στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ειμαστε γυρω γυρω απο το πιανο κ τραγουδαμε. Το τραγουδι ειναι μια απελευθερωτικη ασχολία του ανθρωπου απο την αχαρη καθημερινοτητα του. Πηγαινουμε στα γραφεια, βαζουμε υπογραφες, μας λεει καποιος κυριε προϊστάμενε, κ μεις απαντουμε στον αλλο: ναι παιδι μου σε λιγο, γιατι τωρα εχω επείγον τηλεφωνημα απο τον ομπαμα. Εχεις δει τον ομπαμα;
Οταν ανελαβε προεδρος ειχε μαυρα μαλλια κ μεσα σε ενα χρονο απο το αγχος ασπρισαν τα μαλλια του. Κ γιατι αγχος; Τι εχεις να κερδισεις με το αγχος;
Οταν ανελαβε προεδρος ηξερε πως τον βαλαν εκει περα τα συμφεροντα, κ τωρα επρεπε να τους υπηρετησει.
Τελος παντων. νομιζουμε οτι κατι κανουμε αλλα στην πραγματικότητα περιπαίζουμε ο ενας τον αλλο, κρυβομαστε πισω απο ψεματα.
Η πραγματικη ζωη αρχιζει εκει που τελειωνουν τα ψεματα κ βλεπουμε την ζωη καταματα οπως ειναι κ οχι οπως μας αρεσει να ειναι. Η μουσικη ειναι ενας απο τους τροπους να ξεχναμε την αχαρη μας πραγματικοτητα. Αρχιζουμε να ρέουμε με την στιγμη, το εδω κ τωρα,
κ αυτο ειναι φαρμακο. Το φαρμακο της τρελας μας ειναι το εδω κ τωρα. Το μονο που υπαρχει ειναι αυτη η στιγμη,
η αιωνιοτητα της στιγμης. Το παρελθον εχει φυγει, το μελλον ειναι μοναχα στη φαντασια μας κ πουθενα αλλου.
Το πιανο, μια ομορφη παρεα γυρω απο αυτο, μεσα σε μια ομορφη αγκαλιά, που δεν ειναι ουτε γυναικας,
ουτε τιποτε απο αυτα. Ειναι η αγκαλια της σιωπης του εδω κ τωρα,
κ που οι νοτες του πιανου σαν λουλουδια ενος καμπου βλαστημενα εδω κ κει, σαν πινελιες καποιου πινακα.
να περνατε παντα ομορφα Γαστων μου. καλη βδομαδα σε ολους.
