Γεννηµένος στην Άνδρο, ο Καΐρης υπήρξε γόνος επιφανούς οικογένειας του τόπου. Εκεί έµαθε τα πρώτα του γράµµατα έως ότου τον στείλουν υπό την προτροπή του θείου του, αρχιµανδρίτη Σωφρόνιου Καµπανάκη, για πιο ουσιαστικές σπουδές στη Σχολή των Κυδωνιών, στη Μικρά Ασία. Οι γνώσεις, ωστόσο, που παρέχει η Σχολή δεν µπορούν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τού νεαρού µαθητή, που ήδη έχει χειροτονηθεί διάκονος. Το 1803 και σε ηλικία δεκαοκτώ χρόνων θα βρεθεί πρώτα στην Ελβετία για να µελετήσει την οργάνωση των διδακτηρίων του Πεσταλότσι. Μετά θα µεταβεί στην Πίζα, όπου και θα σπουδάσει φιλοσοφία, µαθηµατικά και φυσική, παρακολουθώντας παράλληλα µαθήµατα φυσιολογίας στην ιατρική σχολή.

Για λίγες ώρες την περασμένη Τρίτη η «Δημοκρατία της κλειδαρότρυπας» διεκδίκησε το μερτικό της στη νοσηρή πλευρά της δημοσιότητας, όταν ανακοινώθηκαν οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης των 508 συνολικά υπόχρεων πολιτικών για τη χρήση του έτους 2010.
Αυτά τα απαξιωμένα «Πόθεν Έσχες», που έχουν πια καταντήσει το πιο κοινότυπο θεσμικό ψεύδος, δεν είναι τίποτε άλλο, όπως παραδέχονται ακόμα και οι πολιτικοί του λεγόμενου «αστικού τόξου», παρά μια διαδικασία «φυσικού αυτοματισμού της υποκρισίας». Ένα περιοδικό φυσικό φαινόμενο με προβλέψιμες συνέπειες. Και μια απερίγραπτη κοροϊδία εαυτών και αλλήλων που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την απλή καταγραφή περιουσιακών στοιχείων, συχνά εντυπωσιακών, των οποίων όμως ο τρόπος κτήσης, δηλαδή με απλά λόγια το πολυπόθητο «Πόθεν, ρε μάγκες», παραμένει άλυτο μυστήριο!...

♦ Επιμύθιον της ψευδορρημοσύνης!

♦ Στους ύστερους αριθμούς της καλοκαιρίας. Ο μορφασμός σκέβρωσε το χαμόγελο και το αντιλαμπύρισμα στην οριζόντια επιφάνεια της απε­ραντοσύνης έδωσε στον εφιάλτη τον επιθετικό προσδιορισμό της καλής μαρτυρίας.

♦ Στου Αυγούστου τα υπόλοιπα οι ματιές με­λαγχολικές περιέγραψαν τους επερχόμενους δαίμονες και ο βοριάς, περιστρεφόμενος πλα­νευτής, παρέδωσε στα χαμηλά της σελίδας τη σκόνη της επιστροφής.

♦ Σιωπηλά τα τελευταία αγγίγματα και τα στό­ματα, περιφραγμένα χάσματα, αναστατώνουν βιαστικά τις καταλήξεις των στιγμών, αφήνο­ντας από καιρού εις καιρόν μακρόσυρτο θόρυ­βο επιμανούς νοσταλγίας.

Του Δημήτρη Μυ

Ανάμεσα στο φόβο και την ελπίδα καραδοκεί, η καταστροφή. Κατά κανόνα, η ελπίδα δεν γεννιέται πριν γονιμοποιηθεί από τον πόνο και την απόγνωση. Η απόγνωση, ίσως να είναι τελικά και η «κινητήριος δύναμη» της ιστορίας. Αυτή η δύναμη που υποχρεώνει τις «μάζες» να σηκωθούν (στην περίπτωσή μας) κατ αρχήν απ' τους καναπέδες.

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες
(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα
(ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);... ... Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στη...ν ελληνική αγορά...
Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;... Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου.
Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Οι υπογράφοντες πιστεύουμε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) η οποία θα εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, ή εγγυημένο από το κράτος.

Ανοιχτή επιστολή του Δημήτρη Ιατρόπουλου στους «Πνευματικούς Ανθρώπους» του τόπου

• Γράφει ο Δημήτρης Ιατρόπουλος

◆Πόση νύχτα έτσι ξαφνικά, εκεί που ήθελε το πρωινό να σηκωθεί.

◆Τα χρόνια ξεχασμένα μέσα σε εκείνα τα ντουλάπια της ιστορίας. Αράχνες, μύγες και σκόνη. Κλειδωμένα κι ούτε ένα φύσημα να ξεφύγει η μουντζούρα, να φανερωθεί ο τίτλος του κρυμμένου βιβλίου.

◆Άνθρωποι ταξιδεύουν, λέξεις πηγαινοέρχονται και κρότοι πρωτοστατούν.

◆Οι προτάσεις ορίζουν τη σύνθεση της σκέψης και κατοχυρώνουν φωναχτά την υπάρχουσα ηθική. Στο μεγάλωμα των φωνών διακρίνεται ευκόλως η ενοχή όταν το νόημα ανατρέχει στον πρότερο έντιμο βίο, στην εποχή των ονείρων των οραμάτων και των συνθημάτων.

• «Όλοι ρε ν!»
• Και το σύμφωνο στο τέλος να αποδίδει την μουσικότητα της εντολής!
• Στο πάτωμα με τα χέρια πισθάγκωνα κι ένα κομμάτι πανί στο στόμα να μην ακούγονται οι φωνές και ανησυχήσουν τους φιλήσυχους περιώνυμους.