Τωρα που βλεπεις μπαλα, αραχτος, φραπε, τσιγαρο,
Κ με μια μεγαλη επιθυμια για γκολ, να εκτονωθεις. Εξερε ότι όλα είναι συμφεροντα.
Λεφτά. Κονόμα. Το ιδανικο εχει χαθει. Επαιξε κ εχασε. Αν ηξερες τι βρωμιά εχει ο κοσμος της μπαλας θα σηκωνοσουν από τον καναπε, θα εκλεινες την τηλεοραση,
θα πηγαινες στο Βιβλίο κ θα εγραφες:
Δεν συμμετεχω.
Εκανες το καθηκον σου σαν ανθρωπος. Βεβαια θα πεις κ τι εγινε; Η μεγαλη πλειοψηφια συνεχιζει να κτυπιεται μπροστα της κ πισω της.
Καρε καρε, αργη κινηση, ζουμαρισμα, μουσικη, ζητωκραυγες, επαναληψη της φασης του γκολ από διαφορες γωνιες. Βιομηχανια κατασκευης θεαματος, με απωτερο σκοπο το κερδος.
Η χαρα να παιζω,
η χαρα να τρεχω,
η χαρα να ζω δεν εχει υποκατάστατα. Η χαρα είναι εμπειρια. Ολοι εκει γυρω σου προσπαθουν να αντικαταστησουν την δικη σου εμπειρια με κατι το φτιαχτό. Φαινεται οτι το καταφερνουν. Δεν συμβαινει μονο στην μπαλα, συμβαινει παντου. Σε χρησιμοποιουν. Εισαι μια μαριονετα στα χερια τους. Η πλειοψηφια του κοσμου είναι μελη κουκλοθεατρου, σαν ηθοποιοι, σαν θεατες, σαν σκηνοθετες σαν ηλεκτρολογοι της σκηνης, σαν σκηνικα, σαν κοστουμια, σαν καρεκλες, σαν παραγωγοι, σαν διαφημιστές, σαν σπονσορες. Βεβαια το εργο δεν εχει καμια σχεση με την πραγματικη ζωη. Ειναι θεατρο, ψευτικα κλαινε ψευτικα γελουν.
Ετσι κυλα η ζωη των ανθρωπων.