τον Ναζιμ Χικμετ τον αφησαν κ βγηκε στην λιακαδα για πρωτη μερα- όπως γραφει σε ένα ποιημα του. Αυτό συνεβηκε το ετος 1947, καπου φανταζομαι σε μια φυλακη στην Τουρκια. Ο Ναζιμ Χικμετ, αυτος ο μεγαλος ποιητης, συγγραφεας, τα γραπτα του ηταν γεματα εκρηκτικα κ τον συνελαβαν. Μιλαγε για την αγαπη, τον ερωτα, την ειρηνη, την αδελφοτητα μεταξυ των λαων, μιλαγε για την ομορφια του κοσμου,
κ τον συνελαβαν.
Δεν πηγαινε στην πεπατημενη που βαδιζουμε οι περισσοτεροι. Πολλες φορες καθομαι κ σκεφτομαι: αν ο ανθρωπος, η πλειοψηφία των ανθρωπων ηταν Ναζιμχικμετική, τοτε στον κοσμο θα επικρατουσε ειρηνη κ ομορφια. Επειδη όμως η πλειοψηφια δεν είναι,
είναι κατι άλλο,
τοτε στον κοσμο επικρατεί η ασχημια. Ο ανθρωπος είναι αδύναμος επειδη δινει την δικη του εξουσια στους αλλους,
στους πολιτικους,
στους ιερεις,
στο κατεστημενο,
στην δυναμη της συνηθειας.. δυναμη της συνηθειας είναι η αυταπατη ότι αυτο που ζεις τωρα είναι κατι το καθορισμενο από θεους κ ανωτερες δυναμεις. Για παραδειγμα όταν πηγαινεις στην εκκλησια κ δοξαζεις τον θεο, αυτο ολο το κατασκευασμα δεν είναι του θεου αλλα δικο σου, του ανθρωπου. Φιλάς κ προσκυνας εικονες που εφτιαξα εγω, προσκυνας ναους που εφτιαξα εγω. Εγω παπάς εγω τατας. Μαλιστα μπορείς να σκοτωσεις κ να σκοτωθεις για την θρησκεια σου. Οι σταυροφοριες, κ ολα αυτά που βλεπουμε γυρω μας. Δεν ειμαι εναντιον καμιας θρησκειας, πιστεψε οτι θελεις,
ετσι κ αλλιως ζουμε σε ενα θαυμα. Η γη απο μονη της είναι ενας θεος. Κ ο ηλιος μαζι με το συμπαν η αγια τριαδα. Εμεις, ο καθενας μας, είναι ενα θαυμα από μονο του. Ο θεος είναι εδώ! Πανταχου παρων, κ αυτο λενε συνεχως οι ποιητες σαν τον Χικμετ. Τον κλεισαμε φυλακη. Βεβαια η αφορμη ηταν ότι ηταν κομμουνιστης,
όμως ηταν η αφορμη. Σιγα που θα φοβηθουν ότι ο Μαρξ θα αλλαξει τον κοσμο. Ποτέ δεν τον φοβηθηκαν, επειδή γνωριζουν πολύ καλα οτι θα αλλαξει ο κοσμος μονον οταν ο καθενας μας παρει την ευθυνη του εαυτου του στα χερια του.
Εχουν περασει 2000 χρονια από τοτε που σταυρώσαμε την Αγαπη, τον Χριστο,
κ εχουν περασει αλλα ακομα 500 από τοτε που δώσαμε κώνειο στον Σωκρατη,
κ ο κοσμος ζει σε μια ομορφη αφασία, εχουμε ακομα χωρες, ακομα εθνικους υμνους, τρωγόμαστε σαν τα κοκορια, κανουμε πολεμους,
μεσα σε εναν ενιαιο αδιαιρετο θεικο κοσμο.
Χρειαζομαστε ο ενας τον άλλο οσο ποτε. Αν ακολουθησουμε αυτό το δρομο,
θα βρουμε τα αχναρια του θεου,
σαν σημαδουρες να είναι παντου,
σαν να φυτρωνουν στον δρομο μας παπαρουνες κ να μας δειχνουν τον δρομο,
σαν κυριακατικη αργία που κτυπουν οι καμπανες κ φωναζουν τους πιστους κοντα τους, μονο που η καμπανα δεν ειναι εκει εξω αλλα μεσα στην καρδια μας,
Ο γνωστος κτυπος τικ τακ.
με εκτιμηση σε ολους κριστοφ