η λογοτεχνια ειναι ενα παιχνιδι. οπως όλα τα παιχνιδια του ανθρωπου.
μεσα στο κεφαλι υπαρχουν οντοτητες που - πολλοι λενε οτι εκει, μεσα στο κεφαλι κατοικουν οι θεοι-
που αυτες τις οντοτητες, δινουν τα χερια η μια στην αλλη κ χορευουν.
Η λογοτεχνια ειναι η καταγραφη αυτου του χορου. Ειναι ενας θεικος χορος. Δεν ειναι ενας κομπασμος που λεει: εγω ειμαι σπουδαιος συγγραφεας κ εχω παρει πολλα βραβεια.
Δεν ειναι καθολου ετσι. Φαινεται οτι ειναι ετσι,
ομως ειναι μια ψευδαισθηση. Δεν ειναι ετσι. δεν εισαι ο σπουδαιος κ τρανος,
γιατι το βραβειο αυτό δεν είναι δικο σου. Θα πρεπει να εναποθεσεις το βραβειο αυτο στα ποδια της Υπαρξης. Εισαι απλα το μεσο.
Εισαι το μεσο για να εκφρασει το ολον τον εαυτο του. Στην πραγματικοτητα το Εγω,
ειναι το Εμεις.
Λογοτεχνια ειναι ενα ταλεντο,
οπως ταλεντο ειναι να κανεις λεφτα,
να εισαι Πικασσο, Βαν Γκογκ, Μυταρας.
υπαρχουν ένα σωρο ταλεντα, κακα κ καλα. Ενας κλεφτης ειναι ταλεντο, ειδικα αν δεν κατορθώσουν να τον πιασουν ειναι ιδιοφυια. Υπαρχουν φονιαδες που ηταν ιδιοφυεις. Για παραδειγμα ο χιτλερ. Ο μεγαλυτερος μακελαρης που υπηρξε ποτε πανω σε αυτον τον πλανητη. Ειχε ακομα ενα ταλεντο που επισης ηταν απιαστος. Ηταν ρητορας.
Η διαφορα των σπουδαιων ανθρωπων, γεματων ανθρωπια ταλεντων, ειναι οτι οι σπουδαιοι ανθρωποι βλεπουν τον εαυτο τους να διαλυεται μεσα στο γενικο πλαισιο, αυτό που αποκαλουμε ταπεινα Συμπαν, Υπαρξη, Αιωνιο.
Ο Αϊνσταιν το ειχε αυτό,
οπως κ ο Πυθαγόρας, ο Σωκρατης, ο Ηρακλειτος, ο Νικολα Τέσλα , ο Χριστος, ο Βουδας. Ειναι χαρακτηριστικο ολων των σπουδαιων η ταπεινοτητα,
κ η ανοικτη αγκαλια σε οτι τους περιβαλλει. Για λογους σεβασμου στη ζωη, ολοι αυτοι ηταν χορτοφαγοι. Σαν να ευχαριστουν το Συμαπαν για αυτο που ειναι. Ο δικος μας ο Νικος Λυγερος με δείκτη ευφυιας μεσα στους 50 πιο εξυπνους ανθρωπους του κοσμου, οπου κατσει κ οπου σταθει δεν σταματα να στελνει τις ευχαριστειες του σε κατι πιο ψηλα από αυτόν.
Είναι χαρακτηριστικο ολων των πραγματικα σπουδαιων ανθρωπων: αναγνωριζουν ότι υπαρχει κατι πιο ανωτερο απο το Εγω.
Η λογοτεχνια απο την μερια της ειναι μερος κ αυτη ενος μεγαλυτερου συνολου που ονομαζεται ανθρωπος.
Ανθρωπος ειναι η μεγαλυτερη αξια του γνωστου μας κοσμου,
Ανθρωπος,
δεν ειναι κατι το εγωιστικο, δεν ειναι θεμα ανωτερου κ κατωτερου,
Ανθρωπος ειναι μια μεγαλη πορτα προς
κατι πιο ανωτερο απο τον ιδιο. Αυτο σημαινει ανθρωπος. Δεν ειναι ενα προσκυνημα σε κατι πιο ανωτερο απο μενα,
δεν ειναι μια υποταγη οτι Αυτος γνωριζει κ γω οχι, κ θα πρεπει να του υποταχτω επειδη ειναι πιο ανωτερος απο εμενα. Όχι.
Την στιγμη της συγχώνευσης του ανθρωπου με τον Ανθρωπο,
ειναι σαν να κατεβαινει σκαλι Αυτος ,κ ανεβαινουμε εμεις ενα σκαλι. Ειναι περισσοτερο μια συναντηση του μυστηριακου με του υπαρξιακου.
Εχουμε ομως μακρυ δρομο μεχρι αυτη την συναντηση.
Η λογοτεχνια ειναι ένα παιχνιδι, οπως ολα τα παιχνιδια μας,
κ εχει μια δυσκολια στο να μεταφερει τον θεικο χορο που συμβαινει μεσα στο κεφαλι μας, πανω στο χαρτι. Ομως σε τελευταια αναλυση ειναι κ αυτο – η λογοτεχνια- ενας δρομος προς την πολυποθητη Ιθακη.
νε εχετε μια ομορφη μερα, με εκτιμηση κριστοφ