στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
"Βιοί γαρ ουδείς ον προαιρείται βίον."
Μένανδρος
Η σκουριασμένη λάμπα τρεμοσβήνει γρήγορα
σαν άναρχο τιτίβισμα πεταλούδας
που βούλιαξε ενώ έπαιζε στο στρώμα της αράχνης
εκσφενδονισμένες άψυχες στήλες φωτός
εγκλωβίζονται αέναα μέσα στους τοίχους.
Η σιωπή κείτεται στην απομόνωση
καθώς πιάστηκε να δραπετεύει
όταν το λυκαυγές αποκοιμήθηκε
και γλίστρησαν απ’ το ρυτιδιασμένο χέρι
τα μπρούτζινα κλειδιά του.
Οι εναπομείνασες σταγόνες μούχλας
αυτοκτονούν αργά
πηδώντας ελεύθερα απ’ το ταβάνι
και οι νωχελικοί φύλακες του αέρα
παρατηρούνε ξαφνιασμένοι.
Η λεκάνη ψιθυρίζει ερωτικά στην κουρελιασμένη κουβέρτα
την μοναδική αναδυόμενη θαλπωρή σε τούτο το κελί
εκείνη περήφανη μα αντιδραστική
κουλουριάζεται στο βαθουλωμένο σώμα του συγκατοίκου μου.
26 χρόνια ποτέ του δεν μου μίλησε
μόνο μουτζούρωνε χαρτιά...
μέχρι που χάθηκε σε ονειρικό λαβύρινθο
ξερνώντας τον μίτο της Αριάδνης
που τόσο λαχταρούσε.
Οι αναθυμιάσεις των σηψαιμικών πτωμάτων
κυνηγούν την λάβρα της ανάσας μου
υπενθυμίζοντας την λειψή ζωτικότητα
του σκεβρωμένου μου κορμιού.
Οι φυσαρμόνικες έχουν σιγήσει
νεκρές λέξεις αντιβουίζουν
σαν μελωδία βροχής που επιθυμείς
να ακούς μετά από ώρες σιωπής.
Ο ποθητός μορφέας κρύφτηκε
στο δάσος της ημέρας
όταν η σελήνη παραφρόνησε
εξοργισμένη με την φύση της.
Έτσι ανήσυχα βαδίσματα αφορμώνται…
Τρία δεξιά, αριστερά, μπροστά και πίσω
σκορπίζοντας ξεραμένους κίτρινους φακέλους
που ξεψυχούν, αφού έχουν καιρό να ποτιστούν με δάκρυα...
Το άψυχο θρόισμά τους ξυπνάει το λυσσασμένο μου αυτί...
<< Αγόρι μου πάει πολύς καιρός που έχουμε να μάθουμε νέα σου. Σταμάτησα πια να μετράω, ξυπνάω και κοιμάμαι στο σκοτάδι, δίνοντας στην κενότητά μου το μαύρο φόρεμα που πάντα της ταιριάζει... Άκουσα στο ραδιόφωνο πως σε μια επιδρομή των εξουσιαστών, βομβαρδίστηκε η φυλακή των ελεύθερων πνευμάτων. Η μοίρα δεν μας θέλησε, πλησίαζε η ώρα που θα εξέτιες την πολυετή ποινή σου και θα σε καμαρώναμε σωστό πολίτη. Με ένα κεράκι κάθε βράδυ χάνομαι στις παιδικές φωτογραφίες σου σπρώχνοντας τον χρόνο. Μα παραδόθηκαν σε διάπυρα αλμυρά ποτάμια και αυτές μαζί με σένα. Θα σε στεναχωρώ τώρα πάλι, πάντα σε θλίβαμε όλοι δίχως να ξέρω το γιατί, ποτέ δεν μίλαγες, ούτε ζητούσες κάτι... Μόνο κάποιες άυπνες αυγές επιθυμούσες το παγωμένο χέρι μου να σκουπίζει την λάβα που έσταζε από το μέτωπό σου. Μην σε ανησυχεί τίποτα άλλο μου έλεγες, μόνο η δροσιά και η αναπνοή, που να καταλάβω τι εννοούσες. Η κλεψύδρα άδειασε, γράψε μου κάτι αν είσαι ζωντανός και αν όχι, δεν πειράζει, θα σε χαϊδεύω σύντομα μέχρι να κοιμηθείς...>>
DHMHTRHS GEORGAS
WOLFALAIRE
