Τον ειχαν λυγισει τα εξοδα. Οταν τα εσοδα ειναι λιγοτερα από τα εξοδα.
Γνωριζε ότι αυτό που ονομαζουμε κριση ηταν κατι το φτιαχτο·
εκει πανω στα ψηλα ειχαν σκασει απο το πολύ φαϊ. Το γνωριζε οτι οι εχοντες αποκτουσαν σε περιοδους κρισης ακομα περισσοτερα,
κ ότι η μη εχοντες εχαναν κ αυτά τα λιγοστα που ειχαν.
Η ζωη μας μοιαζει με συγκοινωνούντα δοχεια,
χανω εγω, κερδιζεις εσυ.
Αυτος ηταν ο νομος των ανθρωπων,
κ οι ανθρωποι ειναι ατελή οντα. Γνωριζαν- αφου πηγαινουν στην εκκλησια σωρηδόν-
γνωριζαν ότι καποιος θεος διοικουσε την ζωη.
Ετσι ηταν,
κ ετσι είναι,
μονο που οι ανθρωποι χανουν την ελπιδα τους, γινονται πολυ γηινοι κ ασχολουνται μονο με υλικα αγαθα,
κ ετσι χανουν τον δρομο τους κ βρισκουν επιτήδειοι να θησαυρισουν. Οι κρισεις ειναι μια αποδειξη ότι οι ανθρωποι εχουν χασει τον δρομο τους κ βρισκουν αξία στη δυναμη.
Ο κοσμος ειχε σκοτεινιασει. Εκει εξω υπηρχαν λαμπες νεον, κ παντου το τεχνιτο φως ειχε διωξει το σκοταδι,
όμως, μεσα στις ψυχες των ανθρωπων, το σκοταδι, ηταν ο πιο κοντινος συγγενής τους. Αποκαΐδια ελπιδας.
Κ συνεχιζε ετσι η μιζερια,
δεν φαινοταν πουθενα φως. Ακομα κ οι εκκλησιες σηκωναν τα χερια ψηλα. Η επικοινωνια ειχε κοπει,
οι πολιτικοι όπως παντα απογοητευαν το λαο. Οταν ο ανθρωπος βρισκεται σε απογνωση, ειτε θα παει μπροστα ειτε θα παει πισω.
Μπηκε στο περιπτερο η Νικη. Ηταν χωρισμενη, ανεργη με ένα παιδι. Ζητησε ένα μπουκαλι γαλα. Δεν ειχε χρηματα. Χρωσταγε κ άλλα στον περιπτερα…
Εχει ορισμενες φορες που σταματα η λογικη κ αναλαμβανει η καρδια. Η καρδια ειναι αλανθαστη. Η λογικη μετρα τα παντα, τα βαζει σε ζυγαρια κ οπου γείρει η ζυγαραι ετσι κ αποφασιζει.
Η καρδια δεν λειτουργει ετσι. Ανταποκρινεται αμεσα,
εδώ κ τωρα.
Οταν σου τυχει να βρεθεις σε τετοια στιγμη… ειναι ο θεος εκει. Μεινε μαζι με τον θεο. Η στιγμη μοιαζει με ναο, μπαινεις σε ναο. Ειναι εκει ο θεος κ περιμενει την αντιδραση σου. Μην διστασεις καθολου. Μερικες φορες ο θεος παιρνει μια μορφη κ περιμενει να δει την αντιδραση σου. Οτι κ να κανεις δεν θα σε κριτικαρει. Αν η καρδια ειναι εκει,
οτι κ αν κανεις ειναι το σωστο. Οταν ο Σολομωντας…
δυο γυναικες διεκδικουσαν το ιδιο παιδι για δικο τους. Κ δεν εκαναν πισω. Τοτε ο βασιλιας ειπε ότι θα κοψει το παιδι στα δυο για να ικανοποιήσει κ τις δυο γυναικες. Τοτε η μια γυναικα ειπε να παρει το παιδι η άλλη γυναικα.
Ετσι καταλαβε ο βασιλιας Σολομωντας ότι η πραγματικη μανα ηταν αυτή. Η μανα ειναι αγαπη.
Ο περιπτερας εδωσε στη γυναικα το μπουκαλι με το γαλα.
Οταν μοιραζεις την μιζερια σου κ με έναν άλλο,
οταν δινεις από το υστέρημα σου,
οταν δεν εχεις για να δωσεις κ δινεις- κατι σαν αιμοδοσια.
Κατι σαν αιμοδοσια.
Ημουν παρων σε ένα τετοιο συμβαν. Δεν πολυεπισκεπτομαι εκκλησιες,
σπανια, πολύ σπανια, σε καμια εκδρομη, σε καμια γιορτη καποιου αγιου. Η δικη μου θεωρια δεν ειναι στις εκκλησιες.
Βγηκα εξω από το περιπτερο,
πολυ σπανια επισκεπτομαι εκκλησια, κ όταν το κανω ειναι τοσο μηχανικό,
ομως πολλες φορες οι ανθρωποι ειναι τοσο ομορφοι,
τοσο ομορφοι! Σαν θεοι.
η ιστορια ειναι αφιερωμενη σε δυο ομορφους ανθρωπους.
στον περιπτερα- καπου στην Αθηνα,
κ στην Γιουλα,
στην ευαισθησια της γυναικας.
με εκτιμηση κριστοφ