Είμαστε

χορευτές από φωτιά

σ'ένα χιονισμένο σεντόνι

σαλεύουμε

αέναα απροσανατόλιστοι

ερωτικά και λάγνα

λατρεύοντας το θάνατό μας

Μια σταγόνα...ουράνιας κραυγής
Προάγγελος βροχής.

ΑΙ  ΓΕΝΕΑΙ  ΠΑΣΑΙ
Όταν άνοιξε η βαριά μπρούτζινη πόρτα,
η χωρίς πετούγιες, κλειδαριές
κι’ αυτό το παντοτινό χέρι,
με το σκληρό σιδερένιο γάντι, ως τον αγκώνα,
ν’ αρπάζει, σωριάζοντας τον καθένα,
στον σωρό των αμίλητων, των άκαμπτων σχημάτων,
με το παγωμένο πέτρινο χαμόγελο,
ειρωνικό κι’ επώδυνα σαρκαστικό,
και κάτω εκεί στο τέλος,
πριν γκρεμιστούν στα στεφάνια των βράχων,
κάτι φαίνεται πως αντίκρισαν το ωραίο
και χαμογέλασαν για να το συναντήσουν,
άγνωστο ακόμα, μα νοερά γνώριμο.

βρήκα όλες τις άγνωστες αποχρώσεις
που έψαχνα κι' αναζητούσα
σ' όλα τα βήματα,
σ' όλα τα πεζοδρόμια,
τις κλειστές αίθουσες
και τα δωμάτια,
που μύριζαν βαριά
πλήξη και μελαγχολία.

Όγκος στο πολλαπλάσιο, του στεναγμού το βάρος.
Θόρυβος, σφύριγμα βαρύ, υγρό ' ναι το φιλί του.
Ωκεανός απέραντος και είναι θυμωμένος.
Ορυμαγδός η ανάσα του, ανάσα που ουρλιάζει.
Ήρθε το θες στα ξαφνικά, σαν έτρωγε το πλήρωμα.

Σου ‘παν πως δεν έχεις δικαίωμα στα όνειρα ,

πως δεν είσαι ένα παιδί σαν όλα τ’ άλλα .

και ένιωσαν ότι ήσουν πρόβλημα γι’ αυτούς

παιδί για τον καιάδα .

Αυτές οι καταραμένες ώρες της σιωπής
Που γεννιούνται μετά την μεγάλη παρακμή
Ριζώνουν βαθιά μέσα στη ψυχή μας για χρόνια....

Το κάστρο δεν έπεφτε με τίποτα
Και τα χρόνια μάς προσπέρασαν βίαια,
Αφήνοντας εφιάλτες και σταυρούς στη γη.
Οι στρατιώτες δεν τραγουδάνε στις φωτιές
Παρά κοιτάνε με γυάλινα μάτια την θάλασσα.

Χρυσό κλουβί φτιαγμένο απ άχυρο
Μέσα σ αυτό χοροπηδάμε όλοι
Σαν το πουλί που πηδά αμέριμνο
Αργοπεθαίνουμε σ αυτή την πόλη