Ο Καλβινος πιαστηκε απο την μητερα του να κανει μια αμαρτια κ σταλθηκε αμεσως για εξομολογηση.
«Πατερ», ειμαι ο Καλβινος, «επαιζα με το πουλι μου.»
«Γιατι το εκανες αυτο;» ο παπάς ηταν στ’αληθεια θυμωμενος κ φωναζε.
«Δεν ειχα τιποτε καλυτερο να κανω,»ειπε ο Καλβινος.
«Για τιμωρια πες δεκα Πατερ Ημων.»
Μια βδομαδα αργοτερα η μητερα του Καλβινου τον επιασε κ παλι κ τον εστειλε για μια φορα ακομα για εξομολογηση.
«Πατερ,», ειπε ο Καλβινος, «επαιζα με το πουλι μου.»
«Γιατι το εκανες αυτο;»
«Δεν ειχα τιποτε καλυτερο να κανω,»ειπε ο Καλβινος.
«Για τιμωρια πες εικοσι φορες το Πατερ Ημων.»
Την επομενη βδομαδα ο Καλβινος ηταν κ παλι ενοχος κ αποφασισε να παει να εξομολογηθει. «Μιας κ πας στην εκκλησια,»ειπε η μητερα του, «πηγαινε στον ιερεα αυτο το κεικ σοκολατας.»
Ο παπάς ομως ηταν απασχολημενος κ ο Καλβινος αναγκαστηκε να περιμενει πολλη ωρα. Καθως περιμενε εφαγε ολο το κεικ. Στην εξομολογηση ειπε: «Πατερ, η μητερα μου σας εστειλε ενα κεικ σοκολατας, αλλα καθως περιμενα το εφαγα ολο.»
«Γιατι το εκανες αυτο;» ρωτησε ο παπάς.
«Δεν ειχα τιποτα καλυτερο να κανω.»
« Κ τοτε γιατι δεν επαιζες με το πουλι σου;»
Ηταν ενα αστειο του Οσσο αναφορικα με τις ενοχες που σου δημιουργει η κοινωνια κ μετα να ζητας την μετανοια. Οι ιδιοι που σου δημιουργουν ενοχες οι ιδιοι ειναι κ οι σωσιες. Οι ιδιοι που δημιουργουν την καθε κριση οι ιδιοι ειναι κ οι απελευθερωτες απο καθε ειδους κρισεις. Οι ιδιοι που δημιουργουν την καθε ειδους φτωχια οι ιδιοι ειναι κ οι καθε ειδους φιλεσπλαχνοι φιλανθρωποι που τρεχουν να σου δωσουν βοηθεια. Εχουμε δημιουργησει μια κοινωνια στην οποια η διαφθορα ειναι απαραιτητη επειδη η ιδια της η βαση ειναι διεφθαρμενη. Για παραδειγμα ολη μας η εκπαιδευση ειναι προσανατολισμενη προς την φιλοδοξια. Αν ψαξετε τις ριζες της κοινωνιας θα δειτε οτι η διαφθορα ειναι ενα φυσικο αποτελεσμα της προκαταληψης μας, της εκπαιδευσης μας, της καλιεργειας μας. Η περιπλοκοτητα της κοινωνικης μας δομης ειναι τετοια ωστε εκεινοι που πετυχαινουν μπορουν να κρυψουν την διαφθορα τους. Η διαφθορα γινεται εμφανης μονο οταν καποιος αποτυγχανει. Το συστημα που ζουμε απετυχε γιατι εχει σαν βαση την φιλοδοξια. Φιλοδοξια κ καλοσυνη δεν συμβαδιζουν. Φιλοδοξια σημαινει συγκριση κ η φιλοδοξια δημιουργει εγωισμο, βια. Χρειαζομαστε μια κοινωνια που δεν θα ειναι φιλοδοξη.
Οι ανθρωποι κυριαρχουνται , εχουν καταντησει πραγματα, εχουν καταδικαστει ή εχουν εγκωμιαστεί. Ελεγχονται ειτε μεσω του εκγωμιασμου ειτε μεσω της καταδικης . Οτι υπαρχει ειναι ενα παιχνιδι ενεργειας που κινειται σε διαφορα καναλια, σεξ, θυμος, απληστια, αγαπη, βια, συμπονια. Η συμπονια ειναι η ανωτερη μορφη ενεργειας. Δεν εχει καμια σχεση με τες φιλανθρωπιες, ουτε να εισαι καλος ,ουτε να εισαι θρησκος κλπ. Η συμπονια ειναι μια άμορφη ενεργεια, ξεχυλιζει απο μονη της χωρις κανεναν σκοπο κ χωρις καμια αιτια, ειναι το συνορο, ο μαντροτοιχος, που απο κει κ περα ειναι η Αβυσσος, η ενωση με την Κενοτητα. Προκαλει μεγαλο φοβο. Κενοτητα. Απο την αλλη πλευρα ειναι ο κυκλικος κοσμος της υλης. Διαλεγεις κ παιρνεις. Μπρος γκρεμος κ πισω ρεμα. Μπροστα σου η φατσα του πολιτικού κ πισω σου η Συμπόνια, κ αυτη χωρις μορφη, χωρις κανενα προορισμο, ενα εντελως αχρηστο εμπορευμα, χωρις καμια αξια χρησης.
Ενας πολεμιστης ηρθε στον Χακούιν, στον δασκαλο του Ζεν κ ρωτησε: « Υπαρχει κολαση κ παραδεισος;»
Ο Χακουιν ειπε: «Ποιος εισαι εσυ;»
Ο πολεμιστης απαντησε: «Ειμαι αρχηγος των σαμουραι του αυτοκρατορα»
Ο Χακουιν ειπε: «Εσυ, σαμουραι; Με τετοια φατσα, μοιαζεις μαλλον με ζητιανο!»
Ακουγοντας αυτα τα λογια ο σαμουραι θυμωσε τοσο πολυ που τραβηξε το σπαθι του. Ο Χακουιν καθως στεκοταν ηρεμα μπροστα του ειπε: «Εδω ανοιγει η πυλη της κολασης.»
Βλεποντας τη γαληνη του δασκαλου ο στρατιωτης καταλαβε. Εβαλε αμεσως το ξιφος στη θηκη του κ υποκλιθηκε. Τοτε ο Χακουιν ειπε: «Εδω ανοιγει η πυλη του παραδεισου.»
Λενε πως οταν φτανεις στο υπερτατο σημειο της υπαρξης, δεν θα υπαρχει κανενας Θεος για να σε υποδεχτει κ να σε καλωσορισει. Μονο εσυ θα βρισκεσαι εκει μεσα στην θεικοτητα σου.
Το εξω κ το μεσα μας. Μοιαζουν τοσο ασχετα μεταξυ τους. Το ενα ζει στην γη κ το αλλο στον ουρανο. Ειναι ομως κ τα δυο δικα σου κ τοσο στενα συνδεδεμενα μεταξυ τους, τοσο αχωριστα. Σαν οι ακίδες, οι άκρες ενος μπουζί. Αναμεσα τους ενα κενο κ μετά ενας σπινθηρας.