πηγες μια μερα,
οπως ολες τις αλλες μερες στη δουλεια σου, κ δεν σε ξαναειδα απο τοτε,
επεσε λεει το κτιριο που εισασταν μεσα κ σας καταπλακωσε. Καποιο αεροπλανο,
ενας αεροπειρατης, συγκρουση αεροπλανου με κτιριο,
κ μετα ολα τελος.
Δεν θα σε ξαναδω,
κ ουτε κ οι επιβατες θα ξαναπροσγειωθουν ξανα στη γη μας. Εξαϋλώθηκαν. Οπως οταν επεφτε η βομβα στη Χιροσιμα κ στο Ναγκασακι. Εξαυλωθηκαν,
εξατμιστηκαν. Ουτε καν οτι υπηρξατε, κ μην με παρηγορεις με φρασουλες του τυπου:
ολοι εκει θα παμε,
κ ολα ειναι ματαια.
Το ξερω. Ακριβως για αυτο σου μιλαω κ για αυτο γραφω αυτα, κ για αυτο φωναζω:
ηθελα να ζησω!
ζωη, αυτο το ομορφο συναισθημα, το οτι υπαρχω, το οτι αναπνεω,
το χερι σου το ζεστο που σφιγγει το δικο μου. Ο ηλιος μας. Ολα αυτα που νοιωθουμε με τα πεντε παραθυρα μας στον κοσμο,
τις πεντε αισθησεις μας. Ομορφη εμπειρια. Αξιζει ο ανθρωπος να ζει κ να δημιουργει!
Εκλεισα σιγα σιγα την συνομιλια μαζι σου. Η μπαταρια του κινητου σου έσβηνε,
το μονο που προλαβαινα να σου πω ηταν: σε αγαπω.
δεν ξερω αν με ακουσες: σε αγαπω!