Κάτι ρετάλια όνειρα
στα χέρια μου ξεφτίζω
σαν κρόσσια απ’ της μοναξιάς
τον πιο θλιμμένο στίχο
ένα τραγούδι στην ψυχή
με φάλτσο το σκαρί του
όσα η αγάπη δεν μπορεί
κι απόμειναν ξωπίσω
νότα την νότα ένωσα
με της καρδίας τον ήχο
τις νύχτες που μ αναζητάς
να ‘ρθω να στο χαρίσω
είναι μια φάρσα η ζωή
κρυμμένη στο περίπου
είναι εκεί και καρτερεί
στον τοίχο να την στήσω
κοίταξε που προσφέρω
υγρά τα μάτια μου
βροχή είσαι που σβήνεις
βαθειά σημάδια μου.







στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.







