Written by Nikos Stylianou
April 04, 2026 Προβολές: 233

0
Η Ερατώ δεν ακούει πια μόνο…. Βλέπει !.... Η μορφή που την αναγνωρίζει αρχίζει να της δείχνει κάτι που δεν είναι ανάμνηση, αλλά πρωταρχική εικόνα — ένα ίχνος της προγενέστερης ύπαρξής της. Όχι πλήρης αποκάλυψη, αλλά ένα πρώτο, συγκλονιστικό θραύσμα.
Ο χώρος γύρω τους άρχισε να σκοτεινιάζει, όχι σαν να έσβηνε το φως, αλλά σαν να υποχωρούσε ο κόσμος για να αφήσει χώρο σε κάτι παλαιότερο. Η Ερατώ ένιωσε τον αέρα να γίνεται πιο πυκνός, σαν να είχε γεμίσει με λεπτά, αόρατα σωματίδια που περίμεναν να πάρουν μορφή.
Η παρουσία μπροστά της —η προγενέστερη ουσία της— άφησε έναν απαλό παλμό φωτός να διαχυθεί. Δεν ήταν φως που φώτιζε τον χώρο… ήταν φως που φώτιζε μέσα της.
Και τότε, χωρίς προειδοποίηση, η Ερατώ είδε…
Όχι με τα μάτια της.
Με κάτι βαθύτερο.
Μια εικόνα άρχισε να σχηματίζεται μπροστά της, σαν να ξεδιπλωνόταν από το ίδιο της το στέρνο. Στην αρχή ήταν θολή, σαν ανάμνηση που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θέλει να γίνει καθαρή. Αλλά σιγά σιγά, άρχισε να αποκτά μορφή.
Ένα τοπίο. Όχι γήινο. Όχι ουράνιο. Κάτι ..ενδιάμεσο. Ένα φωτεινό τούνελ που περιστρεφόταν γύρω της…
Ένα πεδίο από θολές στην αρχή σκιές, που κινούνταν σαν να ανέπνεαν. Και στο κέντρο, μια μορφή — μια οικειότητα που έκανε την Ερατώ να νιώσει τα πόδια της να μουδιάζουν…
Η μορφή αυτή ήταν η μητέρα της που είχε πεθάνει 13 χρόνια πριν…