στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Τα πιο πολλά βράδια τα περνούσαμε
στον θάλαμο με τσιγάρο και κουβέντα.
Για θέα είχαμε έναν ψηλό τοίχο με σύρμα
και έτσι κοιτάγαμε ο ένας τον άλλον
στα μάτια…
Η ζωή ξεκίναγε και τελείωνε στον 12
με φωνές το πρωί και σιωπές την νύχτα.
Κάθε ανάσα άφηνε και ένα παράπονο
για έρωτες που δεν ήρθαν,για αγάπες
που έφυγαν…
Ο αξιωματικός μοίραζε μέρες γελώντας
αγνοώντας ο ίδιος σε ποιο στρατόπεδο
έθαψε την ψυχή του κάτω από διαταγές.
Οι φυλακές τους τσάκιζαν και άφηναν στο
τέλος ένα μάλιστα…
Μα εμείς κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον στα
μάτια και βλέπαμε μικρές φωτιές να παίζουν.
Και κατά βάθος το ξέραμε καλά ότι ένα βράδυ
η ελευθερία έσυρε την σκέψη μας έξω από
κείνον τον τοίχο…
