Sub Menu

Κείμενα/έργα μελών και Κριτικές (εκτός Αρχείου)

There are 2162 listings and 3770 reviews.

Eίσοδος Μελών

Who's Online

Έχουμε 1594 επισκέπτες συνδεδεμένους

Καλώς ήρθατε

στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να υπηρετήσουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας, που έχει δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Επιθυμία μας  είναι να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία, με την δικιά σας βοήθεια και συμμετοχή .
Εκτύπωση PDF
RSS
Logo Gate * Διήγημα ΤΟ ΣΙΝΙΑΛΟ
 

ΤΟ ΣΙΝΙΑΛΟ Hot

ΤΟ ΣΙΝΙΑΛΟ

Οι μεγάλες τζαμαρίες που καθρέπτιζαν εξωτερικά τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα, ήταν ιδανικός τρόπος να παρατηρήσει κάποιος τις κινήσεις της από την απέναντι πλευρά της εισόδου. Κατέβηκε από το ταξί βιαστική, αδιαφορώντας εντελώς για τις ψιχάλες που άγγιξαν πεταριστά τα ελαφρώς ατημέλητα της μαλλιά.

Η εκφρασή της επάνω στο γυαλί ήταν δύσκολο να γίνει αντιληπτή. Βλοσυρή, με σφιγμένα τα χείλη, μουντή ισως, οπως κι ο ουρανός που δεν αφηνε να καταλάβεις αν πίσω από αυτή τη συννεφιά ξημέρωνε μόλις ή ηθελε λίγο να νυχτώσει. Δε κοίταξε καν τον ορίζοντα. Εσυρε βιαστικά τη κόκκινη βαλίτσα της περνώντας τη κεντρική συρόμενη είσοδο των ''Αναχωρήσεων'' με τον ηχο των τακουνιών της στο δάπεδο να μαρτυρά νευρικότητα παρ ότι υπήρχε κάμποσος ακόμη χρόνος για το ‘check in’. Περισσότερο κι από αυτό την ενδιέφερε ν ανάψει ένα τσιγάρο, από εκείνα τα λεπτά αγαπημένα της slims, που ηδη αναζητούσε στη τσάντα της, περπατώντας προς το βάθος του χώρου. Στο επάνω πάτωμα διακρινόταν ηδη η προτομή του Ελευθέριου Βενιζέλου πλάι σε κάποιες αναμνηστικές εικόνες της εποχής του. Δεν ηξερε με κάθε λεπτομέρεια τη σημασία εκείνου του ανθρώπου για για το τόπο που εκείνη γεννηθηκε και μεγάλωσε,τη Θρακη, μα θυμόταν καλά πως σ εκείνο ακριβώς το σημείο, κοντοστάθηκαν κάμποσο καιρό πριν με το Λευτέρη. Κατι σχολίασε τότε εκείνος για το μεγάλο πολιτικό και την ανταλλαγή των πληθυσμών, μα λίγη σημασία ειχαν τα λόγια του εμπρός σ ότι ενιωθε κρατώντας τον από το χέρι.

Η υπέροχη εποχη της γνωριμίας τους.. Το ιδιο μουντός ήταν και εκείνο το χειμώνα ο ουρανός, μα δε τους εμπόδιζε σε τίποτα απ το να επισκέπτονται διαρκώς νέα μέρη. Τούτο το χώρο πρώτη φορά τον επισκέφτηκε μαζί του. Στη πληρότητα που ενιωθε σε κάθε του χάδι, έκφραση, χαμόγελο ή λέξη, ελάχιστα παρατηρούσε τις σύγχρονες εγκαταστάσεις. Τον τόπο των ταξιδιωτών. Που σμίγει ανθρώπους μα και χωρίζει ανθρώπους. Ισως να το ειχε διαπιστώσει πρωτύτερα από τη βόλτα της με το Λευτέρη, αν κατά τις σπουδές της δεν απέφευγε μανιωδώς το ταξίδι από αέρος. Την φόβιζαν τα ύψη. Παντοτε επέλεγε το πλοίο για να επισκεφτεί τη πατρίδα της στα βόρεια, κι εκείνος πάντοτε χρησιμοποιούσε το ίδιο αστείο για αυτή την αδυναμία της..

''-Και το τέλος του κόσμου να ερχόταν, δε θα έμπαινες σε αεροπλάνο..'', δε χρειάστηκε να φτάσει το τέλος. Οι άνθρωποι τελικά αλλάζουν.

''-Δεσποινίς απαγορεύεται το κάπνισμα στο χώρο του αεροδρομίου! Υπάρχει μέρος για τους καπνίζοντες απέναντι. Εκεί!'', διάβασα στα χείλη του ενστόλου που τη πλησίασε δείχνοντας προς το μέρος μου. Ξαφνιάστηκα. Καθώς οι ματιές μας συναντήθηκαν ένιωσα προδωμένος από τη δική μου. Θα εδειχνα σιγουρα πως τη παρατηρώ.Τιποτε τέτοιο όμως δε συνέβη. Εκλεισε το πακέτο στη τσάντα της δυσαρεστημένη, μονολογώντας κάτι και προχώρησε. Το μαύρο δερμάτινο μπουφάν συνδυαζόμενο με το στενό τζιν παντελόνι της ταιριαζαν εκπληκτικά. Εδιναν ενα πιο ανέμελο, ατίθασο ύφος στο γλυκό της πρόσωπο με τα μακρυά της μαλλιά και τα ζωντανά χείλη της, δείχνοντας την ταυτόχρονα μια πιο ώριμη γυναίκα. Δυνατότερη από οσο ήταν. Γιατί αλήθεια ένιωθε τόσο ευθραυστη μπρος στην οριστική απόφαση του μεγάλου της ταξιδιού. Θα ξανάβλεπε τη πρωτευουσα ως επισκέπτρια, αν κάποτε αποφάσιζε να γυρίσει ξανά, καθώς οι σπουδές της κι επίσημα ειχαν τελειώσει. Από τα δυο προηγούμενα χρόνια μέχρι εκείνη τη τελευταία ώρα που περιφέρονταν μόνη στο χώρο είχαν αλλάξει πολλά. Tότε επισκέπτονταν θέατρα, κινηματογράφους, τη Ζέα στο Πειραιά τις καφετέριες στη Γλυφάδα. Κι όλα αυτά μαζί του. Ενα τόσο λίγο χρειάστηκε για να ξεκινήσουν όλα. Ενα απλό νεύμα από το χέρι του Λευτέρη, ενας τρυφερός χαιρετισμός από την έξω μεριά του παραθύρου στο ιδιωτικό φροντιστήριο οπου τα απογευματα εργαζόταν εκείνη. Της ήταν συγκλονιστικό, απίστευτα ρομαντικό ένας άγνωστος περαστικός να της κάνει μια τέτοια κίνηση. Ο Λευτέρης δεν ηταν ο όμορφος άντρας που ειχε φανταστεί για τον εαυτό της, ούτε ιδιαίτερα ψηλός, έχοντας ήδη μια ελαφρά αραίωση των μαλλιών στο μέτωπο και το πίσω μέρος του κεφαλιού του.Ειχε όμως αυτό που η Κατερίνα θεωρούσε επίσης σημαντικό εκτός από την ομορφιά σε κάποιον. Ηταν απίστευτα ρομαντικός. Το κοινό και των δύο ήταν πόσο σημαντικά θεωρούσαν μια κίνηση, ένα νευμα, ένα μορφασμό. Αν δε του ειχε χαμογελάσει τη μέρα εκείνη πίσω από το παράθυρο, δε θα επέμενε καν, ούτε θα πλησίαζε την επομένη στο φροντιστήριο μ ένα τριαντάφυλλο στο χέρι. Αυτές οι απλές κινήσεις, εκφράσεις ρομαντισμού, τρυφερότητας, μα και αγάπης ή δυσαρέσκειας, καλής η κακής διάθεσης, στάθηκαν και για τους δύο οδηγοί στα μετέπειτα βήματα της σχέσης τους.

Αρκέστηκαν σε αυτό τον διακριτικό, τον αναπάντεχα ευγενικό και καθωσπρέπει κώδικα επικοινωνίας, οπού τα πολλά λόγια φαινόντουσαν υπερβολικά, περιττά. Πέρα από τις τρυφερές περιπτύξεις, τις συνομιλίες στο τηλέφωνο, τα λιγομίλητα ραντεβού, ο έρωτας τους άνθισε με όσο οξυγόνο απέμεινε στη μεγαλούπολη, ο ένας να φαντάζεται ιδανικό τον άλλον, τόσο αριστοτεχνικά που η χημεία τους δέθηκε με τη γλώσσα της σιωπής.Ενα χαμόγελο ήταν αρκετό να καταλάβουν ο ένας τον άλλο, μια όψη δυσφορίας αρκετή να ακυρώσουν μια συνάντηση, ένα ραντεβού. Πως θα μπορούσε να φανερωθεί η κρυφή, βαθειά ζήλεια του Λευτέρη κάτω από αυτές τις συνθήκες? Να συζητηθεί, να βγεί στην επιφάνεια, κι ίσως να θεραπευτεί? Εμεινε κρυμμένη καλά σα μικρό τρωκτικό στη καρδιά του, γιατί απλά η Κατερίνα ήταν μια εντυπωσιακή κοπέλα που σίγουρα θα μπορούσε να είναι με κάποιον πολύ πιο εμφανίσημο από αυτόν. Εκεί η ζήλεια εστησε με μαεστρία το σκηνικό των προβλημάτων, της αμφισβήτησης, των επιφυλάξεων, της απροθυμίας για κάποιο κοσμικό γεγονός, κάτω από το πέπλο της λιγομίλητης τους επαφής και νοσηρά μεταδόθηκε κατόπιν και στη Κατερίνα. Η ιδια ούτε που ειχε σκεφτεί αυτούς τους μήνες κάποιον άλλο από το Λευτέρη, μα τώρα ύπουλα ερωτηματικά γεννούσε η συμπεριφορά του. Την ειχε βαρεθεί? Επληττε? Υπήρχε κάποια άλλη? Πως θα αντεχε να χαλάσει την ιδανική σιωπή που εδενε τη σχέση τους ρωτώντας όλα αυτά? Κι αν οι απαντήσεις την τρόμαζαν? Πόσο απογοητευτικά  μπορούσαν να είναι όλα τα ‘’αυτονόητα’’ που δεν ειπώθηκαν ποτέ? Δεν ειχαν καμία σημασία τώρα. Το αποκορύφωμα τους ήταν η πτήση 232 για τη πατρίδα της. Δε της πέρασαν καν από το μυαλό κάτω από τους ήχους του γρήγορου, χαρωπού ή αγχωτικού βαδίσματος των περαστικών στις αιθουσες αναμονής. Θα εφευγε οριστικά με μια πικρή λέξη στο μυαλό της: ‘’χωρισμός’’.. Το τελευταιο καιρό, μετά από ένα τέτοιο σιωπηρό  καβγά τους εκείνος δε της τηλεφωνούσε καν. Ο λόγος ήταν όλα αυτά που δε τολμησε να ρωτήσει απορίες που τον κύκλωσαν κι έγιναν θηλειές. Μα θα μπορούσαν τη τελευταία στιγμή να καταφέρουν ότι δε κατάφεραν τόσους μήνες,να κατορθώσουν τη τόσο δύσκολη για τις μέρες μας ‘’επικοινωνία’’?

Σε όλα τούτα υπήρξα απλά ο απρόβλεπτος παράγοντας. Η τύχη! Στο γεμάτο περιέργεια περπάτημα μου στο αεροδρόμιο, έφτασα τόσο κοντά της που άγαρμπα, μερικά λεπτά πριν τη πτήση, συγκρούστηκα μαζί της. Οχι δυνατά, μα αρκετά για να νιώσω τόσο άβολα, κάνοντας την να στρέψει το κεφάλι της προς το μέρος μου. Τα γκριζοπράσινα μάτια της άνοιξαν γεμάτα έκπληξη, το στόμα της σα να συγκράτησε μια λέξη που δεν ήθελε να ειπωθεί, ενώ είχα ήδη ζητήσει δυό φορές συγνώμη. Μα δεν κοιτούσε εμένα. Πίσω μου, στην ευθεία, η φιγούρα του Λευτέρη είχε ξεπροβάλλει. Κοιταζόντουσαν εξαιτίας μου. Τα βλέμματα τους με διαπερνούσαν σα να μην υπήρχα ανάμεσα τους. Ενα σινιάλο κατάλαβα πως θα έφτανε. Ενα ρομαντικό σινιάλο από το χέρι του να την αποτρέψει να προχωρήσει προς την επιβίβαση. Πραγματικά αυτός ο χώρος σμίγει ανθρώπους μα και χωρίζει ανθρώπους. Χωρίς όμως όλους αυτούς τους ταξιδιώτες, εκείνες οι τεράστιες αίθουσες σε κάνουν να νιώθεις ασφυκτικά μόνος. Σε μελαγχολούν. Μας γεμίζει η παρουσία των άλλων ακόμη κι αν δεν επικοινωνήσουμε ποτέ μαζί τους. Φτάνει το να περιφερόμαστε ανάμεσα στο πλήθος. Εμεινα ως αργά χωρίς ιδιαίτερο λόγο εκεί. Δε περίμενα κανέναν, δε με περίμενε κανείς. Ξεφύλλισα ενα ογκώδες βιβλίο από το stand, αναζητώντας απεγνωσμένα μια ιδέα για ενα διαγωνισμό διηγήματος, ένα τρόπο κι εγώ να επικοινωνήσω. Το οπισθόφυλλο μιλούσε για την ιστορία μιας νέας γυναίκας κι ένα χωρισμό. Εναν αναπόφευκτο χωρισμό. Κατα τραγική σύμπτωση το όνομα της ηρωίδας ηταν Κατερίνα! Μόνο που δε μπορούσε να πρόκειται για τη δική μου! Αδύνατον! Ημουν σίγουρος πως προτού φύγω από το ‘Βενιζέλος’ ακουσα από τα μεγάφωνα τις απεγνωσμένες ανακοινώσεις της υπαλλήλου..

''Η επιβάτης Κατερίνα Χρηστιδάκη να προσέλθει άμεσα στην έξοδο 27''..η πτήση 232 για βόρεια αναχωρούσε, με ένα κενό καθισμα στη μεσαία σειρά της οικονομικής θέσης.

Κριτικές Χρηστών

Average user rating from: 4 user(s)

 

Αξιολόγηση:
 
5.0
 
 

Πολύ καλή γραφή!
Reviewed by ΠΑΤΕΡΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
December 24, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

ομορφο και ενδιαφερον, λογοτεχνικα αρτιο και με αποψη....
ευγε!!!!
Reviewed by θανασης κρουσταλης
December 23, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Μ άρεσε!!Μπράβο κι από μένα...
Reviewed by Ηλίας Δεσύλλας
December 23, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 

Μπράβο ! Όμορφο και σωστά γραμμένο το διήγημα σου. Λίγο ίσως περισσότερη προσοχή σε ωρισμένα ορθογραφικά και τονισμούς, που στον πυρετό της γραφής μερικές φορές μας ξεφεύγουν. Σου εύχομαι καλή συνέχεια.
Reviewed by Nikos Stylianou
December 23, 2010
View all my reviews
Report this review
 
 
 
Powered by jReviews

Κριτικές : Advanced Search

Κατηγορία:     Keywords: