η Μεγαλη Συναυλια
Σταλινγκραντ. 72 χρονια απο την ιστορικη αντεπιθεση «Ουρανος».
Μαζευτηκαμε εδω για να τιμησουμε τους αγωνες της νεολαιας. Ηλθαν καλλιτέχνες απο την Ελλαδα κ την Κυπρο. Εξω απο το γηπεδο,υπηρχε πληθος νεκρων. Οταν τελειωσε η μαχη του σταλινγκραντ 800,000 νεκροι γερμανοι, κ αλλοι τοσοι κ παραπανω σοβιετικοι νεκροι. Σκουντουφλουσαμε πανω στους νεκρους που με δυσκολια περπατουσαμε. Ενα νεκροταφειο ατελειωτο. Στην πραγματικοτητα η συναυλια δοθηκε στο προαυλιο του νεκροταφειου. Εκτος απο τους νεκρους ανθρωπους υπηρχαν κ καμποσα δεντρα καμενα, ισως απο βομβαρδισμους. Ενα καδρο της Τζοκοντας που ηταν κρεμασμενο πανω σε ενα δεντρο ειχε μια σφαιρα στην καρδια του, κ ο ανθρωπος του Νταβιντσι, το σκιτσο που δειχνει τον ανθρωπο γυμνο μεσα σ’ενα κυκλο κ ενα τετραγωνο ηταν τωρα εγχρωμο κ διαφημιζε ενα σαμπουαν μαλλιων. Παραδιπλα κατι τρωκτικα μετεφεραν ενα ξεσχισμενο χαρτονομισμα σε μια τρυπα.
κ βεβαια στο σκηνικο υπηρχαν διασπαρτα κατανεμημενοι οι πεινασμενοι του κοσμου μας, οι εξαθλιωμενοι, οι αστεγοι, οι νεαροι με τα δπλωματα κ τις πτυχιακες περγαμηνες,
σαν ξεχασμενες υποσχεσεις μιας Αγαπης,
μεσα σε ενα κουρνιαχτο σκονης,
αναμεσα στα ανασηκωμενα χωματα σαν κουρνιαχτο απο γυπες σε καποια ερημο, που τρωνε σαρκες κ που απο φοβο καποιου απροσδιοριστου θορυβου τρομαζουν κ πετουν ολα μαζι σηκωνοντας σκονη, κ ξανακαθονται στο ερημο τοπιο με τις σκορπισμενες σαρκες εδω κ κει,
Μεσα στο γημεδο η Μεγαλη Συναυλια. Ολοι να τραγουδουν για ενα καλυτερο μελλον.
Σκυβεις, ριχνεις λιγο νερο απο την παγωμενη πηγη στο προσωπο σου. Γεμιζεις κ το παγουρι σου με νερο. Ο δρομος ειναι μακρυς . Στην διαδρομη εχεις πιει το μισο παγουρι. Φτανεις στην κορφη του βουνου, εκει βρισκεις τον Προμηθεα. Τον τυπο που εκλεψε την φωτια απο τους θεους κ την εδωσε στους ανθρωπους, κ οι θεοι για να τον τιμωρησουν τον εδεσαν πανω σε ενα βραχο κ καποιος γυπας του τρωει το συκωτι. Αυτο ξαναγινεται μεχρι ο γυπας να το ξαναφαει. Εχουν περασει πολλα χρονια απο τοτε, πριν να γεννηθουμε εμεις. Θα φυγουμε εμεις κ θα συνεχιζει ετσι αυτο το μαρτυριο. Δοκιμαζεις να κοψεις την αλυσιδα του Προμηθεα κ δεν μπορεις,
προσπαθεις να την κοψεις κ αυτη ξαναγινεται, την συγκολλά, γεμιζει το κενό η Απληστια. Προσπαθεις να την ξεριζωσεις κ το συστημα ασφαλειας επεμβαινει αμεσα κ επανορθωνει την βλαβη. Πρεπει αμεσα να εγκαταλειψεις τον χωρο γιατι θα συλληφθεις απο τα Ματ κ θα εχεις μπελαδες με το συστημα. Σκουπιζεις τα ματια σου απο τα καπνογονα κ φευγεις. Πρεπει να μεινεις ζωντανος πασει θυσια. Το ξερεις οτι ο θανατος κανει κουμαντο σε ολα, αλλα δεν ειναι η ωρα σου ακομα. Πριν να φυγεις μοιραζεσαι τις τελευταιες σταγονες νερου απο το παγουρι σου με τον Προμηθεα, με την υποσχεση να ξαναγυρισεις κ να τον ελευθερωσεις, «πολυν καιρο κρατησε το μαρτυριο σου του ειπες κ οι θεοι πλεον εχουν πεθανει κ αυτοι, εδω κ καιρο». Αυτοι εχουν πεθανει αλλα λιγο πριν να πεθανουν εχουν βαλει τον αυτοματο πιλοτο να συνεχιζει το εργο τους. Συνεχισες κ συ τον δικο σου δρομο νεαρε συντροφε.
Ενας άτλας βαστά στα μπρατσα του την Γη. Δεν ειναι μυθος, μοιαζει σαν πετρινος, πιθανον ενα αγαλμα απο γρανιτη,
κ μια Γη ακουνητη –στα χερια καποιου αψυχου αγαλματος. Ακουνητη, ασαλευτη, αψυχη,
σαν καποιο μηχανικο ρομποτ του Ηφαιστου. Ο Τάλος.
κ ο Ηρακλης, ο απελευθρωτης, ο ημιθεος ανικητος θνητος εχει πεθανει εξαιτιας του σφοδρου ερωτα της αγαπημενης του. Καηκε στην πυρα.
Οι θεοι εχουν πεθανει ολοι τους κ οι νεοι θεοι που γεννιουνται πεθαινουν το ιδιο μετα απο λιγο, κ αυτος ακομα ο άτλας ενα αγαλμα κ τιποτε αλλο. Ψοφίμια. Ντουφεκισμενες περδικες στο πιατο σου,
κ ενας Προμηθεας που βρυχαται σαν λιονταρι πανω στα βραχια.
Μαζευτηκαμε εδω να τραγουδησουμε. Γεμισε ο ουρανος αρπακτικα, σαν συννεφα απο το επικο ποιημα του Βασιλη Μιχαηλιδη «9η Ιουλιου»,
της 21η Απριλιου 1967,
των χρηματοκιβωτιων σε σχημα σταυρού, της τροικα.
Μαζευτηκαμε εδω να τραγουδισουμε , σε ενα ξεφωτο καποιου νεκροταφειου, σαν αγρυπνία,σαν ψαλμοι του Δαυιδ, γνωριζοντας οτι ολοι οι θεοι εχουν πεθανει,
εκτος απο εναν. Τον Προμηθεα.
αφιερωμενο στους νεους του κοσμου μας, επι ευκαιρια της Μεγαλης Συναυλιας