καπου σε καποιο ξενοδοχειο της Κυπρου γινεται ενα συνεδριο με θεμα: « μαζι ξαναχτιζουμε την κοινη μας πατριδα». Οι συνεδροι θα απολαυσουν το ομορφο περιβαλλον του ξενοδοχειου κ του γυρω ομορφου χωρου. Το θεμα ειναι επικαιρο: μπορουμε να ζησουμε οι ανθρωποι μαζι; Μπορουμε να δωσουμε τα χερια ο ενας στον αλλο; Μπορουμε να κοιταξουμε στα ματια ο ενας τον αλλο; Εκ πρωτης τα ερωτηματα μοιαζουν εξωγηινα, απο την μια μερια η ανθρωπινη φυση μας που μεσα της περικλείει την εξελιξη των ειδων της γης, κ απο την αλλη μερια ενας ομορφος φιλοξενος τοπος, η γη μας. Ετσι θα νομιζε κανεις οτι ολα εδω θα πηγαιναν ρολοι, κ θα ζουσαμε ολοι αρμονικα κ ομορφα. Συμβαινει ομως το αντιθετο.
Αν ριξεις μια ματια στις εφημεριδες κ στην τηλεοραση,
το μετριο κ το κακο, κ το χείριστο ειναι ο κανονας. Τι συνεβηκε μαζι μας κ ειμαστε τοσο αυτοκαταστροφικοι; Γιατι φαινεται οτι τον κοσμο διοικουν οι ανοητοι; Γιατι αυτοι που ψηφιζουν ειναι τοσο τυφλοι; Γιατι δεν σεβομαστε την φυση μας, το περιβαλλον, κ την γη μας; Γιατι ειμαστε τοσο αχαριστοι κ κατωτεροι των περιστασεων;
Σιγουρα υπαρχουν απαντησεις σε ολα αυτα που τες γνωριζουμε ολοι μας. Λιγο να διαβασεις την Σοφια του κοσμου κ τοτε μπροστα σου θα ανοιξει ολο το στερεωμα κ θα σου δωσει απαντησεις. Το ανθρωπινο ειδος δεν ειναι καινουριο εδω πανω. Εχουν περασει πολλα χρονια που ειμαστε εδω πανω σαν ανθρωποι. Αλλοι λενε οτι το ανθρωπινο ειδος ειναι 500,000 χρονων, αλλοι λενε οτι ειναι 1,000,000 χρονια , αλλοι λενε οτι ειναι 3 κ 4 εκατομμυρια χρονια. Ολοι ομως συμφωνουν οτι ειμαστε εδω πανω για τουλαχιστον 500,000 χρονια κ βάλε. Στο διαστημα αυτο εχουμε κανει πολυ προοδο. Εχουμε συσσωρεύσει πολυ γνωση, του τροπου το πως σκεφτομαστε κ πως αλληλοσυμπεριφερομαστε μεταξυ μας. Ετσι ολη αυτη η συσσωρευση πλουσιας γνωσης δεν δικαιολογει με τιποτε την σημερινη απανθρωπη κατασταση του κοσμου ολου. Υπερβολικα απανθρωπη σε ολους τους τομεις: τον τροπο που σκεφτομαστε, τον τροπο που αντιδρουμε, τον τροπο που συμπεριφερομαστε στο περιβαλλον κ στη γη μας. Ειναι η συμπεριφορα ενος τρελου του φρενοκομειου.
Σε αυτο το πλαισιο καλουμαστε να ξαναχτισουμε την κοινη μας πατριδα. Μοιαζει το εγχείρημα μας ακατορθωτο, Μέγα, εξωπραγματικο, τιτανιο. Ειναι.
Το προβλημα της καλοσυνης δεν μαθαινεται. Μπορει να πηγαινεις καθε μερα εκκλησια, μπορει να εισαι δόκτορας της ιερατικης σχολης, μπορει να εισαι η μητερα τερεζα, μπορει το ονομα σου σαν δωρητης να ειναι γραμμενο παντου,
ομως η καλοσυνη ειναι κατι που δεν μαθαινεται. Εκει που βλεπεις την ανατολη του ηλιου σιωπηλος, ξαφνικα θελεις να αγκαλιασεις τον κοσμο, κ επειδη εισαι μονος σου αγκαλιαζεις ενα δεντρο κ αρχιζεις κ κλαις, κ μιλας στο δεντρο. Η καλοσυνη δεν μαθαινεται στα σχολεια, το αντιθετο μαλιστα: οσο περισσοτερο ασχολείσαι μαζι της τοσο απομακρύνεσαι απο αυτην. Αυτο ειναι ενα μυστικο που μαθαμε κατα την διαρκεια των εκατονταδων χιλιαδων χρονων που ειμαστε εδω: οτι η καλοσυνη δεν ειναι κατι που θα ελθει απο εξω, αλλα ειναι κατι που βγαινει απο μεσα προς τα εξω, κατι που αναβλυζει απο μεσα μας, σαν αρωμα. Δεν μπορεις να φερεις αυτο το αρωμα απο εξω μεσα σου κ μετα να αναβλυζεις κ συ. Ειναι αδυνατον. Στον υλικο κοσμο μπορει να προσθεσεις γνωση κ να ανεβεις την σκαλα της υλης, αλλα οσον αφορα το εσωτερικο ανθισμα ειναι μια καθολα προσωπικη υποθεση κ δεν μπορει να σου την δωσει καποιος αλλος. Φαινεται οτι ο κοσμος της υλης ειναι χωρισμενος απο τον κοσμο της ψυχης. Δεν ειναι ομως, ειναι αλληλένδετα, ενα ενιαιο κουβούκλι σαν ενα κάστανο, ενα καρυδι,
σπας το καρυδι κ τρως την ψυχα του.
Ολη η δυσκολια του κοσμου μας ειναι αυτη: η καλοσυνη δεν μαθαινεται,
κ για να αρχισει να αναβλυζει απο μεσα σου το αρωμα θα πρεπει να ζησεις την υλη κ να την απολαυσεις με ολο σου το ειναι. Ειναι κατα καποιον τροπο ενα συμβολαιο που εχει υπογραφει μεταξυ θεων κ ανθρωπων. Ζησε για να μαθεις.
Η ζωη που ζουμε ολοι μας δεν ειναι κατι το στατικο. Η ζωη ειναι μια συνεχης κινηση, μια συνεχης αλλαγη, δεν υπαρχει τιποτε το τελειο, ολα εξελίσσονται, αλλαζουν, προχωρουν , προοδευουν, ρεουν.
Μαζι ξαναχτιζουμε την κοινη μας πατριδα. Δειχνει ακατορθωτο. Ακομα, κ η κριση, με τον αλαφα ή βητα τροπο θα περασει, αλλα αυτο το εγχείρημα δειχνει ακατορθωτο, να δωσουμε τα χερια κ να μονιάσουμε δειχνει τοσο δυσκολο, σαν να λυνουμε εξισωσεις της σχετικοτητας του Αινσταιν. Εδω θα ηθελα να σου υπενθυμισω, οτι η τεχνολογια εχει προχωρησει τοσο πολυ που ακομα κ ο Αινσταιν δειχνει γραφικος κ ξεπερασμενος. Κ ειναι. Ειναι η κβαντικη επιστημη που λεει: «ειμαι κ δεν ειμαι.» Οι επιστήμονες εχουν εισχωρησει μεσα στο πυρηνα του ατομου, κ εκει μεσα εχουν βρει οτι δεν υπαρχει τιποτα. Υπαρχει μονο η Κενοτητα. Η Κενοτητα ειναι το πανί που πανω του ειναι σχεδιασμενος ολοκληρος ο κοσμος, οπως η κουπα που πινεις το νερο σου, την κοκα- κολα σου. Χρησιμοποιεις την κενοτητα της κουπας για να πιείς νερο, χρησιμοποιεις την κενοτητα του σπιτιού κ οχι τους τοιχους του σπιτιου.
Μαζι ξαναχτιζουμε την κοινη μας πατριδα. Αξιζει να προσπαθησουμε. Δεν γνωριζω που θα φτασει αυτη η προσπαθεια. Τουλαχιστον ετσι ξαναθυμομαστε την ανθρωπινη φυση μας, ειναι μια ελπιδα. Επισης θα ηθελα να σου υπενθυμισω οτι ο Συριος προσφυγας, που εχει σαν περασμα την πατριδα μας κ προσπαθει καπου να ακουμπησει το σωμα κ την ψυχη του, ειναι κ αυτος ανθρωπος σαν εμας. Αυτος θα φυγει, εκτος αν τον ξεβρασει η θαλλασσα κ τερματισει το ταξιδι του στην γη μας.
Μαζι ξαναχτιζουμε την κοινη μας πατριδα. Ξαναθυμομαστε την ανθρωπινη φυση μας. Ευχομαι σε αυτη την προσπαθεια ολα να πανε καλα. με εκτιμηση κριστοφ