Το φαινόμενο του ελληνικού τοπικισμού έχει τις ρίζες του στα προεπαναστατικά χρόνια, τότε που οι προύχοντες των τοπικών κοινωνιών ρύθμιζαν τα ζητήματα που προέκυπταν σε αυτές με τους δικούς τους ανθρώπους στην κεντρική διοίκηση. Ήδη, στα δύο προηγούμενα τεύχη έχουμε σημειώσει ότι τόσο το Πατριαρχείο όσο και οι Φαναριώτες είχαν σε ολόκληρη τη διάρκεια του 17ου αιώνα εδραιώσει τη θέση τους στην κεντρική διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ελέγχοντας ουσιαστικά κάθε πτυχή της ζωής των υπόδουλων ορθοδόξων.

Την ώρα που ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται στη Συρία και χιλιάδες αθώοι άμαχοι πεθαίνουν στους δρόμους, χριστιανικές εκκλησίες καίγονται, ιστορικά μουσουλμανικά τεμένη καταστρέφονται, μουσεία λεηλατούνται και αμύθητης αξίας θησαυροί εκπατρίζονται. Δυστυχώς, ο συριακός πολιτισμός, ένας από τους σημαντικότερους της Μέσης Ανατολής, με επιρροές από τους Αιγύπτιους, τους Πέρσες, τους Ρωμαίους και τους Έλληνες, καταγράφει βαρύτατες απώλειες και πληρώνει ένα άνευ προηγουμένου τίμημα. Το πλιάτσικο των συριακών αρχαιοτήτων είναι γεγονός.
Ένοπλοι, λαθρέμποροι και κάθε λογής τυχοδιώχτες συνωστίζονται στα σύνορα με τον Λίβανο για να περάσουν τα κλεμμένα αρχαία στην αγορά της Βαγδάτης, μέσω της οποίας θα εκποιηθούν σε κάποιον πλούσιο συλλέκτη και θα παραμείνουν για πάντα μακριά από την πατρίδα τους. Καμιά ελπίδα για τα ανυπολόγιστης αξίας μοναδικά αντικείμενα που πωλούνται παράνομα στις πρωτεύουσες της Ευρώπης και της Ασίας. Η UNESCO κάνει έκκληση και στις δύο μεριές να σταματήσουν την καταστροφή των μνημείων. Όμως αύριο θα είναι αργά.
Ποιος θα σταματήσει την εκποίηση του συριακού πολιτισμού; Ακόμη και όσοι έχουν πειστεί ότι η επέμβαση στη Συρία έχει ουμανιστικό χαρακτήρα, λυγίζουν μπροστά στα λεηλατημένα μουσεία και ανησυχούν για την τύχη των αρχαίων που πωλούνται στη μαύρη αγορά. Υποκρισία;