στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Εκεί που Μάτωσε η Αλήθεια
ΝΙΚΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
** Σειρά Μελοποιημένων / Οπτικοποιημένων Ποιημάτων
www.logoclub.gr
https://songer.co/song/w1298h73egvhjmdw799jvjwf
Έβαψα την παλιά πόρτα και σε περίμενα,
Το φως της ημέρας έσβηνε, και εσύ δεν ήρθες ξανά.
Άργησες να μπεις μέσα, δεν ξανάρθες ποτέ,
Βγήκα να σε αναζητήσω, η καρδιά μου πονά Ωϊμέ !.
[Chorus]
Κάτασπρη και παγωμένη, όπως η σκόνη που έμεινε,
Από την νεκρική σου βίλα, εκεί που μάτωσε η αλήθεια.
Άλλαξα πορεία, ακολούθησα γραμμές,
Προς τον κόσμο που αλλάζει το δέρμα του στις ρωγμές.
[Verse 2]
Σε πλησίασα και τρόμαξες, έτρεξες τρομαγμένη,
Μα εγώ ντράπηκα, με λάθος προσανατολισμένη.
Δεν θα ξανά πω καλημέρα σε κανέναν πια,
Ξεκίνησα να περπατώ, μακριά από εσένα και τα ψέματα.
[Chorus]
Κάτασπρη και παγωμένη, όπως η σκόνη που έμεινε,
Από την νεκρική σου βίλα, εκεί που μάτωσε η αλήθεια.
Άλλαξα πορεία, ακολούθησα γραμμές,
Προς τον κόσμο που αλλάζει το δέρμα του στις ρωγμές.
[Bridge]
Έβαλα το σώμα μου σε ένα βαπόρι μεγάλο,
Ταξίδεψα μακριά, μα πουθενά η γοργόνα δεν φάνηκε.
Μόνο μπλε, θύμωσε η θάλασσα, τα σωθικά μου τάραξε,
Με έδιωξε σε ένα νησί, χωρίς καμία ελπίδα πια.
[Verse 3]
Περπάτησα στον γιαλό, τσαλακώνοντας την άμμο,
Διάβασα το νόημά της, η μοναξιά μου είναι μνήμες.
Κάναμε παρέα ως το σούρουπο, ίσα που μιλούσαμε,
Ύστερα ανέβηκα στο μοναστήρι, αλλά ήτανε κλειστή η πόρτα.
[Outro]
Γονάτισα να προσευχηθώ, και κοιμήθηκα στη σιωπή,
Αυτές οι σκέψεις είναι οι μόνες που με κρατούν ζωντανό,
Έβαψα την παλιά πόρτα και περιμένω ακόμα,
Μα εσύ δεν έρχεσαι, και ο κόσμος αλλάζει αδιάφορα.
Νίκος Στυλιανού