο μπλε.

Κι ο εμπνευστής φρόντισε το ρυάκι να ’ναι μικρό και στρυμωγμένο απ’ τους μεγάλους δρόμους.

Και στόλισαν οι αθώοι το σύντομο με γεράνια, για να δώσουν στο μικρό πεζοδρόμιο τη διαφορετικότητα της αναπνοής.

Και συνωστισμένοι οι ποιητές, καθηλωμένοι στα παλιά, βγάζουν πού και πού καμιά λέξη απ’ την τσέπη και την αφήνουν στο χαρτί.

Και εκείνη η κιθάρα όρθια κάνει τον μικρό δρόμο να ξεχωρίζει στα μάτια εκείνων που βλέπουν πέρα απ’ την αθωότητα

Κριτικές Χρηστών

There are no user reviews for this listing.

 

 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: