αυτοι που παραγουν την βια θελουν να την καταστείλουν.
ειναι λιγο οξύμωρο σχημα.
η τρομοκρατια ειναι ενας μακρύς καταλογος εγκληματων,
πολυ μακρυς,
ο αθλιος πολεμος του Βιετναμ,
τα κατα συρροή αμερικανοπνευστα πραξικοπηματα,
το πραξικοπημα κ η διαλυση της Κυπρου,
ο ελληνικος εμφυλιος πολεμος,
η διαλυση του Ιρακ,
η διαλυση της Γιουγκοσλαβιας, της Τσεχοσλοβακιας,
η διαλυση της Λιβυης, του Αφχανισταν, της Ουκρανιας, της Συριας, του Λιβανου,
το Παλαιστινιακό,
οι 3 χιλιαδες πολεμοι αλληλοσκοτωματος μεταξυ μας, μεσα σε 2 χιλιαδες χρονια.
Ο κοσμος ενα καζανι που βραζει,
ενας κοσμος που ψαχνει να βρει το δρομο του, με μισος ο ενας στον αλλο, με σκοτωμα ο ενας στον αλλο, με εκδίκηση ο ενας στο αλλο. Δεν παει αλλο. Ειναι καιρος να καθησουμε ολα τα κρατη του κοσμου κ να συζητησουμε, οχι στη βαση των περισσοτερων μετρων ασφαλειας, αλλα στο μεγαλο ρισκο της εμπιστοσυνης ο ενας στον αλλο. Τα μετρα αστυνόμευσης δεν λυνουν τιποτε. Το προβλήμα εναι εκει κ περιμενει μια νεα ευκαιρια να κανει την εκρηξη του. Ειναι καιρος να κοιταξουμε το σπιτι μας, την Γη μας,
οχι με κριτήρια ποιος κερδιζει κ ποιος χανει, αλλα με κριτήρια: ολοι κερδιζουν.
Σκοτωσαμε το μπιν λαντεν, τον σανταμ, τον κανταφι, κ ο Ασσαντ στη Συρια ειναι σχεδον στη κρεμαλα, ,
κ το κακο ολο κ θερευει.
Το ανθρωπινο ειδος ηλθε ο καιρος που πρεπει να σοβαρευτει, κ το οφείλουμε στους 10,000 αυτοχειρες ελληνες, που εβαλαν την κανη στο κεφαλι τους κ αυτοκτονησαν λογω κρισης. Το δίκιο του ισχυροτερου απετυχε σαν θεσμος. Ο δρομος του Νταή, απο οποια πλευρα κ αν το δεις, ειναι ο δρομος της μαφιας, ο ανταγωνισμος πρεπει να εκλείψει σαν τροπος ζωης, κ στη θεση του να βαλουμε το:
η δικη μου η αναπτυξη προυποθεση για την δικη σου αναπτυξη.
Απεχουμε πολυ ομως απο το να βαλουμε τα θεμελια του νεου, πιο ανθρωπινου κοσμου. Μεχρι τοτε, η βια, θα εχει την δικη της μακαβρια λογικη: οδοντος αντι οδοντος.
Ετσι κ αλλιως απο το στομα του Χριστου ειπωθηκαν τρεις λεξεις:
οτι σπερνεις θεριζεις.
Που κ που ρίχνε μια ματια μεσα σου. Οταν εχεις ζόρια, οταν ολα γυρω σου εχουν ισοπεδωθεί, οταν πουθενα δεν υπαρχει λιγο φως, τοτε,
ριχνε μια ματια μεσα σου. Εκει μεσα κατοικεί η αγαπη κ μονον η αγαπη,
γιατι πως αλλιως να μπορει να λειτουργησει το σωμα σου;
Θελει συνεργασια μεταξυ των κυττάρων σου, των εκατομμυριων κυταρων που σε αποτελουν, θελει απόλυτη συνεργασια μεταξυ τους για να μπορει να λειτουργει κ να υπαρχει, κ ονομαζεται αγαπη. Εισαι αγαπη. Το ιδιο μοτιβο της αγαπης επεκτείνεται κ γυρω σου, στη φυση, στο οξυγόνο, στο νερο, παντου. Ας ειναι ο δρομος του ανθρωπου γεματος ομορφια κ αγαπη.
Θα περιδιαβείς σε καμενες εκτασεις,
θα μοιαζεις με μαζοχιστη που του αρεσει ο πονος. Ομως οτι κ να κανεις, οσο κ να αυτοβασανιστεις, οσο κ να βασανιζεις τους αλλους- ολα αυτα τα σαδιστικα κολπα-
θα σπασουν τα μουτρα τους στον φρουριο της αγαπης. Αργα η γρηγορα θα συμβει,
δεν ειναι μια κατασταση που θα πρεπει να φτασεις . Εισαι αυτος, δεμενος χειροπόδαρα με αυτην, οτι κ να κανεις .