Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2122 listings and 3752 reviews.

Eίσοδος Μελών

Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by Νίκος Στυλιανού
"Μαρία κάθε φορά μας εκπλήσσεις Ευχάριστα ! Συγχαρητήρια !"
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by Νίκος Στυλιανού
Βαθμολογία Χρηστών
 
5.0
Reviewed by logoclub.gr
" ... "Αν αυτοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό, δεν αξίζει να τους λες οικογένεια. Παράτα τους. Βάλε χρ..."
< >

Κριτικές Κειμένων

Online -χρήστες & επισκέπτες Εξωτερικού

Now 212 guests online

Who's Online

Έχουμε 968 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
LOGO PAGE ** Ανένταχτο Χάδι στην ομίχλη
 

Χάδι στην ομίχλη Featured Hot

Χάδι στην ομίχλη

Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι γραφτό να γίνουν.Τα περισσότερα.Και όσο και να προσπαθεί ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα αλλάξει ή να ξεφύγει απ’αυτά.Μοιάζει η πορεία τους καθορισμένη από πριν·εμείς απλά παλεύουμε και αγωνιούμε και φοβόμαστε και ελπίζουμε.Αλλά αυτό είναι και το μεγαλείο μας,το νόημα της ύπαρξής μας.Η επιμονή μας στο να προσπαθούμε,στο να αντιστεκόμαστε σε ανώτερες δυνάμεις και εν τέλει να πέφτουμε ηρωικά και ποτέ ηττημένοι.

Οι άνθρωποι είναι φλεγόμενες σκιές που χάνονται με το φως της ημέρας.Μένει μόνο το εντύπωμά τους πάνω στα μάρμαρα,πάνω στους τοίχους,πάνω στα δέντρα να τούς θυμίζει.Όσο και να το ξεπλύνει η βροχή,όσο και να το σκορπίσει ο άνεμος,αυτό πάντα θα υπάρχει εκεί,για να θυμίζει τον διαρκή αγώνα στον οποίο είμαστε νικητές και ας τον έχουμε εξαρχής χάσει.

Αναρωτιόμουν για εκείνες τις στιγμές μέσα σ’αυτό το χάος των δυνάμεων,όπου πραγματικά υπερνικούν την αιωνιότητα της συνεχούς πτώσης.Αυτές οι στιγμές χαράσσονται για πάντα στον άτυπο κατάλογο της καταγραφής της ζωής μας.Είναι οι στιγμές που μας δίνουν όλη την δύναμη να προχωρήσουμε πεισματικά ενάντια στην φθορά και το πεπρωμένο.Είναι οι στιγμές ευτυχίας…

Ένα κορίτσι ξεχασμένο στο παγκάκι ένα πρωινό σε μια άδεια πλατεία γεμάτη ομίχλη.Ένα αγόρι που επιμένει και δεν φεύγει.Ένα χαμόγελο και μετά ένα χάδι.Μια υπόσχεση και ένα φιλί.Ευτυχία σε δυο ψυχές ένα μουντό πρωινό.

Ποτέ δεν χάσαμε γιατί ποτέ δεν σταματήσαμε.

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 5 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 

Ποτέ δεν χάνουμε, γιατί ποτέ δεν σταματούμε.
Αρκεί να κοιτάμε μπροστά,
να περιμένουμε το "επόμενο επεισόδιο"
και να έχουμε ένα ρόλο σε αυτό!
Reviewed by viv
October 27, 2009
Report this review
 
 

Χάδι στην ομίχλη


Είναι ο Σίσυφος του Καμύ, που σπρώχνει το βράχο να τον ανεβάσει στο βουνό ,ενώ ξέρει το μάταιο της προσπάθειας ότι αμέσως θα κατρακυλήσει πάλι και ο αγώνας θα συνεχιστεί όσο και αν φαίνεται παράλογο και η ευτυχία θα κερδηθεί στην διαδρομή, από την ίδια την επιλογή της ματαιότητας, της μοίρας εκείνης που βιώνεται και γίνεται προσωπική και δίνει στη ίδια τη ζωή άλλη διάσταση, με τη συνέχιση του αγώνα και της νίκης απέναντι στο παράλογο.

Η μοναδικότητα του ανθρώπου έγκειται στην ακατάλυτη φλόγα της ψυχής του που του δίνει το κουράγιο να ξαναϋψωθεί μέσα από τα δεινά του νικώντας το πεπρωμένο που ο ίδιος βιώνει σαν επιλογή.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!

Γιατί ο Ατλαντικός είναι καταρράκτης, η Νέα Γης υπάρχει μοναχά στην καρδιά του ανθρώπου, και ξαφνικά, σε στρόβιλο βουβό, θα βουλιάξεις στον καταρράκτη του θανάτου και συ κι όλη η γαλέρα του κόσμου.

Χρέος σου, ήσυχα, χωρίς ελπίδα, με γενναιότητα, να βάνεις πλώρα κατά την άβυσσο. Και να λες: Τίποτα δεν υπάρχει!

Τίποτα δεν υπάρχει! Μήτε ζωή, μήτε θάνατος. Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρχτα ερωτικά φαντάσματα να κυνηγιούνται, να σμίγουν, να γεννούν και ν'αφανίζουνται, και λέω: "Αυτό θέλω!"

Χάδι στη σκέψη μου η γραφή σου.
Reviewed by kate
October 23, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Ένα από τα πιο αναπάντητα ζητήματα: το πεπρωμένο. Να δεχτούμε τη φράση των αρχαίων ημών ή υμών προγόνων ότι “το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον” ή να συνεχίσουμε την ατέρμονη πάλη για τη διάψευσή τους; Ο Φόβος και η Ελπίδα, το ζευγάρι που μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα, καθώς το φλογίτσα μας σβήνει και χανόμαστε στη σκόνη της ουράς του κομήτη που ονομάζεται Χρόνος. Να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε παρά τα προγνωστικά για την ολέθρια ήττα μας; Και απλά να ευελπιστούμε και να διεκδικούμε λίγες στιγμές, αυτές “τις στιγμές ευτυχίας...” που προσμένουμε να μας φέρει το πρωινό, στην καθημερινή μας προσευχή πριν ξαπλώσουμε πάλι στο κρύο βραχώδης έδαφος.
Αυτό που έχω να πω είναι απλώς: ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, κάθε φορά ο λόγος σου / οι λέξεις σου είναι τροφή για σκέψη, προβληματισμό, συναισθήματα ( δάκρυα). Συνέχισε έτσι!... για να είναι η “Ευτυχία σε δύο ψυχές ένα μουντό πρωινό” !
Reviewed by powerlesspower
October 21, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

"Οι άνθρωποι είναι φλεγόμενες σκιές που χάνονται με το φως της ημέρας.Μένει μόνο το εντύπωμά τους πάνω στα μάρμαρα,πάνω στους τοίχους,πάνω στα δέντρα να τούς θυμίζει..." Τούτη η μελαγχολική αλήθεια συνηχείται αρμονικά με την ψυχή μου και αισθάνομαι πως έχεις Ηλία συλλάβει βαθύτερες αρμονικές που σιγά σιγά θα λάβουν και ακόμη πιο ανάγλυφο σχήμα στην εσωτερική σου διαδρομή, στη σκέψη σου, στο στοχασμό σου.
VERA AMO, VERA SEQUOR, έλεγε ένα παλαιό σιγγίλιο και ο Σολωμός το είχε διαλέξει να χαράξει σε ένα ρολόι που δώρισε κάποτε σε ένα βαφτισιμιό του.
Ο άνθρωπος οφείλει να δρα αλλά και να στοχάζεται. Οφείλει να δημιουργεί αλλά και να εξετάζει τα πεπραγμένα του, να αναρωτιέται για τα εδώ και τα επέκεινα, για την παρουσία και την απουσία του, για τα πάντα. Δεν είναι μια μηχανή που τρώει, πίνει, αφοδεύει και τελικά μια μέρα πεθαίνει. Τη ζωή ως αφεδρώνα δεν την δέχομαι και αρνούμαι την πεσιμιστική θεώρηση πολλών του ανθρώπου-ευφυούς μηχανής. Νομίζω πως κι εσύ Ηλία αναζητάς την βαθύτερη αιτία, εκείνο που κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται, καθώς θα έλεγε και ο Γιουνγκ.
Reviewed by SAILOR
October 20, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 

Ο διαρκής, αέναος αγώνας στο πολυεπίπεδο της ανθρώπινης ύπαρξης. Λόγος και εικόνες συνυφασμένες, παρέα με σκέψεις και ερωτήματα. Τα συμπεράσματα μπορεί και να διαφέρουν ενίοτε, όμως ο συγγραφέας καλά κάνει και αναφέρει το « ρεπορτάζ » που ενίοτε βιώνει και επεξεργάζεται.
Και άλλωστε Ηλία « Ποτέ δεν χάσαμε, γιατί ποτέ δεν σταματήσαμε » και Ποτέ δεν νικηθήκαμε. Μάλλον έχουμε και τις λαμπρές νίκες μας και τα επιτεύγματά μας στον λογαριασμό, αυτόν που χρεώνεται και πιστώνεται στο λογιστήριο της ζωής μας, με την ήδη υπάρχουσα υπογραφή του Σόλωνα : « Μηδένα προ του τέλους μακάριζε ».
Reviewed by Nikos Stylianou
October 20, 2009
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: