στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
«το εργαστηριο του θεου…
πεφταν που κ που θρυμματα, ψιχουλά…»
Η Ζωη αγαπουσε τον Φανη. Ειχαν συναντηθεί πριν απο 70 χρονια,
κ εκτοτε ηταν μαζι.
Περασαν ομορφα/ κ εδειχε η η ζωη τους να μην εχει καμια σχεση με του συνολου.
Το συνολο ειναι ενα αθροισμα απο στιγμιοτυπα ειδησεων,
ενα αθροισμα απο θεατες αισθηματικων σηριαλ,
ενα αθροισμα από θεατες διαφημισεων/ από οδοιπορους της νεας τάσης,
ενα αθροισμα ανθρωπων που ψαχνουν την ελευθερια απο τον ουρανο,
σαν μάννα,
ενα αθροισμα ανθρωπων που πιστευουν οτι η σωτηρια της ψυχης θα ελθει από
παραγοντες όπως:
η ιδεολογια,
το χρημα,
η καταξιωση,
η διασημοτητα,
η θρησκεια.
Η Ζωη αγαπουσε τον Φανη σε εναν τετοιο κοσμο. Εμοιαζε σαν θρυμματα απο το παραδεισο,
μεσα σε ένα καθολα μιζερο τοπιο. Μιζερια σημαινει όταν στην ζωη μου βλεπω μονο καταστροφες,
κ η λεξη ευχαριστω σπανιζει. Η ποιοτητα ενός πολιτισμου κρινεται απο το ποσοστο που λεμε ευχαριστω. Συνηθως περιμενουμε να εκπληρωσουμε ενα ονειρο,
κ μετα να πουμε ευχαριστω,/
οταν εκπληρώσουμε αυτο το ονειρο αμεσως δημιουργουμε ενα άλλο ονειρο, γιατι αυτο το ονειρο δεν μας εδωσε αυτά που περιμεναμε. Κατά καποιον τροπο ειχαμε εξαπατηθει απο το ονειρο μας/
δεν μας εξαπατησε το ονειρο, αλλά εμεις εξαπατησαμε τον εαυτο μας/ ότι το ονειρο που θα πραγματοποιουσαμε, θα μας ανοιγε τις πυλες τους παραδεισου,
-κ μας ανοιξε τις πυλες της κολασης .
Στην πραγματικοτητα η κολαση κ ο παραδεισος ειναι καταστασεις του μυαλου μας/
ο Κοσμος ειναι αυτος που είναι/
ουτε κολαση ουτε παραδεισος. Είναι.
Η Ζωη αγαπουσε τον Φανη σε ένα τετοιο κοσμο. Ψευτικο. Ο Φανης κ η Ζωη ηταν δυο αληθινα προσωπα,
μεσα σε ένα κοσμο γεματο ηθοποιία.
Ακομα κ στα γεραματα η Ζωη φυτευε λουλουδια στον κηπο της, κ ο Φανης εβαφε το σπιτι,
τα καγκελα, κ σηκωνε πολλες φορες το κεφαλι του στον ουρανο κ κοιταζε τα διπλά άστρα/
με την αδυνατη του κ πλανεμενη οραση του/ Διπλά αστρα;
Συνεχιζαν ακομα να κοιτουν τον ιδιο ουρανο μαζι- όπως παλιά-
χωρις το σκίρτημα του σαρκινου ερωτα,
αλλα με ότι τους ειχε απομεινει. Ισως αυτο που λεμε αγαπη.
Η συνεχεια του εργου μοιαζει λυπημενη. Μοιαζει να μην εχει χάπυ έντ. Ηλθε το περας του χρονου κ θα επρεπε να παραδωσουν τα εργαλεια τους, το σωμα τους, κ να αποδημήσουν εις Κυριον, οπως λεει κ ο παπάς. Το πεπρωμένο φυγείν αδυνατο. Ακομα κ ο παπάς που κανει την λειτουργια, ακομα κ αυτος/
το πεπρωμενο φυγειν αδυνατο.
Δεν ειμαι λατρης του εντυπωσιακου. Πιστευεω οτι η ζωη μας ειναι απλη/ απλουστατη,
κ ότι το μεγα θεμα/ η Ζωη,
ειναι μια απλη διαδικασια. Η περιπλοκοτητα της ειναι κατι το φτιαχτό απο το ανθρωπινο μυαλο, για να εχει με κατι να ασχολειται,
να παραμυθιαζεται,
κ ετσι να σπαταλά την ωρα του με το «επουσιωδες Μεγαλο»,
να αφηνει τες απλες πολυτιμες στιγμες του να γλυστρουν από τα χερια του αναξιοποιητες. Ο μεγαλος αναλυτης της ψυχης του ανθρωπου, ο Φρόυντ,
οταν ηθελε να μπει στο προβλημα του ψυχικα αρρωστου του,
δεν τον ενδιεφερε η ξύπνια του ζωη. Ηταν αναξιοπιστος. Τον εβαζε να κοιμηθει, να μπει στο ασυνείδητο του, κ κει μεσα να βρει τι τον τρωει.
Το ασυνειδητο ειναι πιο αξιοπιστο απο αυτο που φαινεται οτι ειμαστε.
-Δεν εισαστε, ελεγε ο Φρουντ. Ειστε το υποσυνειδητο σας.
Ο Φρουντ φανηκε οτι καλα τα ελεγε,
κ μετα τον Φρουντ πηραν την σκυτάλη από αυτον άλλοι,
ετσι που ο Φρουντ δειχνει νάνος μπροστα στην σημερινη αναλυση του μυαλου απο τους συγχρονους ειδικους. Ομως για να ειμαστε σωστοι με την ιστορια, οι πραγματικοι ψυχολογοι ειναι μονον οι μυστες. Ολοι οι ειδικοι του παγκοσμιου ανθρωπινου στερεωματος, μοιαζουν νάνοι μπροστα τους.
Η Ζωη- που εχει ένα ομορφο ονομα- εζησε ομορφα με τον Φανη. Κ τα ιδια ελεγε κ ο Φανης:
οτι περασε ομορφα με την Ζωη/
θρυμματα απο το τραπεζι του Δημιουργου.
Την πιο πανω ιστορια την κατεγραψα κ την εβαλα στα πρακτικά,
δίπλα σε τομους «αιμοβόρα ανθρωπινης ιστοριας»/ η βιβλιοθηκη σταζει αιμα,
σαν βιβλιοθηκη καποιου καννιβαλου.
Μαλιστα η πιο πανω ιστορια ηταν απλα ένα παραμυθι που εφτιαξα με το μυαλο μου/
«το εργαστηριο του θεου…
πεφταν που κ που θρυμματα, ψιχουλά…»
Αυτό ειναι ένα ψεμα. Στην πραγματικοτητα δεν ειναι ετσι, δεν είναι ψίχουλα. Εισαι χειροποιητος απο τον Δημιουργο,
απλά εγραψα μια παραβολη, μια ιστοριουλα, για να σε αναγκασω να διαβασεις το τελος της ιστοριας:
Εισαι χειροποιητος από τον Δημιουργο.
Ευχομαι σε ολους τους ανθρωπους την πιο ομορφη ομορφιά στη ζωη τους,
ευχαριστω το περιοδικο «Θρακα» που με ενεπνευσε να γραψω την πιο πανω ιστορια.
Συνηθως όταν γραφω κατι, αφου τελειωσω, θελω να πω ενα ένα ευχαριστω . Σηκωθηκα κ πηγα στο ανοικτο παραθυρο κ κοιταξα εξω . Ανοιξα τα χερια μου σαν να αγκαλιαζα ολο τον κοσμο. Ο ηλιος εκανε λιγο την παρουσια του αναμεσα από τα συννεφα, κ ξαναχαθηκε πισω από τα πυκνα συννεφα. ευχαριστω.
με εκτιμηση κριστοφ.
