( Μια προσωπική μαρτυρία για το πώς ξεκινά μια μουσική σύνθεση: από τον παλμό, από τη ρωγμή, από την αλήθεια.)
Ξεκίνησε και σήμερα σαν ένα απλό πρωινό ξύπνημα...

Κι ένας καφές που δεν είναι ανάγκη, αλλά τελετουργία… αχνίζει μπροστά μου σαν υπόσχεση ότι η μέρα, όσο δύσκολη κι αν γίνει, θα έχει τουλάχιστον μια στιγμή αλήθειας. Και αυτή αρκεί.

Απ’ αρχής και ετοιμάζοντας τον καφέ μου, πολλές σκέψεις γεννιούνται αλλά και αντικρούονται στο μυαλό μου…
Και οι σκέψεις αυτές είναι ένας ολόκληρος κόσμος… Είναι θέση, είναι λόγος, είναι παλμός που δεν φωνάζει αλλά χτυπάει σαν τύμπανο… Είναι μουσική κραυγή που εξελίσσεται σε τονικό παλμό και δεν κατηγορεί τον άνθρωπο, αλλά κατηγορεί τον παραχαράκτη της πραγματικότητας, αυτόν που φτιάχνει ψεύτικους κόσμους και τους πουλάει σαν αλήθεια…

Αυτός ο παλμός μοιάζει με heartbeat που γίνεται σεισμός…
Με έγχορδα που τρίζουν σαν σύρματα…
Με πνευστά που φυσάνε άμμο στην έρημο…
Με κρουστά που θυμίζουν βήματα στρατού… Αλλά όχι στρατού ανθρώπων… στρατού ιδεών…

πολεμησαμε με χερια κ με δοντια,

η Ελευθερια πεθαινε. Δεν ειχε να κανει με τους αλλους ανθρωπους,

-οι αλλοι ετσι κ αλλιως θα πεθαιναν μια μερα, ολοι μας θα πεθανουμε μια μερα-

περισσοτερο ειχε να κανει με μιαν ιδεα πιο πανω ακομα κ από τον θανατο.

μπορουν να συνεννοούνται μια χαρα κ χωρις να γνωριζονται.

Μπορει να εχεις αδελφια, πατερα, μανα, συγγενεις,

ομως να μην εχεις καμια συνδεση μαζι τους…

χρειαζεται καμια φορα να κανεις ενα βημα εξω απο όλα,

να βγεις εξω απο τον κυκλο- δεν λεω ότι ειναι καλο παντα. Χμ, ισως ειναι παντα καλο-

ομως οταν ξαναμπαινεις μεσα στον κυκλο δεν εισαι ποτε ο ιδιος. Τι αλλαξε;

ο ιατρος κ ο λογοτεχνης

δεν ειναι δυο διαφορετικα ατομα. Ο ιατρος κ ο λογοτεχνης ειναι ενα κ μοναδικο ατομο.

Αν ειχαμε διαβασει τον Ιπποκρατη όπως θα επρεπε,

θα νομιζαμε οτι ηταν ενα ποιητης.

επιχειρηματιας:

όταν σπαταλας ολη σου τη ζωη σου για μια ψευτικη ιδεα.

Η ψευτικη ιδεα δεν ειναι μονο δικη σου. Εχουν συμπραξει ο πατερας σου, η μανα σου, η κοινωνια, οι ιερεις, οι δασκαλοι σου, οι καθηγητες σου, τα πτυχία σου.

τες ημερες εκεινες ο θεος, εμαζεψε γυρω του, σε ενα τραπεζι, τες φυλές του. Ηθελε να τους ξαναυπενθυμισει οτι ολοι ηταν γιοι κ κορες κ παιδια του. Οι ανθρωποι ειχαν σιγα σιγα,

με τους αιωνες, ειχαν ξεχασει οτι ηταν ολοι αδελφια.

Εριξε τα ζαρια κ εχασε.

η πιθανοτητα να χασει ηταν 2%. Εχασε.

Στην πραγματικοτητα δεν εχασε. Ηθελε να χασει.

τα ονειρα των παιδιων δεν εχουν καμια σχεση με τα ονειρα των μεγαλων,

μοιαζουν ξενα μεταξυ τους,

σαν δυο κρατη.k