ιδιωτικοποιησεις
μεγαλη λεξη, σαν παλιος σιδηροδρομος,
που κανει πολυ θορυβο, μουγκριζει σαν λιονταρι, απειλεί σαν γοριλας που κτυπα το στηθος του- εχει κλεψει την αγαπημενη του κ απειλεί θεους κ δαιμονες οτι ειναι δικη του κ δεν θα αφησει κανεναν να την παρει.
Το εργο Κινγκ –Κονγκ που βλεπουμε μπροστα στα ματια μας ειναι μια ανθρωπινη χολιγουντιανή υπερπαραγωγη. Ηθοποιοι ειμαστε ολοι εμεις, πλουσιοι κ φτωχοι, εχοντες κ μη εχοντες. Ειναι μια συνεταιριστική υπερπαραγωγη,
κ το ωφελος απο ολη αυτη την αφαιμαξη αιματος : μια τραπεζα αιματος,
τραπεζα αιματος, τραπεζικη συναλλαγη, πλουτισμος.
Δεν γνωριζω την ανθρωπινη ψυχη- κανεις δεν μπορει να την γνωρισει-,
η ανθρωπινη ψυχη εχει πολλες πλευρες- καλες κ κακες, ομορφες κ ασχημες, ειρηνικες κ πολεμικες, αγαπης κ μισους, ψεματος κ αληθειας, πονου κ συμπόνιας-,
ειναι αμέτρητες οι πλευρες της ανθρωπινης ψυχης,
κ ποναμε ολοι το ιδιο- εχουμε τα ιδια αισθητηρια οργανα, νοιωθω την απελπισια σου, παντου πολεμοι, μισος, εκμετάλλευση,
ζαμπλουτοι ανθρωποι, κ ανθρωποι που δεν εχουν στον ηλιο μοιρα. Σε νιωθω, βρίσκεσαι σε απελπισια,
ενας αδικος κοσμος,μεσα σε ενα πανεμορφο φοντο- τη γη μας-
σαν σκηνη καποιου θρίλερ θεατρικου εργου, πανω στο ομορφο φοντο που ονομαζουμε ταπεινα Γη.
Φερε ποιοτητα στη ζωη σου. Κοιταξε τα παιδια, ριξε μια ματια στο μικρο συννεφο που περιπλανιέται μονο του στον ουρανο, στο ροδι που εχεις στο τραπεζι κ τρως,
ριξε μια ματια στην μικρη αισθηση, σαν στενοχώρια, που εχεις σημερα το πρωι χωρις λογο. Σηκωθηκες απο το κρεβατι κ δεν ενιωθες τοσο χαρουμενα, ριξε μια ματια σε αυτο που ονομαζουμε μικρολεπτομεριες της ζωης. Συνηθως ειμαστε προσηλωμενοι στα μεγαλα κ φανταχτερα: ποιος θα νικησει στις εκλογες, ποιος κερδιζει κ ποιος χανει στο χρηματιστηριο, ποιος ζευγαρωσε με την ταδε διασημο ηθοποιο κλπ.
Κανε σημαντικη την ζωη οχι χειροκροτώντας σε οι αλλοι. Αυτη ειναι μια συμπεριφορα που δεν γνωριζει τι κανει. Κανε σημαντικη την ζωη σου, την δικη σου ζωη. Τωρα αν σε χεοροκροτησουν ή οχι οι αλλοι, ειναι δικο τους προβλημα κ οχι δικο σου. Εστιασε στον εαυτο σου, στην ψυχη σου. Ο παραδεισος δεν ειναι μια ανταμοιβή, δεν ειναι μια συναλλαγη,
θα κανω καλες πραξεις κ σαν αποτελεσμα των καλων πραξεων μου θα παω στο παραδεισο, θα μπορεσω να αγορασω εισιτήριο για τον παραδεισο. Ολες οι θρησκειες ειναι μπακαλίστικες, υπολογιστικές.
Η μεταμορφωση.
πρεπει να φτιαξεις το δικο σου κουκουλι,
να μπεις μεσα, κ να μεταμορφωθεις σαν πεταλουδα. Πριν σερνοσουν σαν σκουλήκι,τωρα πετας στους ουρανους σαν πεταλουδα. Μεταμορφωση,
ενα εντελως διαφορετικο ον με αυτο που ησουν πριν.
Αυτη ειναι η ιστορια του ανθρωπου: η μεταμορφωση του, η μεταμορφωση του ανθρωπου σε θεο. Οχι ενος θεου που γνωριζεις στα εκκλησιαστικα βιβλια κ που θα πας στον παραδεισο διπλα στον θεο. Εσυ ο ιδιος εισαι θεος. Μεσα μας κουβαλαμε ολοι μας την θεοτητα μας, εχουμε γεννηθει με αυτην αλλα δεν το γνωριζουμε κ θα πρεπει να την βρουμε,
που ειναι κρυμμένη μεσα στην ψυχη μας.
Εν το μεταξυ εκει εξω -αυτοι που προκειται να γινουν θεοι-
συνεχιζουν το ιδιο χιλιοπαιγμενο βιολι: να θησαυρίσουν, να εκμεταλλευτούν τον συνανθρωπο τους, να σκοτωσουν, να βιασουν, να πατησουν επι πτωματων για μια μεγαλη ιδεα που τους εχει σφηνωθει στο κεφαλι, κ γενικα να κανουν ολα οσα κανουν οι απλοι ανθρωποι. Δεν εισαι απλος ανθρωπος. Η φυση σου ειναι θεικη, εισαι ο ιδιος ενα θεος. Θεος σημαινει διαλυω τον εαυτο μου, την σταγόνα μου, μεσα στον ωκεανο,
ειμαστε σταγονουλες βροχης που πεφτουν απο τα συννεφα,
παιζουν με τον αερα, κανουν διαφορες κωλοτουμπες εκει πανω,
μα αργα ή γρηγορα θα πεσουν μεσα στον ωκεανο της θεοτητας κ θα διαλυθούν μεσα της.
Η αυταπατη του ιδιωτικου διαλυεται μεσα στο ωκεανιο κ ξαναγινεται παλιν ενιαία με το συμπαντικο θεικο γιγνεσθαι.
Μιλω για το αορατο, το απιαστο, το Τιποτα,
κ συ μιλας για το χειροπιαστο, το υλικο. Θα με νικησεις. Ετσι ειναι. Μοιαζει περισσοτερο με την σιωπη παρα με την αγόρευση. Δεν υπαρχει τροπος να σου αντιπαρατεθω κ να σε νικησω. Θα βγω εγω παντα ηττημενος απο αυτη την μαχη. Μοιαζω περισσοτερον με εναν αορατο ανθρωπο που μοιραζει λουλουδια σε:
πτωματα εκβρασμενων παιδιων προσφυγων διπλα στην θαλασσα,
σε πτωματα πεδιων μαχης, σε Χιροσιμες, σε Ναγκασακι, σε παγκοσμιους κ τοπικους πολεμους, σε θυματα οικονομικων κρισεων, σε εξαθλιωμενους. Σου μιλω για το Αορατο Τιποτα,
μοιαζει σαν τρελα της ψυχης που προσπαθει να αγκαλιασει τον εαυτο της κ να της πει: σε αγαπω. Μοιαζει σαν ναρκισσος που ερωτευεται τον εαυτο του. Στερειται παντελως νοηματος.
Το γερικο, σχεδον τυφλο σκυλι της μανας μου ηλθε κ ξαπλωσε στα ποδια μου. Εσκυψα κ το χαιδεψα οσο πιο τρυφερα μπορουσα.