στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Στο κέντρο της σκηνής, το πεντάγραμμο δεν είναι χαρτί.
Είναι πεδίο μάχης.
Και πάνω του παρατάσσονται 24 βιολιά, 8 βιόλες, 14 τσέλα — όχι σαν όργανα, αλλά σαν φάλαγγες φωτός.
Πίσω τους, η γκάμα των πνευστών σηκώνει το κεφάλι σαν στρατιά από χάλκινα και ξύλινα πνεύματα:
τρομπόνια που βρυχώνται, σαξόφωνα που γλιστρούν σαν φίδια φωτιάς, κορνέτες και τρομπέτες που σημαίνουν συναγερμό, κλαρινέτα και φλάουτα που ψιθυρίζουν μυστικά, κόρνα και τούμπες που ανοίγουν χάσματα στη γη.
Και στα κρουστά — εκεί γίνεται η πραγματική αναμέτρηση.
.Δώδεκα τύμπανα, με αρχηγό το Μπάσο Τύμπανο στον θρόνο του, σαν μονάρχη που κρατάει το σφυγμό του κόσμου.
Γύρω του οι ακόλουθοι: το ταμπούρο, το Τομ-Τομ, το Τάικο, όλοι έτοιμοι να χτυπήσουν όχι ρυθμό, αλλά απόφαση.
Και πάνω απ’ όλους, όχι με εξουσία αλλά με σοφία, ο βασιλιάς-μαέστρος:
το Πιάνο.
Με τη σοβαρότητα του δικαστή και την τρυφερότητα της μητέρας.
Αυτό δεν δίνει εντολές — δίνει νόημα.
Και τότε μπαίνει η 35μελής μικτή Χορωδία
Όχι για να μιλήσει.
Όχι για να πει λέξεις.
Αλλά για να γίνει ουράνιο όργανο, ένα σώμα από φωνές που δεν ανήκουν πια σε ανθρώπους αλλά σε κάτι μεγαλύτερο..
Κουρδισμένη με την οδύνη του πόνου.
Με τη χαρά της λύτρωσης.
Με την διαμαρτυρία του ανθρώπου που κουράστηκε να χρησιμοποιείται για ξένους σκοπούς.
Και όλα αυτά όχι με λόγια — αλλά με μείζονες και ελάσσονες υφέσεις, σαν ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν μέσα στο σκοτάδι.
Το κλείσιμο της αυλαίας
Έρχεται εκεί που σβήνει ο ήχος του κεραυνού.
Εκεί που η μάχη τελειώνει όχι με θρίαμβο, αλλά με σιωπή.
Και μέσα από αυτή τη σιωπή αρχίζει να φυσά το πρώτο δροσερό αεράκι της αναγέννησης.
Όχι σαν υπόσχεση.
Αλλά σαν βεβαιότητα…
Έτσι λοιπόν η μάχη συνεχίζεται, εξελίσσεται και κορυφώνεται. Κάνοντας ΖΟΟΜ :
Στο βάθος της σκηνής, εκεί όπου το φως συναντά τη σιωπή, το πεντάγραμμο από χαρτί έχει μετατραπεί πλέον σε καυτό πεδίο μάχης. Και πάνω του οι πρώτες φάλαγγες. Τα είκοσι τέσσερα βιολιά, οι οκτώ βιόλες, τα δεκατέσσερα τσέλα. Δεν στέκονται σαν όργανα, αλλά σαν σώματα φωτός που περιμένουν την εντολή της αναπνοής.
Πίσω τους, η στρατιά των πνευστών σηκώνει το κεφάλι. Τρομπόνια που ανοίγουν ρήγματα στον αέρα. Σαξόφωνα που γλιστρούν σαν φωτεινές σκιές. Κορνέτες και τρομπέτες που σημαίνουν συναγερμό. Κλαρινέτα που ψιθυρίζουν μυστικά. Κόρνα και τούμπες που κρατούν το βάρος της γης.
Στα κρουστά, η πραγματική σύγκρουση. Δώδεκα τύμπανα, με αρχηγό το Μπάσο Τύμπανο στον θρόνο του, κρατούν τον σφυγμό του κόσμου. Γύρω του οι ακόλουθοι: το ταμπούρο, το Τομ-Τομ, το Τάικο. Δεν χτυπούν ρυθμό. Χτυπούν απόφαση.
Και πάνω απ’ όλους, όχι με εξουσία αλλά με σοφία, ο βασιλιάς-μαέστρος: το Πιάνο. Με τη σοβαρότητα του δικαστή και τη στοργική τρυφερότητα της μητέρας. Δεν διατάζει. Δίνει νόημα.
Και μπαίνει και η τριακονταπενταμελής μικτή Χορωδία. Όχι για να μιλήσει. Όχι για να πει λέξεις. Αλλά για να γίνει ουράνιο όργανο, ένα σώμα από τονικές φωνές που δεν ανήκουν πια σε ανθρώπους αλλά σε κάτι μεγαλύτερο. Κουρδισμένη με την οδύνη του πόνου, τη χαρά της λύτρωσης, τη διαμαρτυρία του ανθρώπου που κουράστηκε να χρησιμοποιείται για ξένους σκοπούς. Και όλα αυτά όχι με λόγια, αλλά με μείζονες και ελάσσονες υφέσεις που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σαν ανάσες μέσα στο σκοτάδι.
Το κλείσιμο της αυλαίας έρχεται εκεί όπου σταματά ο ήχος και σβήνει ο κεραυνός. Εκεί όπου η μάχη τελειώνει όχι με θρίαμβο, αλλά με σιωπή. Και μέσα από αυτή τη σιωπή αρχίζει να φυσά το πρώτο δροσερό αεράκι της αναγέννησης. Όχι σαν υπόσχεση. Αλλά σαν βεβαιότητα…
Νίκος Στυλιανού
Υ.Γ. - Η Μουσική Δεν είναι Τέχνη, είναι Μαρτυρία…
