ισως θα ηθελα παραπανω χρημα για να ειμαι πιο ανετος,
θα ηθελα παραπανω πρασινο στις πολεις,
δεν θα ηθελα παραπανω γυναικες. Με τις γυναικες πλεον εχουν χωρισει οι δρομοι μας. Αρχισαμε να συναντιομαστε απο τα τελη του δημοτικου κ μεχρι τα 52 ειμασταν χερι χερι. Καπου εκει, γυρω στα 52, ο κυκλος του διαβολου εκλεισε. Τωρα βλεπω ολους αυτους του ερωτες μου, που τρελενομουν για αυτους, κ γελω. Δεν ετρωγα, εμενα νηστικός, μια φορά, μια τσιγγανα, μου εφαγε ενα 100σταρι για να μου πει αν η αγαπημενη μου θα γυρισει. Μου ειπε οτι το κατοσταρικο θα το βρω κατω απο το μαξιλαρι μου το βραδυ. Το πιστεψα. Η αγαπημενη εφυγε για παντα κ το κατοσταρικο εγινε μπυρες σε καποιο γυφτικο τσαντίρι. Καλοφαγωτο, κ η αγαπημενη μου, της εύχομαι να να εχει τα πιο ομορφα βραδυα κ οι μερες της να ειναι παντα βασιλικές.
Τι συνεβηκε ομως κ μετα τα 52, αυτο που ονομαζουν οι κοινοι θνητοι “ερωτα” εξαφανιστηκε απο την ζωη μου; Τι εγινε κ την γυναικα την βλεπω πλεον σαν ανθρωπο κ οχι σαν αντικειμενο για χρήση; Τι εγινε κ εχω σαν εμπνευση μου την γυναικα αυτη καθε αυτη οπως ειναι κ δεν ζητω τιποτε απο αυτην, ουτε εχω καμια απαιτηση απο αυτην παρα μονο ενα θαυμασμό;
Βρισκομαι στο σημειο που πλεον τα πραγματα που αναζητώ γυρω μου για να αισθανομαι ευτυχισμενος, ολο κ μειωνονται. Μειώνονται απο μονα τους. Γνωριζω οτι ο καθενας δεν μπορει να δωσει καμια ευτυχία σε κανεναν.
Ειναι ομορφο να ερωτευεσαι, να τρελαίνεσαι, να χανεις τον ευατο σου, κ μου συνεβηκε αυτο πολλες φορες. Ετσι επρεπε να γινει. Τωρα ειμαι εδω, σε ενα σημειο που μπορω να δω πολλα πραγματα που πριν δεν τα εβλεπα.
Ποιο ομως ειναι το σημειο που βρισκομαι τωρα;
Αυτα ειναι:
Ολοκληρη η πολιτικη ειναι κατι το παιδαριωδες. Ο χωρισμος του κοσμου σε χωρες ειναι η διχασμενη προσωπικοτητα του ανθρωπου, το παζλ του μυαλου, εκφρασμενο εδαφικά. Δικο σου. Το δικο μου. Κατι που εχω ξεπερασει. Δεν υπαρχει τιποτε δικο μου. Ακομα κ το σωμα μου δεν μου ανήκει, ειναι κατι που μου εδωσε η φυση για να χρησιμοποιήσω προσωρινα κ μετα θα πρπει να το παραδωσω πισω. Οταν καμια φορα καθομαι κ βλεπω ειδησεις, γελώ. Ολοι αυτοι οι δημοσιογραφοι κ ολο αυτο το στήσιμο, για να σε “ενημερωσουν”, ειναι σπαταλη χρονου, δικου σου, δικου τους, κ ολων μας. Ειναι σπατάλη ενεργειας χωρις λογο, ειναι σαν να αναβεις το καλοριφερ το καλοκαιρι για να ζεσταθεις κ ταυτοχρονα εχεις αναμενο το έαρκοντισιον για να ριξει την θερμοκρασια, κ ο καιρος εξω ειναι ανοιξιατικος, θεου χαρα, ουτε κρυο ουτε ζεστη. Σπαταλη των πορων της γης χωρις κανενα λογο. Αυτο κανουν ολα τα πολιτισμενα κρατη του κοσμου μας. Οι υποανάπτυκτοι σπαταλουν τον χρονο τους σκοτωνόμενοι μεταξυ τους. Αυτα που ακους, οτι ειναι αναμεμιγμένος ξενος δακτυλος που τους βαζουν κ τσακωνονται δεν ειναι εντελως αληθεια, ειναι η μιση αληθεια. Η αλλη μιση ειναι κρυμμένη στα μυαλά των υποανάπτυκτων. Ο χιτλερ ειναι η μιση αλληθεια. Η αλλη μιση ειναι η τρέλα των γερμανων που ηθελε διέξοδο. Η σωτηρια του κοσμου δεν θα ελθει απεξω. Την κρατα ο καθενας στο χερι του, την εχει ο καθενας μεσα του κ ειναι η καρδια του καθενος μας. Αυτο ειναι το πιο βασικο συμπερασμα που εβγαλα απο την ζωη μου, μπορεις να το ονομασεις συνειδητοτητα.
Αυτα ειναι τα συμπερασματα μου, κ ειμαι ευγνώμων σε οτι μου εχει συμβει για να φτασω μεχρι εδω, σε ολους κ σε ολα. Ηταν ο δικος μου δρομος. Απεριοριστη ευγνωμοσυνη στη ζωη που εζησα μεχρι τωρα. Μερα με την μερα που περνά νιωθω οτι ολα αυτα που μου εστειλε η ζωη ηταν αναγκαια για το μεγαλωμα μου, κακα κ καλα. Ολα. Τοτε, οταν μου συνέβαιναν δεν το εβλεπα, αλλα τωρα το βλεπω καθαρα.
Δεν εχω να σου δωσω καμια συμβουλη. Θα περασεις κα συ τον δικο σου δρομο. Μπορει να ειναι εντελως διαφορετικος απο τον δικο μου αλλα θα καταληξεις στα ιδια συμπερασματα που κατεληξα κ γω.
Βρισκομαι ακομα πολυ μακριά απο τον τελικο στοχο. Δεν θα ηθελα να τον ονομασω στοχο, γιατι δεν ειναι στοχος. Στοχος ειναι κατι που θελω να πετυχω, κ η ζωη δεν εχει κανενα στοχο, απλα υπαρχει, ειναι εκει. Ουτε μπορεις να τον ονομασεις αναζητηση, αναζητηση του εαυτου, γιατι κ αυτο ειναι ενας στοχος. Το ταξιδι της αναζήτησης της αληθειας δεν εχει κανενα στοχο,
δεν εχει κανενα ταξιδι,
δεν εχει καμια αναζητηση. Αυτο ειναι το προβλημα με ολους που θελουν να βρουν κατι πραγματικο στη ζωη τους. Ειμαστε ηδη αυτο που θελουμε να γινουμε. Το κουβαλαμε μαζι μας, το εχουμε μεσα στην τσεπη μας κ το εχουμε ξεχασει οτι το εχουμε.
Δεν εχει καμια λογικη ο Κοσμος. Μην το ψαχνεις, οσο το ψαχνεις θα τρελαθείς, ειναι παραλογος, αντιφατικος, ταυτοχρονη συνύπαρξη αντιθέτων που αλληλουπρχουν, που αλληλοϋποστηρίζονται. Δεν εχεις κανενα στοχο να εκπληρωσεις εδω περα, επειδη δεν υπαρχει κανενας στοχος κ πουθενα να πας. Ολοι ειμαστε παιχτες ενος μεγαλου θεατρικου εργου που ονομαζεται Ζωη. Οσο περνουν τα χρονια, ολο κ περισσοτερο θα νιώθεις οτι ειμαστε απλα ηθοποιοι ενος εργου. Ενω μεχρι τωρα ταυτιζόσουν με τον ηθοποιο, σιγα σιγα θα αντιληφτείς οτι εισαι ενας ηθοποιος, ενω πριν νομιζες τον ηθοποιο για κατι το πραγματικο. Ειναι το Εγω. Το Εγω ειναι ο ηθοποιος κ δεν γνωριζεις οτι ειναι ηθοποιος. Στην πραγματικοτητα το Εγω εχει δημιουργησει τον ηθοποιο, κ μετα εχεις ταυτιστει μαζι του, εχεις γινει ενα με αυτο. Οσο ο δρομος σου θα μεγαλωνει πανω στη γη, κ οσο θα ανεβαζεις την συνειδητοτητα σου τοσο θα αρχισεις να το γνωριζεις αυτο. Πιστευες σε ενα ψεμα που εσυ ο ιδιος δημιουργησες.
Συνειδητότητα ειναι οταν παρατηρεις τον εαυτο σου σε οτιδηποτε κανεις, σε οτιδηποτε νιωθεις, χωρις να κριτικαρεις, απλα παρατηρεις τον εαυτο σου. Αυτοι που εχουν αρχισει το εσωτερικο ταξιδι της αναζητησης θα καταλαβουν τι εννοώ, οι υπολοιποι θα το καταλαβουν αργοτερα οταν ελθει ο καιρος τους.
Δεν σου μιλω απο τον Φρουντ, δεν σου μιλω απο τον σπουδαιο δασκαλο μου τον Οσσο. Ειναι μια εσωτερικη εμπειρια μου που θελω να την μοιραστω μαζι σου.
ειθε ο δρομκος σου να ειναι μια ευλογια.
Αντι επιλογου:
«η αληθεια δεν ειναι καλυμμενη, δεν ειναι κρυμμενη. Βρισκεται παντοτε μπροστα στα ματια σου. Αν την χανεις, αυτο δεν ωφειλεται σε εκεινη,αλλα στο οτι τα ματια σου ειναι κλειστα. Το πεπλο δεν βρισκεται πανω στο προσωπο της αληθειας, το πεπλο βρισκεται πανω σου. Κ δεν ειναι μονο ενα, αλλα πολλα, εκατομμυρια πεπλα. Γιατι ομως ειναι κλειστα τα ματια σου; Αν το ζητημα ειναι να ανοιξεις τα ματια σου κ να την δεις, τοτε γιατι δεν το κανεις; Πρεπει να εχεις κανει μια μεγαλη επενδυση με τα κλειστα ματια. Ο νους θελει να ζει με ψευδαισθησεις. Μπορεις να ζεις με ψευδαισθησεις, μπορεις να ζεις στον κοσμο των ονειρων σου, μπορεις να ζεις με κλειστα ματια, αυτο ομως δεν κανει καμια διαφορα. Ο πλασματικος σου κοσμος παραμενει πλασματικος, κ η αληθεια περιμενει εκει. Κ οσο περισσοτερο ζεις μεσα στα αποκυήματα της φαντασιας σου, τοσο περισσοτερο θα φοβασε να μην κομματιαστούν. Εχεις κανει μια μεγαλη επενδυση στα κλειστα ματια. Ομως κανενας δεν μπορει να νικησει την αληθεια. Η νικη ειναι παντοτε με το μερος της. Βρισκοταν εκει πριν ακομα εσυ εμφανιστεις , κ θα ειναι εκει οταν εσυ θα εχεις φυγει.
Αυτη η υποκρισία ειναι το εμποδιο. Ξερεις καλα πως δεν εχεις αγαπησει κανεναν, ουτε την μητερα σου, ουτε τον πατερα σου, ουτε την γυναικα σου, ουτε τον συζυγο οσυ, ουτε τα παιδια σου, ουτε τους φιλους σου. Το ξερεις καλα οτι ετσι ειναι, κ συ εξακολουθεις να υποκρίνεσαι οτι εισαι ανθρωπος που αγαπά ολους τους ανθρωπους. Αν αγαπουσες ολους τους ανθρωπους , θα ειχες ηδη φτασει, αν αγαπουσες ακομα κ εναν κ μοναδικο ανθρωπο, ο Θεος θα σου ειχε ηδη αποκαλυφθει, η αληθεια μεσα στην πληρη γυμνια της θα ειχε γινει αντιληπτη, επειδη η αγαπη ειναι θανατος ολης της υποκρισιας. Οταν αγαπας εναν ανθρωπο γινεσαι εντελως γυμνος, αποκαλυπτεις τον εαυτο σου, ολες οι υποκρισιες εγκαταλείπονται στο ονομα της αγαπης κ ξαφνικα αντιλαμβανεσαι πως οτιδηποτε θεωρουσες πως εισαι, δεν εισαι. Για πρωτη φορα, οταν εσυ δεν υπαρχεις, πραγματώνεται η απολυτη σημασια σου. Ζεις, αναπνεεις, υπαρχεις, σαν ζωτικο οργανικο κομμάτι ενος αδιαίρετου ολου. Ζεις μια Ενοτητα, εχεις χαθει μεσα της κ αυτη εχει χαθει μεσα σου. Αν πραγματικα εχεις αγαπησει δεν θα βρεις μεσα στην αγαπη πονο, οδυνη, αγωνια. Ετσι μοναδικο κριτιριο σου αν αγαπας ειναι η εκσταση.»Οσσο
να περνατε ολοι ομορφα