Εριξε τα ζαρια κ εχασε.
η πιθανοτητα να χασει ηταν 2%. Εχασε.
Στην πραγματικοτητα δεν εχασε. Ηθελε να χασει.
Εξω ο καιρος συνεχιζε να κανει τα δικα του:
Ανοιξη,
Καλοκαιρι,
Φθινοπωρο,
Χειμωνας.
Εκλεισε τα παραθυρα όλα. Κ την πορτα του δωματιου του.
Μια χαραμαδα φως που ηθελε να μπει στο δωματιο,
την εκλεισε κ αυτη.
Ηταν πλεον απομονωμένος απο τη ζωη.
Ομως την άλλη μερα η ζωη ηταν εκει κ τον περιμενε.
Ανοιξε όλα τα παραθυρα, κ την πορτα,
ορθανοικτα.
Δεν ξερω τι μεσολαβησε για να αλλαξει σταση απεναντι στη Ζωη,
ομως αλλαξε.
Κ όταν πλησιασε στη χαραμαδα,
-που χθες ειχε κλεισει με ένα χαρτι-
εβγαλε το χαρτι κ δακρυσε.
Επιλογος.
Σε μια διαλεξη που ειχε παει, ακουσε ότι μονο στο 2% των γονιδιων μας μπορει να εμφανιστει αρρωστια. Το υπολοιπο 98% περιμενει να αντικαταστησει τα αρρωστα γονιδια. Κ ακομα ότι το 2% των γονιδιων εχουν 7 μηχανισμους αμυνας. Κ επισης ότι υπαρχει ακομα η Επιγεννητικη που μπορει το χαλασμενο γονιδιο να το επαναφερει στο αρχικο σταδιο, όπως όταν γενιομασταν μωρα κ βλεπαμε για πρωτη φορα το φως του ηλιου.
ο Σχεδιαστης,
το Σχεδιο του,
κ μεις.
Ο πρωην αρρωστος που τωρα εγινε καλα, πλησιασε τον Πινακα ζωγραφικης του Σχεδιαστη κ με ένα σαλτο πηδηξε μεσα.
ο Σχεδιαστης,
το Σχεδιο του,
κ γω.
τα δακτυλικα αποτυπωματα πανω στην καρδια του,
κ τα δικα του πανω στο κοσμο.
Πηρε τα ζαρια στα χερια του κ τα εριξε.
Ηλθε η ζωη. Την καλωσορισε.
ο Σχεδιαστης,
το Σχεδιο του,
κ γω.
αφιερωμενο στον Κωστα Μουρουτη,
στην ομορφια της ζωης.
με εκτιμηση Κριστοφ, Γιαννα.