στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
το καιρο εκεινο ειχανε συναξη τα παιδια. Ηταν περικυκλωμενα απο παντου,
κ λαβανε την αποφαση να ξεσηκωθουν με το μονο πραγμα που τους ειχε απομεινει,
λιγο παιχνιδι, λιγο ραχάτι κατω απο τον ηλιο.
Τετοιας λογης αποκοτια μαθαινοντας οι αλλοι σφοδρα ταραχτηκαν,
κ εστειλαν ενα σμηνος απο σιδερενια πουλια σκορπωντας τον θανατο,
επειδη οι αλλοι αυτο ηξεραν παντα να κανουν. Πολεμο πανω σε πολεμο. Ηταν κυριως ανδρες, που επρεπε να εδιναν μαχες πανω σε γυναικεια σωματα. Ομως κατι δεν πηγε καλα με την ιστορια του Κοσμου,
κ βρεθηκε ο ανθρωπος να σκοτωνει ανθρωπο, επειδη λεει δεν ηταν δικος τους. Ετσι χωριστηκε ο κοσμος σε δικούς κ ξενους,
κ ακουλουθησε ενα αλληλοφαγωμα, μεταξυ ανθρωπων που δεν ηξεραν ο ενας τον αλλο, μονο κ μονο επειδη εβαλαν στον αλλον την σταμπα: Ξενος.
Τοτες βλεποντας αυτα ο θεος εστειλε τον υιο του να φερει τα πραγματα καθως ηταν το λογικο: Ανθρωπινα.
Μαθαινοντας οι αλλοι τις βουλες του θεου σφοδρα ταραχτηκαν.
Νεαπολης, Λευκωσιας. Φυγαμε νεοι κ τωρα στα γεραματα ξερουμε οτι αυτα ολα περι δικων μας κ δικων τους ηταν μια παγιδα των εχθρων του ανθρωπου.
Εστειλε λοιπον ο θεος τον υιο του εκει κατω κ μιλησε για την αγαπη,
κ οταν μιλας για την αγαπη δεν χρησιμοποιας οπλα. Δεν ειναι οτι ο αλλος εχει οπλα κ πρεπει κ γω να εχω οπλα κ να σκοτωνομαστε μεταξυ μας μεχρι το απειρο. Οχι! Οταν ειναι να πολεμησεις το σκοταδι δεν φερνεις σκοταδι,
φερνεις φως, φερνεις αγαπη.
Ο θεος εφερε αγαπη,
κ οπως ηταν το φυσικο οι αλλοι...
Αυτη ειναι μια χριστιανικη θεωρηση του Καλου. Το ιδιο εχουν ολοι οι λαοι, τον δικο τους θεο. Οτι δηλαδη ο ανθρωπος ηλθε σε επαφη με τον Θεο κ του εδωσε εντολες, συμβουλες, κ οτι αλλο. Αυτος ειναι ενας δρομος προς την κορυφη του βουνου. Υπαρχουν πολλα μονοπατια για την κορυφη του βουνου. Η κορυφη ειναι μια για ολους, τα μονοπατια αμετρητα. Καθε ανθρωπος ειναι ενα μοναδικο μονοπατι.
Τοτε ο Θεος καλεσε ολους τους αγιους κ εδωσε στον καθενα σύνταξη, λεγοντας οτι ητο καιρος να ξεκουραστουν. Αυτοι δεν εφεραν αντιρηση, πηραν την συνταξη κ εφυγαν. Πριν να φυγουν τους εστειλε κατω στην γη για τελευταια φορα κ εφεραν ολους τους ανθρωπους μπροστα Του,
κ εναν εναν ανθρωπο τον εχρηζε Αγιο, βουτωντας το βαμβακι μεσα στο λαδι κ βαζοντας στο μετωπο του λαδι. Αυτοι , οι ανθρωποι, απορρημενοι εβλεπαν μια τον Θεο μια τους ανθρωπινους θεους κ δεν πιστευαν στα ματια τους. Ομως ηταν ετσι χωρις καμια αμφιβολια. Τοτες οι ανθρωποι, αλλοι χαρουμενοι κ αλλοι λυπημενοι, αλλοι σκεπτικοι, ξαναπηγαιναν πισω στις δουλειες τους. Απο τοτες κανενας θεος δεν εμφανιστηκε πανω στην γη,
μονο ανθρωποι που ειχαν οι ιδιοι την ευθυνη στον εαυτο τους κ κανενας αλλος,
αν σκοτωνες, δεν σκοτωνες επ’ονόματι του εθνους, αλλα σκοτωνες επ’ονοματι σου,
αν μαχαιρωνες, δεν μαχαιρωνες επ’ονοματι της θρησκειας σου, αλλα επ’ονοματι σου,
ετσι οτι εκανες, ο Δικαστης εδειχνε εσενα για ενοχο,
αν εχανε η ομαδα σου εδειχνε εσενα για ενοχο. Εβαζες της ελπιδες σου σε καποιον αλλο κ αυτο ονομαζεται ενοχη. Επι εσχατη προδοσια του εαυτου σου. Κ ο εαυτος σου ητο ενας θεος, ο πιο ομορφος, κ θα επρεπε πριν φυγεις απο τουτα τα μερη να τον συναντησεις κ να φιληθειτε,
εκει πανω, σε μια Γη που αιωρειται στο απεραντο Συμπαν. Ενας Θεος. Εσυ.
Τετοιας λογης αποκοτιας μαθαινοντας οι αλλοι σφοδρα ταραχτηκαν. Κ την αλλη μερα εστησαν στον τοιχο 30. Κ ολες οι σφαιρες λεγανε γυριζαν πισω κ σκοτωναν τους ιδιους. Ηταν θαυμα ειπαν. Ομως αυτοι που ξερουν λενε οτι ηταν κατι το φυσικο,
οπως πεφτει η βροχη,
οπως χιονιζει, οπως ανθιζουν τα λουλουδια,
κ τοσα αλλα πραγματα που μας διαφευγουν. Οπως οταν Ζω. Τοσο ομορφο! Να ζω, να υπαρχω, να αναπνεω. Κ δεν τα βλεπουμε αυτα γιατι ειναι καταδικα μας.
Κ εβαλε Αυτος σε καθε μετωπο ανθρωπου, λιγο λαδι,κ τον εστειλε να ζησει.
Σημ: Νεαπολης, Λευκωσιας. Ενα κατεχομενο προαστιο της Λευκωσιας,
που ο Μεχμετ κ γω γεννηθηκαμε εκει. Ο Μεχμετ Γιασιν ειναι τουρκοκυπριος ποιητης.
