στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Μια ακτινα του πρωινου ηλιου μπηκε
στο δωματιο του,
που εκαμε το σκοτεινο σκοταδι να ξυπνησει.
Το σκοταδι ετριψε τα ματια του, τεντωθηκε, υποκλιθηκε
στο φως κ κινησε κατά κει που ηξερε παντα. Προς τη δυση.
Οι δυναμεις του σκοτους κυβερνουν τη γη. Οι δυναμεις του σκοτους είναι οι σκοτεινοι
ανθρωποι. Οι σκοτεινοι ανθρωποι είναι ανθρωποι φιγουρες. Αν από μια κολλα ασπρο
χαρτι αφαιρεσεις…
Φανταστου ότι εχεις μια κολλα λευκο χαρτι που την κτυπα το φως. Ολολευκο, φωτεινο,
ασπρο χαρτι, αψεγαδιαστα καθαρο, που το κτυπα το φως. Κ σχεδιαζεις πανω στο χαρτι
αυτό μια φιγουρα ανθρωπινη. Κ μετα την κοβεις με το ψαλιδι κ την πετας στο καλαθι των
αχρηστων. Τοτε πανω στο χαρτι, το φωτεινο, το ολολευκο ασπρο χαρτι, υπαρχει μια φιγουρα ανθρωπινη. Μαυρη, επειδη το φως δεν εχει που να κτυπησει. Αυτή η μαυρη, κενη
φιγουρα είναι οι δυναμεις του σκοτους. Οι δυναμεις του σκοτους κυβερνουν τη γη. Αυτές
Οι δυναμεις δεν υπαρχουν. Είναι φαντασματα.
«Τους Λαιστρυγονας κ τους Κυκλωπες,
τον θυμωμενο Ποσειδωνα μην φοβασαι,
τετοια στο δρομο σου ποτε σου δεν θα βρεις,
…
αν δεν τους κουβαλεις μες την ψυχη σου,
αν η ψυχη σου δεν τους στηνει εμπρος σου.»
Καβαφης. Ιθακη.
Ειχε ραντεβου με το αφεντικο του. Μια σοβαρη υποθεση. Κρεμοταν η καριερα του από αυτό το ραντεβου. Κ εγινε η συναντηση τους. Κ αφησε το αφεντικο του να μιλα. Κ αυτος ακουγε. Μιλαγε, μιλαγε κ αυτος ακουγε. Πολύ προσεκτικα κ στο προσωπο του καμια γκριματσα, ουτε κανενα κουνημα του κεφαλιου του. Κ όταν ηρθε η σειρα του να μιλησει ειπε ηρεμα: Παραιτουμαι. Φευγω.
Εκανε μια θερμη χειραψια κοιταζοντας το αφεντικο ισια στα ματια, εκαμε μεταβολη κ εφυγε.
Σπουδαιος επιστημονας ο Αντρεας. Φοβερη διανοια. Φοβερη φαντασια. Κ ανθρωπος. Μια ευλογια πανω στη γη, ενα ηλιοβασιλεμα η μια ανατολη μεσα στο κοκκινο. Ολοκοκκινο.
Η κοινωνια μας στηριζεται 99.9% στη λογικη. Ο χρονος είναι χρημα. Πουλω κ αγοραζω. Κερδος κ εμπορευματα,
κ γω σου μιλω για ηλιοβασιλεματα κ ανατολες. Ουτοπια. Μια ουτοπια ο Αντρεας. Αταιριαστος σε ένα υπερλογικο κοσμο.
Μια ακτινα του πρωινου ηλιου μπηκε
στο δωματιο του,
που εκαμε το σκοτεινο σκοταδι να ξυπνησει.
Το σκοταδι ετριψε τα ματια του, τεντωθηκε, υποκλιθηκε
στο φως κ κινησε κατά κει που ηξερε παντα. Προς τη δυση.
Κ ο Αντρεας εκει στο δυστρατο. Όπως το μυθο, δυο δρομοι, ο ενας η Αρετη κ ο άλλος η Κακια.
Κ πηρε στους ωμους του την Αρετη κ τραβηξε κατά την ανατολη. Κ που στην αρχη ηταν το βαρος της 56 κιλα, μα που στην πορεια, σιγα σιγα μειωνοταν μεχρι που εγινε μια αιθερια υπαρξη κ σαν να κουβαλουσε μια νεραιδα. Κ ετσι όπως προχωρουσε ο Αντρεας ενοιωσε να τον περνει από το μπρατσο του ένα απαλο ομορφο χερι. Ηταν η Κακια που τους προλαβε κ ηρθε κοντα τους. Αναμεσα σε δυο γυναικες ο Αντρεας. Αριστερα του η Κακια, δεξια του η Αρετη,(δεν κανω προεκλογικη εκστρατεια). Ο Αντρεας αναμεσα σε δυο μουναρες (το ονειρο κάθε αντρα) κ απεναντι του η Ιθακη. Η Ανατολη. Κ τωρα που μιλαμε για Ανατολη…συναντησαν στο δρομο τους κ κανενα δυο γκουρου-Μυστες της Ανατολης. Καθισμενοι σε σταση λωτου να διαλογιζονται, ηρεμα, χαλαρα.
Σταματησαν σε μια μικρη λιμνη, αναμεσα σε κατι δεντρα κ με ένα ποταμακι να ρεει στα ποδια τους, για να ξαποστασουν. Εβγαλαν τα ρουχα τους κ οι τρεις τους κ εκαναν μπανιο στη μικρη λιμνη. Βγαινοντας εξω αρχισαν να χαιδευουν ο ενας τον άλλο κ σε λιγο ακουγονταν τα βογγητα τους. Μια αρμονια. Αρμονια της φυσης. Η μουσικη. Το ρυακι, τα πουλια στα δεντρα κ τα βογγητα τους. Μια αρμονια. Μια μουσικη.
Οι ανθρωποι του σκοτους είναι κενες φιγουρες. Φαντασματα.
Εξω από το παραθυρο μου
δυο γερακια εκει στον ουρανο να κανουν κυκλους
κ να ανεβαινουν ψηλα χρησιμοποιοντας τους νομους της
αεροδυναμικης με χαρη. Αρμονια.
Φαντασια είναι οι υαλοκαθαριστηρες του ουρανου,
το ανοιγοκλεισιμο βλεφαρων για να καθαρισουν τα ματια
από τις σκονες αιωνων,
ενα μωρο στην αγκαλια σου που κλωτσα χερια κ ποδια για να
το αφησεις μονο του να μπουσουλισει.
Η φαντασια είναι ακριβως αυτό. Το μπουσουλισμα.
