στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
( Ναυτικά Χρονικά – Επεισόδιο Νο. 1β )
Πέρασε η ώρα σκέφτηκα… Έτσι αποφάσισα να πάρω το δρόμο για το σπίτι…10 λεπτά με τα πόδια.. και το περπάτημα, ήταν το πιο κατάλληλο μετά από την ένταση της μέρας και χωρίς εμπόδια τέτοια ώρα στους πολυσύχναστους δρόμους του Πειραιά, μιας και λόγω του προχωρημένου της ώρας λίγοι ήταν αυτοί που κουβαλούσαν τα πόδια τους στα πεζοδρόμια…
Η σκέψη μου γύρισε στον Μαρκόνι. Όλα πιστεύω πως πήγαν καλά, αφού δεν κτύπησε και το τηλέφωνο μου, αυτό ήταν καλό σημάδι… και τέτοια ώρα και με τόση κούραση που είχε, μάλλον πρέπει να είχε τελειώσει η πρώτη «προβολή» των ονείρων και να έχει βγει στο διάλειμμα να κάνει κανένα τσιγάρο… εκτός κι αν έχει μπει από περιέργεια σε κανένα γνωστό – περίεργο και μη εξαιρετέο μαγαζί.. και φλερτάρει με τα.. παιχνιδιάρικα κορίτσια της οδού Νοταρά… χαμογέλασα… σκεπτόμενος την «αμαρτωλή» περιοχή, που τύχαινε και ήταν κοντά στο ξενοδοχείο που τον έστειλα…
Ένα χαλαρωτικό ντους είναι ότι πρέπει μουρμούρισα, μόλις γύρισα το κλειδί και άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου.. Και δεν πρόλαβα να βγάλω το πουκάμισο, όταν κτύπησε το κινητό μου.. Κατά φωνή σκέφτηκα… Ο Μαρκόνι θα είναι…
« Καπτα Νικόλα !,,, Καλησπέρα τι κάνεις ? Ο Πέτρος είμαι από τα Ρυμουλκά – <Καραπιπέρης> – Με συγχωρείς για την ώρα αλλά φοβήθηκα μην υπάρχει αύριο τίποτα πρωινό επεισόδιο και παρέλειψαν να με ειδοποιήσουν από το γραφείο… ξέρεις τώρα ο Καπτα Σπύρος καμιά φορά… ξεχνάει το παράθυρο ανοιχτό….»
«Γεάσου Πέτρο .. Όχι ρε παιδί δεν υπάρχει τίποτα, άλλωστε εγώ θα στο είχα – κονφιρμάρει - και θα σας είχα πάρει τηλέφωνο.. Η κίνηση να μπούμε μέσα για Φόρτωση στα Διυλιστήρια Ασπροπύργου είναι για μεθαύριο Πέμπτη το Πρωί, την ακριβή ώρα δεν την ξέρω ακόμα .. Θα την μάθεις από το Γραφείο. Αλλά μιας και με πήρες, να σε ρωτήσω… τι σου έχουν πει για Ρ/Κ πόσα θα στείλεις ? ..»
« Καπετάν Νικόλα μου, μου έχουν πει για 2.. Τα < Νίκη> και <Έσπερος> τα μεγάλα.. τα ξέρεις…»
« Πετράκο, ξέχνα το… Θα στείλεις 3… στείλε και το < Ταξιάρχης > Το Βαπόρι είναι μεγάλο και ο Δίαυλος είναι κομματάκι τζαναμπέτης και αν σου τύχη από την άλλη να σου έρχεται κανένας Σκιτζής…ή τίποτα ξαφνικό και < απροσδιόριστο > να σου πεταχτεί από τον Ναύσταθμο, τότε βράσε κόλλυβα…»
« Παναγία μου !... Εντάξει Καπτα Νικόλα μου… 3…λοιπόν και τον <Ταξιάρχη > να σε φυλάει… Έγινε… τα ξαναλέμε έως τότε…Σε ευχαριστώ πολύ… Καληνύχτα…»
Την επόμενη μέρα.. θες με το ένα και με το άλλο οι ώρες έτρεχαν γρήγορα.. Στις 18:00 το απόγευμά έφθασα για το ραντεβού μου στην Εταιρεία. Πήρα το ασανσέρ για ν’ ανέβω στο γραφείο, όταν με έκπληξη μόλις άνοιξα την πόρτα, οίδα τον Μαρκόνι να κάθεται στον προθάλαμο – σαλόνι αναμονής, -διαβάζοντας ένα χοντρό βιβλίο στα χέρια του, που από μακριά το κατάλαβα για « το Ετήσιο Nautical Almanac 1996 »….( είναι μια ετήσια, δημοσιευόμενη έκδοση (ημερολόγιο) που περιέχει πληροφορίες για διάφορα θέματα, όπως αστρονομικά δεδομένα, καιρικές προβλέψεις, παλίρροιες, και στατιστικά στοιχεία. Χρησιμοποιείται συχνά ως οδηγός για ναυσιπλοΐα αλλά και ως πηγή γενικών γνώσεων.)
« Είσαι πολύ μελετηρός Νικολίτο, του είπα γελώντας μόλις με είδε και σηκώθηκε να με χαιρετήσει.»
« Good evening, Sir… I was waiting for you, as told me yesterday »
« Ναι έτσι σου είχα πει, αλλά εσύ ήρθες ακόμη πιο γρήγορα…Αυτό δείχνει πως είσαι υπεύθυνο άτομο και αυτό ξέρεις είναι πολύ βασικός παράγοντας στη δουλειά μας… μπράβο σου και χαίρομαι γι’ αυτό». Έλα πάμε μέσα.. Και ετοιμάστηκα να ανοίξω την πόρτα »
« Sir … Εγώ ήμουν προηγουμένως μέσα και μίλησα μαζί τους … Μου έδωσαν αυτό το κιβώτιο που έχει κάποια βιβλία, γραφική ύλη και Ναυτικούς Χάρτες για το πλοίο και μου είπαν να περιμένω εδώ.. και το υπόλοιπο πλήρωμα που θα έλθει για το Salamis…Και όταν έλθει και ο Καπετάνιος μου είπαν πως θα πάμε όλοι μαζί στο Βαπόρι… οπότε καλύτερα να περιμένω εδώ..»
« Εντάξει τότε Μαρκόνι…Μπορείς να περιμένεις.. και εγώ δεν θα αργήσω μέσα… Τα λέμε σε λίγο..»
Την ώρα που ξεμπέρδεψα με το Ναυλοσύμφωνο και ορισμένες ειδικές επεξηγήσεις στους όρους που το διέπουν (terms and conditions), πήρα να ελέγξω και τα υπόλοιπα Ναυτικά Φυλλάδια, διαβατήρια, άδειες και Διπλώματα του πληρώματος, που όλα είχαν επίσης την σφραγίδα ελέγχου του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά…
Κοίταξα το ρολόι μου… 18:50… η ώρα… Απομένει 1 ώρα και 10 λεπτά για το πέρας του ραντεβού στην Λάντσα σκέφτηκα… και τι θα γίνει και με τα κορίτσια που θα είναι γι’ αυτές σαν να έχουν πέσει με αλεξίπτωτο σε απρόσιτη τοποθεσία όταν δουν το άβολο γι’ αυτές μέρος που θα βρεθούν.. την πάντα μουσκεμένη και γλιστερή προβλήτα με τις Λάντζες να κουνιούνται και να τις απειλούν.. κατά πρόσωπο….. Έπρεπε να το τρέξω το πράγμα… σκέφτηκα.
Αποχαιρέτησα γρήγορα τους ανθρώπους του γραφείου και άνοιξα την πόρτα…
Αυτό που είδα όμως με ανησύχησε… Έπρεπε να με περιμένουν 6 άτομα με τον Μαρκόνι μαζί και υπήρχαν μόνο οι 3… τους οποίους και ήξερα.. τον Rajendra (Μπόμαν) από Srilanka, πολύ καλό παιδί και Άριστος στη δουλειά του.. μαζί μου άλλες 2 φορές σε άλλα βαπόρια… και τον Γ’ Μηχανικό τον Μάστρο-Παντελή.. Καλός και αυτός…Οπότε έλειπαν οι 3 Ναύτες… Έλληνες και οι τρεις… «Τα παλιόπαιδα»… έχει γούστο να γίνει καμία στραβή μουρμούρισα…
« Καπετάνιε καλησπέρα χαίρομαι που θα έρθω πάλι μαζί σου στο Βαπόρι… άκουσα τον Μάστρο-Παντελή… και να σου πω ..ότι ο Σπηλιωτόπουλος και ο Σταυρίδης περιμένουν κάτω στο καφενείο τον Γεωργιάδη.. που κανονικά πρέπει να έχει έρθει και αυτός γιατί είχαν τηλεφωνηθεί προηγουμένως που ήμουν κάτω και άκουσα πως ήταν στο δρόμο και ερχόταν, όπως τους είπε…»
«Εντάξει.. τότε, του απάντησα, ενώ ένιωθα πως είχε φύγει από πάνω μου ένα περιττό βάρος.. Αφού είναι έτσι, μπορούμε να φύγουμε..
Πάμε λοιπόν… Να μπει ο Μαρκόνι με το κιβώτιο στο ασανσέρ που είναι βαρύ μαζί με τον Μπόμαν για να τον βοηθήσει.. και οι υπόλοιποι πάμε με τις σκάλες… Μόνο κάντε γρήγορα γιατί δεν έχουμε πολύ ώρα στη διάθεση μας… άντε…»
Ευτυχώς που η πιάτσα των Ταξί ήταν κοντά… Μπήκαμε όλοι μαζί και με τους 3 ναύτες σε 2 ταξί και σε λίγο είμαστε στη προβλήτα που ήταν το στέκι των Λαντζών … Το ρολόι έδειχνε 20:40… Αργήσαμε είπα.. Προχωρήσαμε προς το μικρό οίκημα με την ταμπέλλα « ΛΑΝΤΖΕΣ ΠΕΙΡΑΙΑ.- ΓΡΑΦΕΙΟ.» και ένα στραβό ταμπελάκι πιο δίπλα σε ένα σιδερένιο πάσσαλο με κόκκινα γράμματα <Προσοχή στην αποβάθρα..> ! ..
Υπήρχε αναμμένο το φως, αλλά δεν φαινόταν να βρίσκεται κανένας μέσα…
Αυτό το παλιόπαιδο ο Θωμάς πάλι στον περιπτερά θα είναι στρυμωγμένος και θα παίζει ζάρια...
Α !... Νάτος ..Θα είδε τα ταξί και ήρθε..… αλλά τα κορίτσια… Δεν είχαν έρθει ακόμα…. Και η ώρα συνέχιζε να τρέχει…
« Καλησπέρα Καπετάνιε… Όλοι για μέσα ?...»
« Καλησπέρα. Είναι και μερικοί ακόμα που έρχονται…»
« Πόσοι είναι ακόμα ? »
« Περίπου 8 – 9 άτομα ακόμα…»
« Όλοι είναι Πλήρωμα σου ? »
« Όχι οι 8 – 9 είναι επισκέπτες… οι τέσσερες είναι Γυναίκες…»
«Τζίφος καπετάνιε,.. εδώ λέει ότι χρειάζεται ειδική άδεια από το λιμεναρχείο αν εκτός από το πλήρωμα υπάρχουν επιβάτες και γυναίκες… Μπορώ να πάω 2 λεπτά να τελειώσω μια δουλίτσα που άφησα σε εκκρεμότητα με τον περιπτερά, μέχρι να πας στο Λιμεναρχείο να βγάλεις άδεια ?...»
« Βάλε μπροστά και γρήγορα, μη καθυστερούμε άλλο, φώναξα εκνευρισμένος στον άρρωστο με τον τζόγο Λαντζέρη… Μέχρι να ζεσταθεί η μηχανή, θα σου πω να γράψεις και τον αριθμό πρωτοκόλλου της άδειας που θες… και σήκωσα το κινητό μου τηλέφωνο…
« Ναι… καλησπέρα τον αξιωματικό υπηρεσίας παρακαλώ… Ναι…ο Πλοίαρχος του Μ/Τ ΣΑΛΑΜΙΣ στο αγκυροβόλιο Πειραιά… Ναι ο ίδιος… 18317 Α’ ο αριθμός Μητρώου… Βεβαίως… 14357 Α’ …. Κ.Ε.Σ.Ε.Ν 1992….ναι….. Ε.. !... ΟΧΙ ΡΕ… Ρε… Κώστα !…. με σένα μιλάω τόση ώρα και μου κάνεις ανάκριση ?... Α ! καλά, για κοίτα το τηλέφωνο σου. που κάνεις και παράπονα… 2 φορές σε έχω πάρει… «στου κουφού την πόρτα φίλε»…. Δεν φταίω εγώ…. Και χάνεις και το πάρτι απόψε !....
Ποιο πάρτι ?... Ναι στο βαπόρι εννοώ… έχει ο Γραμματικός τα γενέθλια του σήμερα.. Φιλιππινέζος καλός φίλος, τον είχα στο «Κορινθία».. και όταν έμαθε πως θα έρθω στο Σαλαμίς, μαζί με τα γενέθλια του θέλει να κάνει πάρτι για να με καλωσορίσει … Άστα όμως τώρα… γιατί έχω καθυστερήσει πολύ…. Όχι δεν μπορώ να περιμένω ρε φίλε και δεν καταλαβαίνεις ότι με καθυστερείς ακόμη περισσότερο… Αμάν, Κώστα σταμάτα γιατί θα έρθω τώρα στο γραφείο σου και θα …. Σε πόση ώρα ? Τώρα σοβαρολογείς ?...... Σχόλασες ήδη ?..... Θα την φέρεις εσύ την άδεια ?.... Σε 10 λεπτά θα είσαι εδώ ?..... Λοιπόν Κώστα πλάκα -πλάκα αλλά δεν αστειεύομαι…. Αν σε δέκα λεπτά δεν είσαι εδώ…..…. Ωου…ήρθατε !… Ναι… καλώς τα κορίτσια… Γειά σου daily.. ναι ναι… περάστε…..ανεβείτε με προσοχή…. Αμάν ρε Κώστα σταμάτα δεν μιλάω σε σένα, μιλάω στα κορίτσια που ήρθαν για το πάρτι… ναι ρε στο βαπόρι… γι’ αυτό ζητούσα την άδεια…Ποια κορίτσια ?... Ε, τι ? Τι ψεύτικα ?… αληθινά κορίτσια… όχι δεν σου κάνω πλάκα… Ε.. τότε κλείσε το τηλέφωνο και έλα … τρέξε γιατί θα φύγω… σε πέντε λεπτά να είσαι εδώ… και μην ξεχάσεις την άδεια με την στρογγυλή σφραγίδα.. να την φέρεις στον Λαντζέρη…. Ναι ο Θωμάς είναι βάρδια…»
Τσουπ… Νάτος και ο φίλος μου ο Λιμενικός με το χαρτί στο χέρι !.... Η «άδεια» με την στρογγυλή επίσημη σφραγίδα κατέφθασε !....Και ο φίλος ο Λιμενικός ο Κώστας και αυτός στο Πάρτι…… Λύσε τον κάβο Θωμά και σάλτα μέσα.. Φύγαμε…. Είπα, ενώ είχα πιάσει προς το παρόν το τιμόνι…..
(……… Συνεχίζεται )
Νίκος Στυλιανού
