τοτε ειμασταν νεοι,
προσπαθουσαμε να φτιαξουμε την ζωη μας,
φυγαμε απο τον ενα τοπο που ειχε πολεμο, την κυπρο μας,
κ πηγαμε στην νοτιο αφρικη.
Μαυροι Vs λευκοι. Αργοτερα ελευθερωθηκε ο Μαντελα,
κ άρχισε αυτη η χωρα να ανεχεται το χρωμα του αλλου.
Βλεπω οτι, στην φωτογραφια, εχετε φαβοριτες Σαββακη κ Τασο, κ παντελονια καμπανα.
Γυρισατε μετα απο την αφρικη ξανα πισω στην πατριδα, φτιαξατε την ζωη σας.
Εμεις εδώ, στην πατριδα, προσπαθουμε να τα βρουμε ακομα με το άλλο συνοικο στοιχείο. Ετσι η περιπλανηση του ανθρωπου δεν εχει να κανει απο τοπο σε τοπο.
Κοιταζοντας τις παλιες φωτογραφιες, δεν ειναι καν νοσταλγια. Οι φωτογραφιες ειναι ενα αποτυπωμα της ψυχης, κ φροντιζουμε παντα να ειμαστε χαμογελαστοι,
σαν να μοιραζουμε χαμογελα ο ενας στον αλλο. Σαν να θελουμε ο αλλος να μας αγκαλιασει κ να τον αγκαλιασουμε. Κ είναι ετσι. Θελουμε αυτος που θα κοιταξει την φωτογραφια μας να μας βρει χαμογελαστους. Το χαμογελο ειναι μια μεγαλη ανοικτη αγκαλια. Τασο μου κ Σαββακη μου, παντα χαμογελαστη η ψυχη σας, οπως οι φωτογραφιες,
φιλια πολλα απο κριστοφ.