Αγγελικό κι αστραφτερό απρόσμενο το δώρο
σαν ώριμος γλυκός καρπός
πο’ μακρινό ταξίδι
με γεύση πού’ χει ο ουρανός
τον Μάη στο λιβάδι
με τις σταγόνες της δροσιάς
πολύτιμα πετράδια
αγάπης τα ποιήματα
στα σχολικά τετράδια

Δυο παπαρούνες άγριες
προάγγελοι της άνοιξης
με χρώμα βαθύ κόκκινο,
πως βρέθηκαν να στέκουνε
στο άνυδρο τοπίο
δίπλα σε ένα λείψανο
από σπασμένο φτυάρι
ανάμεσα σε δυό γραμμές
στο τέλος του Φλεβάρη ;

Πολλές οι νύχτες πέρασαν που στο μυαλό
τρεμόσβηνε η Πύρινη Κουρτίνα….
Αγαπημένα του παιδιά η κόρη κι’ ο αδερφόs της
Που όταν τα εβάφτισε, τους έδωσε τα ονόματα
Φωτιά και Εφιάλτης…

Στην πολυθρόνα κάθεται
ο γέρος αναπαύεται
κι' ακούει μαγεμένος...
μύθους και παραμύθια
μετά δυό πιάτα πού'φαγε
γεμάτα με ρεβύθια..

Ξαπλωμένος στη σκιά των αιώνων..
ατένιζα τον κόσμο των ανθρώπων..
προσπαθώντας να καταλάβω
το Παράλογο
και να δώσω νόημα στο Παρανοϊκό.

Κι όταν κατάλαβα
πως είχαν αναπτύξει
δεσμούς.. αίματος !
Όρκο πίστης ανάμεσα τους
αιώνιας συμβίωσης..
και κυβερνούσαν πλέον
τον Κόσμο σαν "μία δύναμη,"
όπως ένα καταστροφικό τέρας !...
Τότε είπα να αντιδράσω...

Σηκώθηκα όρθιος ...

Δεν έχεις, Όλυμπε, Θεούς,
μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γη,
σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν
τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα
και των αρχαίων παλιάτσοι.

Κωστής Παλαμάς
(από το ποίημα "Γύριζε" 1908)

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι ...
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι,
λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη.

Κωστής Παλαμάς

Φανός λιμένος
Ακρωνύμιο αυτοσχέδιο
με τα κεφαλαία
χαραγμένα στα κρυφά