στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.

Home

Ποίηση

ούτε ένας σπουργίτης

Written by admin December 16, 2013 Προβολές: 4475 Αγαπημένα

0.0

Στο άσπρο χαρτί στην πρώτη πρόταση.
Να παίζουν τα δάχτυλα. Κεφαλαίο το γράμμα.
Στα υπόλοιπα το ανασήκωμα της ματιάς στο κενό.
Και το πέρα-δώθε ανάμεσα στα δύο, να κατέβει ο από μηχανής να φέρει την κατάληξη.
Στο τσαλάκωμα να φανερώνεται η μουτζούρα στα ακριανά και στο μικρό καλάθι να συναρμολογείται ένας σωρός. Πεταμένες συνέχειες.
Η μια πάνω στην άλλη.

Περισσότερα...

Το βλέμμα

Written by admin November 15, 2013 Προβολές: 4567 Αγαπημένα

0.0

Τα δάχτυλα όργωσαν στα κατάμαυρα μαλλιά τη φιλαρέσκεια. Έγειρε στα δεξιά και το βλέμμα πήρε τις εκφράσεις όλου του χρόνου, του πόθου των υγρών εικόνων.
Μετά ξανά στα αριστερά στο λίκνισμα του καστανού γύρω απ’ τον λαιμό.

Περισσότερα...

Το ίδιο πρόσωπο

Written by admin September 28, 2013 Προβολές: 4397 Αγαπημένα

0.0

Καθισμένη ανακούρκουδα.
Με τα μαλλιά να πέφτουν κρύβοντας.
Στο πάτωμα.
Στο ξύλο με τα σύμμετρα ορθογώνια.
Πεταμένες φωτογραφίες. Το ίδιο πρόσωπο.

Περισσότερα...

Δίψα για Ζωή

Written by admin September 23, 2013 Προβολές: 4929 Αγαπημένα

0.0

"Ένα κυκλάμινο σε πείσμα της φύσης, βγαίνει μέσα απ το τσιμέντο.
Όπως εσύ φυτρώνεις μέσα σε ατέρμονους ανθρώπους.
Κάποιες φορές γίνεσαι ένα με τη φύση, και εκείνη σε ανταμείβει.
Κάνει το χαμόγελο σου αέναο μέσα στο σύμπαν.
Απορείς πως φυτρώνει εκεί κάθε φορά.
Όμως η απάντηση υπάρχει μέσα σου.
Δεν είναι τίποτε άλλο, από έναν αναστεναγμό της καρδιάς σου
Ίσως ένα δάκρυ. Που έπεσε εκεί για να σου θυμίζει.
Να σου θυμίζει Ότι και μέσα από το πόνο που σου προκαλούν,
γεννιέται κάτι όμορφο
Ένα κυκλάμινο μέσα στο τσιμέντο, έχει το χρώμα των ματιών σου
Και όταν λείπεις γίνεται η οικοδέσποινα στη θέση σου"

Dim Stam

Κατάπλους

Written by admin September 19, 2013 Προβολές: 4694 Αγαπημένα

0.0

Ελαφρύ αεράκι
Ανακάτεψε το φως
Και το πέταξε στο μεγάλο νερό
Της πρώτης κατανόησης
Θάλασσα πολυσύλλαβη
Με τη φωνή σου
Να φεύγει στα γράμματα του φθινοπώρου και στα σχήματα και στα χρώματα η ερμηνεία φανερωμένη συμμετοχή της εικόνας αφήνει στο αποτύπωμα τη μελαγχολία

Γιώργος Θεοδοσίου