στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
πηγες μια μερα,
οπως ολες τις αλλες μερες στη δουλεια σου, κ δεν σε ξαναειδα απο τοτε,
επεσε λεει το κτιριο που εισασταν μεσα κ σας καταπλακωσε. Καποιο αεροπλανο,
ενας αεροπειρατης, συγκρουση αεροπλανου με κτιριο,
κ μετα ολα τελος.
Δεν θα σε ξαναδω,
κ ουτε κ οι επιβατες θα ξαναπροσγειωθουν ξανα στη γη μας. Εξαϋλώθηκαν. Οπως οταν επεφτε η βομβα στη Χιροσιμα κ στο Ναγκασακι. Εξαυλωθηκαν,
εξατμιστηκαν. Ουτε καν οτι υπηρξατε, κ μην με παρηγορεις με φρασουλες του τυπου:
ολοι εκει θα παμε,
κ ολα ειναι ματαια.
Το ξερω. Ακριβως για αυτο σου μιλαω κ για αυτο γραφω αυτα, κ για αυτο φωναζω:
ηθελα να ζησω!
ζωη, αυτο το ομορφο συναισθημα, το οτι υπαρχω, το οτι αναπνεω,
το χερι σου το ζεστο που σφιγγει το δικο μου. Ο ηλιος μας. Ολα αυτα που νοιωθουμε με τα πεντε παραθυρα μας στον κοσμο,
τις πεντε αισθησεις μας. Ομορφη εμπειρια. Αξιζει ο ανθρωπος να ζει κ να δημιουργει!
Εκλεισα σιγα σιγα την συνομιλια μαζι σου. Η μπαταρια του κινητου σου έσβηνε,
το μονο που προλαβαινα να σου πω ηταν: σε αγαπω.
δεν ξερω αν με ακουσες: σε αγαπω!
