Ακουγονται τα αλογα του Αχιλλεα, που
πανε να συναντησουν τον Εκτορα σε μαχη, man to man.
Κ συ, o Εκτορας
βγηκες μπροστα. Χωρις κανενα οπλο, χωρις ασπιδα. Γυμνος, μπροστα
στον αρματωμενο, τελευταιας τεχνολογιας οπλισμο, του Αχιλλεα.
Γυμνος μπροστα του.
Σου πεταξε ένα κοφτερο σπαθι.
Το πηρες. Χαμογελασες κ με αυτό μοιρασες ένα συκο που πηρες από την συκια
διπλα στα τειχη του καστρου σου. Μισο εσυ μισο ο Αχιλλεας.
Πεταξες το σπαθι,γυρισες τη πλατη κ εφυγες.
Ετσι δεν γραφτηκε ιστορια κ ο Εκτορας γυρισε πισω στους δικους του
κ στη γυναικα του. Ζωντανος.
Κ τα αλογα του Αχιλλεα χλιμιντρισαν δυνατα κ εξυσαν τα ποδια τους
χαρουμενα στο χωμα που δεν αναγκαστηκαν να μεταφερουν ένα πτωμα.
Το πτωμα του Εκτορα.
Οι ιστοριες είναι πτωματα.
Ο ηρωισμος γινεται στο ασημο πεδιο της καθημερινοτητας. Καποιος βοηθησε μια
γριουλα να περασει απεναντι στο πεζοδρομιο.
Καποιος μυρισε ένα λουλουδι,
καποιος αγκαλιασε ένα δεντρο με ευγνωμοσυνη,
καποιος ειπε ευχαριστω στη φυση. Στην υπαρξη.
Ασημαντα πραγματα. Ηρωικα.
Κ πανω στα ραφια της τεραστιας, ιστορικης, σκονισμενης βιβλιοθηκης μου,
οι τομοι των βαρυγδουπων βιβλιων, σαρακοφαγωμενοι από τα τρωκτικα,
κ τα αλλα απιθανα πλασματακια της φυσης.
Που κ που καποιος ανοιγει την πορτα, κοιταζει μεσα κ υστερα την κλεινει βιαστικα.
Απεξω από το παραθυρο ακουγεται ο δαιμονισμενος ηχος μιας μηχανης χωρις
εξατμιση κ η Αννα που φωναζει το γιο της να ρθει να φαει.
Uπαρξη.
Μολις διαβασες κατι ηρωικο.
Έναν υμνο στην παναρχαια Υπαρξη. Σεβασμο.
Η Υπαρξη όμως δεν είναι κανενας γερος η γρια που τρεμουν τα χερια
της, είναι ξεδοντιασμενη κ εχει πιεση κ σακχαρο. Ουτε είναι κανενας γερο σοφος
που σταυροκαθεται στο χωμα με τον κωλο του κ διαλογιζεται κ ανοιγει τα ματια
του κ λεει σοφα τσιτατα.
Η Υπαρξη δεν είναι Βουδας.
Θα σου κανει εντυπωση. Η Υπαρξη είναι ένα τιποτα.
Ακριβως. Τιποτα.
Ενας ερωτας,
ακριβως στις πιο μεγαλες σου στιγμες, στο αποκορυφωμα του οργασμου. Ακριβως
αυτό το δευτερολεπτο εχεις αγκαλιασει την Υπαρξη κ σε εχει αγκαλιασει κ αυτή.
Κ όταν σου πω: Περιγραψε τι εζησες. Να εδώ είναι το μολυβι κ το χαρτι κ γραψε τις εμπειριες σου.
Εσυ χαμογελας. Κλεινεις τα ματια κ ξανανοιωθεις αυτό που εζησες.
Με το κοφτερο σπαθι μοιρασα το συκο στα δυο. Πηρα μισο εγω κ μισο εσυ.
Το σπαθι, είναι μια θεατρικη σκηνη. Μια ηθοποιια.
Η γευση του συκου στο στομα σου κ στο στομα μου,
αυτό είναι η Υπαρξη.
ευχαριστω για τη φιλοξενια. Κριστοφ