Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2162 listings and 3770 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 1591 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Διήγημα Το κορίτσι με τα άδεια μάτια
 

Το κορίτσι με τα άδεια μάτια Featured Hot

Το κορίτσι με τα άδεια μάτια

Κάθε μέρα έκανε ακριβώς τα ίδια εννιά πράγματα, ή όπως συνήθιζε να τα λέει “εργασίες”.

Πάντα με την ίδια ακρίβεια, πάντα εννιά, πάντα με τον ίδιο ρυθμό.
Ξυπνούσε κι έφτιαχνε καφέ, γάλα για τα παιδιά, διάλεγε τα ρούχα της προσεκτικά και ντυνόταν, πήγαινε τα παιδιά στο σχολείο, συνέχιζε το δρόμο της προς τη δουλειά, έπαιρνε τα παιδιά από το σχολείο, μαγείρευε βιαστικά και φώναζε «ώρα φαγητού!» τραγουδιστά σαν για να τους ανοίξει την όρεξη!

Κι έπειτα απ’ όλα αυτά …διάβαζε. Αυτός ήταν ο δικός της πολύτιμος χρόνος. Διάβαζε όλο σχεδόν το βράδυ. Μέσα στην ησυχία της νύχτας, με τα παιδιά να κοιμούνται γλυκά, αυτή χανόταν σε δαιδαλώδεις φανταστικούς διαδρόμους, ανακάλυπτε ή προσπαθούσε ν΄ ανακαλύψει κρυμμένα μυστικά, ξεχασμένα κλειδιά… που θα ξεκλείδωναν μαγικά την ψυχή της.

Διάβαζε με λαιμαργία, άπληστα, σαν να της τελείωνε ο χρόνος…

Γινόταν η ηρωίδα των βιβλίων ή το ξεχασμένο γράμμα που δεν διαβάστηκε από κανέναν.

Όταν κόντευε πια να χαράξει, έκλεινε τα μάτια και φαντάζονταν σκηνές με την ίδια να παλεύει τους θυμούς, τις απογοητεύσεις, τις προσβολές, την απόγνωση.

Ή φαντάζονταν τον εαυτό της να απολαμβάνει ηδονικά το σεβασμό, την τρυφερότητα, την αγκαλιά, τη στοργή. Αυτά τα βιβλία τα διάβαζε με πιο αργό ρυθμό… για να κρατήσει τη μαγεία τους για περισσότερο χρόνο.

Κάθε βράδυ ζούσε το δικό της ταξίδι, γραμμένο μέσα στις λέξεις… μα με την ιδιότητα να μπορεί αυτή να το οδηγήσει, όπου ήθελε κάθε φορά.

Το πρωί εκείνο, η μέρα φαινόταν ίδια όπως πάντα. Και κείνη έτοιμη ν’ ακολουθήσει τυφλά το αυστηρό της “ωρολόγιο πρόγραμμα”. Χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, εντελώς μηχανικά.

Όμως ακόμη και στα βιβλία, πόσο μάλλον στη ζωή, οι ανατροπές συμβαίνουν όταν δεν τις περιμένεις και κρύβουν εκπλήξεις! Μπορεί να είναι τόσο δυνατές που να μας αλλάξουν ή να σβήσουν κάθε ορθολογισμό της καθημερινότητάς μας.

Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία να σας περιγράψω με ακρίβεια, τι ακριβώς συνέβη τη μέρα εκείνη…

Όπως πάντα αφού ολοκλήρωσε τις καθιερωμένες τρεις πρώτες “εργασίες”, μπήκε στο αυτοκίνητο νυσταγμένη, για να πάει τα παιδιά κι έπειτα να συνεχίσει το δρόμο της. Άφησε τα παιδιά στο σχολείο και έβαλε τη μουσική δυνατά για να διαλύσει τη νύστα που ένιωθε!

Όλο το προηγούμενο βράδυ διάβαζε και τώρα με δυσκολία κρατούσε τα μάτια της ανοιχτά. Στο ραδιόφωνο η φωνή μιλούσε για τη σιωπή και το τραγούδι που ακολούθησε ήταν ένας ύμνος στην ομορφιά του έρωτα..

Τη στιγμή που ετοιμαζόταν να αλλάξει πρόγραμμα στο ραδιόφωνο, άκουσε για πρώτη φορά τη ΦΩΝΗ να της λέει: «γιατί δε φεύγεις; Μην πας σήμερα στη δουλειά, κάνε κάτι για σένα, ό,τι σου αρέσει, όσο τρελό κι αν είναι! Οι άλλοι ορίζουν τρέλα τις επιθυμίες μας!», αυτά είπε η φωνή και σώπασε.

Σάστισε, κοίταξε να δει από πού ερχόταν αυτή η βαθιά, δυναμική, ανδρική φωνή. Έκλεισε το ραδιόφωνο.

Ησυχία… συγκεντρώθηκε στην οδήγηση. Κόντευε να φθάσει στη δουλειά, είχε πολλά να κάνει σήμερα.

Εργαζόταν σε μια γκαλερί, υπεύθυνη διοργάνωσης εκθέσεων. Πάρκαρε βιαστικά και ξέχασε τελείως τη ΦΩΝΗ όταν άκουσε τα ουρλιαχτά της ιδιοκτήτριας της γκαλερί «γιατί άργησες; χάθηκε ένας πίνακας και τα εγκαίνια της έκθεσης που είναι σε εννιά μέρες!»

Ποιος πίνακας, ποια εγκαίνια;

«Χάθηκε “το κορίτσι με τα άδεια μάτια”», συνέχισε η Μ., μια σκληρή αδίστακτη γυναίκα που διηύθυνε μια από τις πιο γνωστές γκαλερί της πόλης. Η τελευταία φράση την προσγείωσε απότομα στην πραγματικότητα.

«Πώς χάθηκε, αφού χθες ελέγξαμε όλη την παραλαβή!» ψέλλισε, «όλα τα έργα του ζωγράφου παραδόθηκαν εδώ, εγώ υπέγραψα! Ήταν όλα εντάξει» συμπλήρωσε.

«Τώρα όμως δεν είναι όλα!» ούρλιαξε η Μ. «λείπει το σημαντικότερο έργο της έκθεσης».

Την τάραξαν τα λόγια αυτά, η ίδια είχε ελέγξει την παραλαβή, άρχισε μανιασμένα να ψάχνει τα χαρτιά, τα τσέκαρε ένα-ένα πολλές φορές, για την ακρίβεια εννιά φορές.

Έτρεξε στην αποθήκη, κοίταξε όλους τους πίνακες, ξανά και ξανά, εννιά φορές.

Οι πίνακες ήταν οκτώ! Πήρε βαθιά αναπνοή «μα δε χάνεται έτσι, ένα τέτοιο έργο» μουρμούρισε σα να μιλούσε στον εαυτό της, κι έπειτα συμπλήρωσε δυνατά «πόσο χρόνο έχουμε να τον βρούμε;»

«Δεν έχουμε χρόνο, αύριο θα έρθει ο καλλιτέχνης να επιβλέψει το “στήσιμο”, και θα πρέπει όλα του τα έργα να είναι εδώ!» αυτά είπε η Μ. σε πιο χαμηλό τόνο αυτή τη φορά.

Η κατάσταση ξέφευγε από τον έλεγχο. Κι αυτή, η πάντα τόσο οργανωτική, τόσο τέλεια σε όλα, τόσο τυπική με ακρίβεια δευτερολέπτου γυναίκα, ένιωθε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Άρπαξε βιαστικά την τσάντα της κι έκανε να φύγει. «Που πας;» ακούστηκε ξανά η Μ. φανερά εκνευρισμένη.

«Να βρω τον πίνακα» ήταν η απάντηση και μετά μόνο ο ήχος της πόρτας που έκλεινε πίσω της. Περπατούσε στον υγρό, από τη βραδινή βροχή, δρόμο κι άκουγε τα βήματά της να μετρούν απειλητικά τα δευτερόλεπτα που περνούσαν γρήγορα χωρίς κανέναν οίκτο.

Έπρεπε να βρει τον πίνακα Σήμερα! Στ’ αλήθεια δεν ήξερε τι να κάνει, πού να ψάξει, από πού ν’ αρχίσει. Σε μια μόνο στιγμή, είχε χάσει κάθε έλεγχο της αυστηρά “τακτοποιημένης” της ζωής.

«Όχι όχι, πρέπει να συγκεντρωθώ» μονολόγησε.

Θα ξεκινούσε την έρευνα από το γραφείο μεταφορών. Είχε αρχίσει κάπως να βρίσκει την ψυχραιμία της, να τοποθετεί τις σκέψεις της σε μια σειρά, να οργανώνει τις κινήσεις της ξανά. Σ’ αυτή την ψυχολογική κατάσταση μπήκε στο γραφείο μεταφορών ζητώντας να δει τον υπεύθυνο που είχε αναλάβει την μεταφορά.

«Μα κυρία μου, η παράδοση έγινε με κάθε λεπτομέρεια και προσοχή! Να εδώ έχω και την υπογραφή σας. Υπογράψατε πως παραλάβατε τα εννιά έργα μέσα στον συμφωνηθέντα χρόνο και ότι τα έργα ήταν ΟΛΑ και σε άριστη κατάσταση» είπε με μια ανάσα ο υπεύθυνος.

Βγήκε απογοητευμένη έξω. Οι πρώτες σταγόνες βροχής έπεφταν στο πρόσωπό της μα δεν έδωσε καμιά σημασία. Κατευθύνθηκε προς το ποτάμι, ίσως ο καθαρός αέρας να τη βοηθούσε να σκεφτεί πιο σωστά! Άλλαξε γνώμη, δεν είχε χρόνο. Γύρισε και πλησίασε στο αυτοκίνητο. Μπήκε μέσα, έπρεπε να σκεφτεί. Έβαλε το ραδιόφωνο να παίζει μήπως κι αυτό της δώσει κάποια ιδέα! Ένα αργεντίνικο τάνγκο έφθασε στ’ αυτιά της και μετά από λίγο… «δεν θα ψάξεις άλλο;» πετάχτηκε από τη θέση της τρομαγμένη. Η ίδια ΦΩΝΗ! Άκουγε πάλι την ίδια ΦΩΝΗ να τη ρωτάει. «Θα ψάξω και θα βρω τον πίνακα Σήμερα» είπε φωναχτά, σα να μιλούσε σε κάποιον.

Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και κοιτάχτηκε στο καθρεφτάκι. Δεν είμαι καλά, σκέφτηκε. Ακούω φωνές! Αυτό την τάραξε ακόμη πιο πολύ μα η ΦΩΝΗ ακούστηκε ξανά να λέει σε ήρεμο τόνο «πήγαινε στην οδό Γιασεμιών, στο παλαιοπωλείο του Nick».

Δεν πίστευε στ’ αυτιά της μα ούτε και στα μάτια της όταν είδε τον εαυτό της να βάζει μπροστά το αυτοκίνητο και να κατευθύνεται προς την οδό Γιασεμιών! Στο νούμερο εννιά ήταν το παλαιοπωλείο. Είχε μια παλιά ταμπέλα που έγραφε “οι θησαυροί του Nick”. Με χέρια που έτρεμαν άνοιξε την πόρτα. Κανείς. «Είναι κάποιος εδώ;» φώναξε. Το παλαιοπωλείο ήταν μια αχανής αποθήκη γεμάτη “σκουπίδια” μα και μερικούς “θησαυρούς” όπως έκρινε βιαστικά με το έμπειρο μάτι της.

«Σας παρακαλώ», ξαναφώναξε, «μπορεί κάποιος να με βοηθήσει;»

Τότε από το πουθενά, εμφανίστηκε ένας κομψός κύριος μεγάλης ηλικίας που απέπνεε μια αρχοντιά άλλης εποχής. «Μπορώ να σας βοηθήσω» είπε απλά. Ήταν η ΦΩΝΗ, η ίδια βαθιά χαρακτηριστική ΦΩΝΗ που άκουσε για πρώτη φορά το πρωί.

«Τι παιχνίδι είναι αυτό;» ρώτησε ταραγμένη. «Μα το παιχνίδι της ζωής σας», απάντησε ο ηλικιωμένος κύριος με τη βαθιά φωνή. «Ελάτε, ελάτε, θα σας ξεναγήσω στο … θησαυροφυλάκιό μου!» συνέχισε, «α! και όπως θα καταλάβατε, εγώ είμαι ο Nick» είπε και χαμογέλασε αινιγματικά.

Δεν της έμενε να κάνει κάτι άλλο, σαστισμένη τελείως πια, με αφηρημένα και κουρασμένα βήματα ακολούθησε τον ηλικιωμένο. Περνούσε ανάμεσα από μικρά έπιπλα, πίνακες, αντικείμενα άλλων εποχών, σκονισμένα και ξεχασμένα σ’ αυτή την παλιά αποθήκη που ήθελε να λέγεται παλαιοπωλείο.

Το μάτι της έπεσε σ’ ένα καθρέφτη, πολύ παλιό και πανέμορφο. «Ολόκληρος φτιαγμένος από καθαρό ασήμι, χειροποίητος» ακούστηκε να λέει ο παλαιοπώλης. Τον πήρε στα χέρια της και καθρεφτίστηκε.

Είδε τον εαυτό της όχι όπως ήταν, αλλά πιο νέο, πιο ανέμελο, πιο παιδί. Είδε τον εαυτό της όπως θα ήθελε να είναι, χωρίς την… ασφυκτική επίδραση του χρόνου που τρέχει.

Χάθηκε για λίγο κι από την ονειροπόληση την έβγαλε η φωνή του παλαιοπώλη «μάλλον αυτό ψάχνετε;» είπε και την πήρε από το χέρι.

Στέκονταν τώρα μπροστά του. Μπροστά στο “κορίτσι με τα άδεια μάτια”, ναι, ήταν εκεί και την κοιτούσε χωρίς βλέμμα, την κοιτούσε κατευθείαν στην ψυχή. Ένιωσε ταραχή. Έκανε να τραβήξει το χέρι της μα ο παλαιοπώλης το έσφιξε πιο πολύ, σα να ήθελε να την ξυπνήσει από ένα κακό όνειρο! «Μπορείτε να τον πάρετε» είπε απλά.

Σαν υπνωτισμένη κράτησε τον πίνακα με προσοχή κι έπειτα τον αγκάλιασε. Ένιωσε γαλήνη και μετά μια πρωτόγνωρη χαρά. Έπρεπε να τρέξει πίσω στην γκαλερί, να πει στην Μ. πως βρήκε τον πίνακα, έπρεπε να βιαστεί…

«Μη βιάζεσαι» ήταν πάλι η βαθιά φωνή. «ΝΙΩΣΕ! Νιώσε τι έχει να σου πει και μετά φύγε».

Δεν ξέρει ακριβώς, πόση ώρα έμεινε κρατώντας στην αγκαλιά της τον πίνακα. Μα έφυγε νιώθοντας “ελαφριά”, νιώθοντας να πετάει σα σύννεφο. Δεν γύρισε κατευθείαν στην γκαλερί μα πήγε στο ποτάμι και περπάτησε ώρα πολύ, και μίλησε μαζί του, και ονειρεύτηκε.

Η μέρα των εγκαινίων έφθασε. Τώρα ντυμένη κομψά, υποδέχεται τους καλεσμένους, φλυαρεί εδώ κι εκεί, νιώθει ανάλαφρη, νιώθει διαφορετική, νιώθει όμορφη…

Το βλέμμα της γλιστράει στο “κορίτσι” και τότε τον βλέπει. Της χαμογελάει και της δίνει εννιά φιλιά.

Από τότε δεν ξαναφόρεσε ρολόι…

Από τότε έκαψε το “ωρολόγιο πρόγραμμα”

Από τότε απέκτησε ξανά το παιδικό της ανέμελο χαμόγελο.

Silena 15/10/2010

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 5 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 

Απόλαυση το κειμενο αυτό..Μπράβο...
Reviewed by Ηλίας Δεσύλλας
October 19, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

θα συμπλεύσω με τον Τακη... η διήγηση έχει ροή ανεμπόδιστη... η βουτιά στον καθρέφτη μου θύμισε το Πυθαγόρειο 'επικοίτιο άσμα' της ψυχής... δεν είναι τυχαίο... νομίζω είναι η πρώτη φορά που διαβάζω ένα διήγημά σου... το χάρηκα...
Reviewed by SAILOR
October 18, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Μ' αρέσει το ξεδίπλωμα της διήγησης!
Πολύ καλή γραφή!
Reviewed by Takis D.-M.
October 16, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Το κορίτσι με τα άδεια μάτια

Εντάξει θα το ξαναγράψω, silena:

Έχω χρόνια να φορέσω ρολόι
Με βαραίνει στο χέρι ο χρόνος
και μου δημιουργεί εκνευρισμό
Έχω κρύψει και το ρολόι τοίχου
που είχα στην κρεβατοκάμαρα
Το τικ και το τακ, μου έκοβαν τα όνειρα
και δεν το άντεχα
Είναι πολλές οι φορές
που κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου -
δε θέλω να ξεθωριάσει το βλέμμα μου -
για τα ραγίσματα τ'άλλα δε με νοιάζει
μόνο για το ξεθώριασμα του βλέμματός μου..
Κι έτσι προσπαθώ να το κρατώ μέσα στην εποχή
θηλάζοντας πάντα τον αντίχειρα σαν παιδί
και γυρεύοντας μοναχικές αγάπες
σε άδειες παραλίες που γεμίζουν έρωτα
απ' τις βροχές των αστεριών
την ώρα που οι άλλοι κοιμούνται..

!!!!!
Reviewed by ΠΑΤΕΡΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
October 15, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Μπράβο ! Πολύ καλό !
Reviewed by Nikos Stylianou
October 15, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: