Επίσκεψη σε μια παλιά φίλη…

«Μια βροχερή επίσκεψη σε μια παλιά πλατφόρμα, που κατέληξε σε μια απρόσμενη μικρή ιστορία.»……….

Και που λες…… Σκοτεινός ο ουρανός και το άρωμα της βροχής να έρχεται δυνατό από μακριά μπήκα τρέχοντας να προλάβω τις πρώτες δυνατές σταγόνες στο κιόσκι της παλιάς φιλενάδας της daily ... της Μόσιον ντε, ήταν και αναμμένη και η σόμπα... λες και με περίμεναν....

Μπαίνω λοιπόν στο κιόσκι της παλιάς φιλενάδας — της Μόσιον ντε, όπως την φωνάζουν —

κι ήταν σαν να άνοιξε μια παλιά σκηνή από ρετρό καμπαρέ.

Η σόμπα αναμμένη, να τρίζει σαν να ψιθύριζε:

«Άργησες, αλλά σε περίμενα…»

Και η Μόσιον, με εκείνο το γνώριμο χαμόγελο που είχε και τότε,

όταν ανεβάζαμε βίντεο με την αφέλεια και την τρέλα της εποχής,

με κοιτάει λοξά και μου λέει:

— «Πού χάθηκες, παλιόπαιδο;»

Κι εγώ, μισοβρεγμένος, μισονοσταλγικός,

τινάζω το μπουφάν, κάθομαι στην καρέκλα που έτριξε σαν να αναγνώρισε το βάρος μου

και της απαντώ:

— «Ήρθα να δω αν με θυμάσαι ακόμα…»

Και τότε…

σαν να ήθελε να με καλοπιάσει, μου έδειξε τα ράφια της, τα παλιά μου βίντεο,

σκονισμένα αλλά εκεί — πιστά !.

Κι εγώ, συγκινημένος, είπα να της κάνω το χατίρι:

ανέβασα δυο καινούργια βίντεο, έτσι για το καλό.

Αλλά μόλις πήγα να τα δω…

να τα χαρώ…

να τα καμαρώσω…

Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του κιόσκι

και μπήκε μέσα μια ουρά από διαφημίσεις

σαν καραβάνι που ήρθε από την Ανατολή.

Πρώτος μπήκε ένας τύπος που πουλούσε στρώματα.

Μετά μια κυρία που διαφήμιζε απορρυπαντικά.

Μετά ένας άλλος που φώναζε για προσφορές.

Και πίσω τους… κι άλλοι… κι άλλοι… κι άλλοι…

Και η Μόσιον, ατάραχη, μου λέει:

— «Έτσι είναι τώρα τα πράγματα, Νίκο μου… άλλαξαν οι καιροί.»

Κι εγώ την κοίταξα με εκείνο το βλέμμα που λέει

«Σε αγαπάω, αλλά δεν μπορώ να ζήσω έτσι».

Σηκώθηκα, μάζεψα τα μπογαλάκια μου,

άνοιξα την πόρτα,

και η βροχή είχε δυναμώσει — λες και ήθελε να μου πει:

— «Καλά έκανες. Πάμε σπίτι.»

Και γύρισα πίσω στο λιμάνι μου,

στο logoclub,

εκεί που δεν μπαίνουν καραβάνια,

ούτε φωνές,

ούτε διαφημιστές.

Μόνο η δουλειά μου.

Και η ψυχή μου.

Κι έτσι, μέσα στη βροχή που δυνάμωνε και στο κιόσκι που άφηνα πίσω μου,

κατάλαβα κάτι που μάλλον το ήξερα από καιρό:

οι παλιές αγάπες μπορεί να σε θυμούνται,

μπορεί να σε καλοδέχονται,

αλλά δεν είναι πια για να μείνεις.

Γιατί όταν η δημιουργία σου ζητάει καθαρό αέρα,

δεν χωράει σε ξένα μαγαζιά με φωνές και διαφημιστές.

Θέλει χώρο δικό της, ήσυχο, τίμιο, αληθινό.

Κι εγώ αυτόν τον χώρο τον έχω.

Τον έφτιαξα με τα χέρια μου, με τα χρόνια μου, με την ψυχή μου.

Και όσο κι αν με τραβάνε οι παλιές πλατφόρμες,

η καρδιά μου ξέρει πού ανήκει.

Γύρισα λοιπόν στο logoclub,

σκούπισα τη βροχή από το μπουφάν,

άναψα το δικό μου φως

και είπα χαμηλόφωνα, σαν υπόσχεση:

«Εδώ.

Εδώ θα μένουν όσα φτιάχνω.

Εδώ θα αναπνέουν.»

Και κάπως έτσι,

η βροχερή επίσκεψη στη Μόσιον ντε

έγινε μια μικρή ιστορία

και μια μεγάλη υπενθύμιση.

Νίκος Στυλιανού