στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
η ωρα ηταν πανακριβη. Ειχαμε κλεισει μια συμφωνία κατι εκατομμυριων,
-βιομηχανιες οπλων-
κ δουλειες με φουντες. Σε τεσσερα λεπτα κ κατι δευτερα, η συμφωνια μεσω του ηλεκτρονικου μεσου, μεσω του πανακριβου κινητου μας, πλησιαζε στην τελικη υπογραφη.
Ξανακοιταξαμε την ωρα. Η ωρα ηταν τρεις κ δωδεκα λεπτα. Τρεις κ τεταρτο ακριβως η συμφωνια θα εκλεινε,
κ ο πακτωλος των εκατομμυριων θα ανοιγε για μας, θα μας επνιγε,
κυριολεκετικα θα μας επνιγε. Χρυσες δουλειές.
Ακριβως 3 κ 15 υπογραφτηκε η συμφωνια. Τα πρωτα εκατομμυραια αρχισαν να ρεουν στα ταμεια μας,
σαν ενα ατελειωτο κλιν, κλιν, κλιν,
που πότε αρχισε αυτό,
κ που τελειωνει, κανεις δεν ξερει. Το μονο που ξεραμε ηταν η τσεπη μας. Γεματη ζεστο,
σαν αιμα χρημα.
Δεν ειχαμε φανταστει ποτέ οτι η βιομηχανια θανατου θα ηταν η πιο επικερδης επιχειρηση εδω πανω στο διαβολεμενο αυτο πλανητη. Ειχαμε ριξει κ αλλες φορες λεφτα σε κατασκευαστικες εταιρειες, αλλα παντα πεφταμε μεσα, παντα ζημια, κοντευαμε να μας κλεισουν φυλακη απο τα χρεη.
Βιομηχανια πολεμου,
τα ιπταμενα σιδερενια πουλια ,
με τον κλαδο ελιας στο ραμφος τους,
πινουν το αιμα του Προμηθεα. Κ καθε φορα το συκωτι του γινεται νέο,
για να ξεναπεσουν πανω του τα σιδερενια πουλια,
κ να ξεδιψασουν την διψα τους,
κ παντα ακομα πιο πεινασμενα,
κ ο καυμενεος ο Προμηθεας…
Ριξαμε το βλεμμα μας στον Προμηθεα, του δωσαμε νερο κ φαγητο, τον θελαμε ζωντανο για να τον απομυζούμε,
ασχετα αν κ ξεραμε οτι ηταν αθανατος,
ακομα πατουσε τα ποδια του στη γη, θεανθρωπος, υλη κ πνευμα, ψυχη κ σωμα μαζι,
κ στο κατω κατω μπορει ολα αυτα περι θεων να ηταν παραμυθια. Για καλου κ κακου δωσαμε τροφη κ νερο στον Προμηθεα,
Φαινοταν κ σαν μια καλη πραξη, σαν ελεημοσυνη στους φτωχους.
Κοιταξαμε το πανακριβο ρολοι. Σε λιγο θα υπογραφαμε ακομα μια νεα συμφωνια,
οι πολεμοι δεν εχουν τελειωμο,
κ μεις εχουμε βαρεθει να μαζευουμε συνεχως λεφτα. Φτανει!
Η νεα συμφωνια ειχε υπογραφει. Το σιδερενιο πουλι εκανε μια νεα επιδρομη στο συκωτι του Προμηθεα,
που εμοιαζε ολο το σκηνικο με κατι σαν συμπαιγνια θεων κ ανθρωπων,
ή απλα μια συμπαιγνια ανθρωπων.
Φιλε μου Στελιο, εγραψα το πιο πανω βλεποντας κατι φωτο με πανακριβα ρολογια στο σαιτ σου. Η ιστορια δεν εχει να κανει μαζι σου, ισα ισα εισαι «ανθρωπος μας». Ειναι απλα μια ιστορια. να εχεις μια ομορφη μερα. με εκτιμηση κριστοφ.
