Ύμνος στην Κύπρο, την Αέρινη, τη Μακάρια γη

Διηγημα

γραφω για καποιον διαγωνισμο σχετικα με το νησι Κυπρος.

η Κυπρος αναδύθηκε απο τα βαθη της θαλασσας πριν πολλα εκατομμύρια χρονια οταν ακομα δεν υπηρχε το ανθρωπινο ειδος πανω στη γη. Ετσι μια μερα εσκασε μυτη πανω απο την θαλασσα η υψηλότερη του κορυφη το Τροοδος, κοιταξε τον κοσμο που ηταν εξω απο την θαλλασα κ του χαμογελασε. Οταν ψήλωσε παρα πολυ κ εγινε ισαμε εκει πανω ενας μαντραχαλος, πανω στην πιο ψηλη του κορφη, που ονομαζεται Χιονίστρα, εστησαν ενα ρανταρ για να παρακολουθει ο ενας ανθρωπος τον αλλο. Φαινεται οτι ο ανθρωπος φοβάται κατι, κ θα πρεπει να εχει συνεχεια τα νώτα καλυμμένα. Ετσι εχουν στηθει παντου καμερες. Το ανθρωπινο ειδος εχει γινει ενα Τζειμς Μποντ που θα νικησει το κακο.

Το κακο ομως δεν ξερει κανενας που βρισκεται –επειδη ολοι μας εχουμε λερωμενη την φωλια μας- κ ετσι ολοι κρινουμε τον κοσμο κατω απο το δικαστικο ματι του κριτη που ονομαζεται Εγω. Ειναι το Εγω που ανακαλυψε ο Φρουντ. Ο Φρουντ ηταν σπουδαιος ψυχολογος κ γιατρευε τις ψυχολογικες ασθενειες του κοσμου, ομως ο ιδιος στο ακουσμα της λεξης «θανατος», αμεσως λυποθυμουσε. Φοβοταν τον θανατο. Ομως ο θανατος ειναι κατι που θα συμβει σε ολους μας, θελουμε δεν θελουμε, κ ειναι καλο να τον κοιταζεις στα ματια,

κ καποτε,

οταν θα περασουν γενιές κ γενιές πανω στο νησι,

θα ελθει κ ο καιρος του που θα πρεπει να καταδυθει παλι στα ήσυχα νερα της Μεσογειου για να κοιμηθει.

Η ξηρα οσο κ αν σου φαινεται παραξενο υπακουει κ αυτη στους νομους της Φυσης που λεει: οτι γεννιέται ειναι γραφτο να πεθάνει καποια μερα. Ενας σπουδαιος αρχαιος φιλοσοφος της ζωης, ο Ηρακλειτος, ειχε πει οτι το μονο σταθερο πανω στον κοσμο, το μονο αιωνιο ειναι η κινηση, η αλλαγη, τα παντα ρει. Τιποτε δεν μενει ορθιο, ολα γινονται ξεγινονται κ ξαναγινονται. Ειναι οπως οταν φτιαχνεις ψωμι. Παίρνεις τον σπορο, τον αλεθεις, τον κανεις αλευρι, παίρνεις κ νερο, τα ζυμωνεις φτιαχνεις το ψωμμι, το τρως,σε χορταινει, σου δινει ζωη κ μετα το πετας στην πιο κοντινη τουαλετα, για να μπει παλι σε μια καινουργια διαδικασια για να γινει ξανα σπορος. Κ ο τροχος της ζωης συνεχεια γυριζει, ειναι ακουραστος. Αν καποτε κουραστει θα χαθουν ολα εδω πανω. Γιατι, μην νομιζεις, κ ο ηλιος κουραζεται, κ τα βουνα κουραζονται, κ οι πετρες, κ τα δεντρα κ το ηλιακο μας συστημα. Ολα, ολα ειναι ζωντανα.

Κ εγενετο η Κυπρος. Κ τοτε οι πρωτοι κατοικοι της τα ζωα, αρχισαν να την περπατουν, κ τα δεντρα να την χρωματιζουν. Στην αρχη ηταν πρασινη, η πολύτιμη χλωροφύλλη, μετα, τα δεντρα κ τα λουλουδια εμαθαν να φτιαχνουν χρωματα κ εδωσαν πολυχρωμία στη γη. Μη νομιζεις,

η πολυχρωμία υπηρχε πολυ πριν παρουσιαστούν οι ανθρωποι στη γη,

κ κανενας δεν σηκωνε το κεφαλι κ να πει εγω ειμια καλυτερος κ πιο ομορφος απο σενα. Τα λουλουδια κ τα ζωα κ τα δεντρα κ οι πετρες ολοι τους ζουσαν αρμονικα. Το φαινομενο να τσακώνονται τα ειδη μεταξυ τους ειναι δημιουργημα του ανθρωπου. Ο τσακωμος, η κατακτηση, η επαρση, το αισθημα κατωτερότητας κ το αισθημα ανωτερότητας ειναι δημιουργημα του ανθρωπου.

Εζησε πολλα η γη της Κυπρου απο τους ανθρωπους. Στην πραγματικοτητα ολη η ιστορια της Κυπρου ειναι γεματη κατακτησεις. Φευγει ο ενας ερχεται ο αλλος, κ δεν εχει τελειωμο. Αργοτερα, οταν μεγαλωσα κ διαβασα παγκοσμια ιστορια είδα οτι ολος ο κοσμος ειχε τα ίδια δεινά οπως η δικη μου πατριδα. Ανθρωπος να σκοτωνει ανθρωπο.

Οσο περνούν τα χρονια μου, γινομαι πιο ευαισθητος, βλεπω τα πραγματα απο μια αλλη οπτικη γωνια που κανενας δεν με διδαξε, ξαναγυριζω πισω στα παλια οταν ακομα δεν υπηρχε ο ανθρωπος κ η μικρη κορυφουλα γης μολις ειχε σκασει μυτη, κ παω κ κάθομαι εκει. Ειναι μια τοσο μικρη κορυφη, δυο τετραγωνικα μετρα δεν ειναι, μολις που με χωρά, η θαλασσα μου χαιδευτει τα ποδια, κ εγω δεν ξερω απο που ηλθα, πιθανον καποια ομορφη μαγισσα με αφησε εκει, γιατι παντα ερωτούσα τον εαυτο μου:

-Τι ειναι η ζωη; Αυτο το θαυμα τι ειναι;

Ειναι ενα θαυμα η ζωη, κ αν καταλαβεις γιατι μιλαω θα διερωτηθείς κ συ αμεσως, πως γινεται κ το χωμα να γινεται ζωη; Κ αμεσως το πρωτο που ειναι να κανεις ειναι να ακουμπησεις τον εαυτο σου κ να του πεις ενα ευχαριστω που σε κουβαλα στις πλατες του κ πορεύεστε μαζι μεχρι το τελος.

Ευχαριστω σωμα μου, που με φιλοξενείς κ που παρεχεις τα παντα για να ζω κ να αναπνεω κ να γραφω, κ να γραφω για διαγωνισμους κ να γραφω για ενα νησι που το λενε Κυπρος. Δεν εχω λογια να σε ευχαριστήσω.

Πανω σε αυτο το νησι πολλοι ζουν. Δωσε τους φώτιση να ζουν με αγαπη.

Αυτη μου η ευχη ξερω οτι δεν μπορει να πραγματοποιηθεί. Μακαρι να ηταν ετσι κ το λυχνάρι του αλαντιν να εκανε τον κοσμο καθως του αξιζει, ομορφοτερο, αλλα αυτο δεν γινεται, γιατι ολο αυτο ειναι ενα ωραιο παραμυθι. Οι ευχες ολες ειναι πεθαμενες πριν ακομα γεννηθουν, γιατι κατι λείπει απο μεσα τους. Λειπει η ψυχη. Ειναι ευχες που λέγονται για να λεγονται, οπως λέγουμε σε ενα νιοπαντρο ζευγαρι να ζησουν μονιασμένοι κ ευτυχισμενοι για παντα. Μεσα σε ενα δυο χρονια το ερωτευμενο ζευγαρι εχει παει κιόλας στα δικαστηρια για διεκδίκηση των παιδιων κ το μοιρασμα της περιουσιας μεσω δικηγόρων, γιατι μεταξυ τους δεν μιλιούνται.

Ολες οι ευχες ειναι απραγματοποίητες. Ολες.

Το μονο που μας μένει ειναι το εδω κ τωρα. Το παρελθον εχει φυγει προ πολλου, κ το μελλον δεν ειναι εδω. Υπαρχω στο τωρα. Απολαυσε το τωρα με ολο σου το ειναι. Ειναι μια συνεχής αναπνοη, του εξω μου με το μεσα μου, μια συνεχης διαδικασία, μια ανταλλαγή που με κρατα ζωντανο, ειναι ενας συνεταιρισμός Εμού κ του Αυτού. Αυτου. Αυτος ,τον ονομασαν οι ανθρωποι θεο. Μπορει κ να ειναι ετσι, οτι δηλαδη καποιος θεος δημιούργησε τον κοσμο, κ τον ανθρωπο αργοτερα, κ τα ζωα, κ οτι βλεπεις. Κ οτι αυτος ο θεος εδωσε σε ολα τα δημιουργημα του την ελευθερια να εξελίσσονται, να μεγαλωνουν οπως αυτοι νομιζουν καλύτερα, κ να μην επεμβαινει καθολου στα ποδια τους, σαν να μην υπαρχει, σαν να μην υπηρξε ποτε. Μπορει κ να μην υπηρξε ποτε, μπορει κ να ειναι εδω κ να μας παρακολουθει, κ αν χρειαστεί να επέμβει για να αποτρεψει τα χειροτερα απο το χαμό. Τον αδικο χαμο του κοσμου μας. Μπορει κ να ειναι εκει κ να περιμενει με το χερι στην σκανδάλη για να σκοτωσει το κακο.

Τι ειναι το κακο; Κακο σημαινει αγνοια. Αγνοω κατι, κ επειδη το αγνοω νομιζω οτι κανω καλο, αλλα στην πραγματικότητα κανω κακο. Βρισκομαι σε βαθειά αγνοια. Ο μεγαλυτερος φιλοσοφος που υπηρξε ποτε , ο Σωκρατης, ειπε το περιφημο: γνωριζω οτι δεν γνωριζω.

Πραγματικά μεγαλοφυης αντιληψη. Κανενας δεν γνωριζει. Ειμαστε ολοι με κλειστα ματια, κ ζουμε τις ζωες μας ετσι, αλλα νομιζουμε οτι τα εχουμε ανοιχτα. Ο μονος που γνωριζε αυτη την κατασταση ηταν ο Σωκρατης. Εχω αγνοια. Εχω πληρη αγνοια.

Το νησι σιγα σιγα ψήλωσε. Εγινε ενας αντρας με τα ολα του, ωριμασε. Αυτοι που ζουνε τωρα σιγα σιγα ενας ενας εφυγε. Ηλθαν αλλοι,

σαν ενα τουριστικο δωματιο καποιου ξενοδοχειου,

κ στα κιτάπια, στα αρχεία του ξενοδοχειου, τα ονοματα σαν στατιστικά στοιχεία, καποιας στατιστικης υπηρεσιας του υπουργειου εσωτερικων. Ονοματα, διαφορα ονοματα, πολλα ονοματα, αμέτρητα ονοματα, που μονο με την βοηθεια καποιου κομπιουτερ μπορουμε να βγαλουμε ακρη.

Η ζωη ειναι εδω, εδω κ τωρα, πανω σε ενα ομορφο νησι, ευλογημένο νησι,

που ψαχνει να βρει την ταυτοτητα του. Μπορει να την βρει κ μπορει οχι. Μα ακομα κ να την βρει , εκει εξω,

τα ιδια. Χαμενη ταυτοτητα του ανθρωπου,

στους βρωμικους υπονομους μια απανθρωπης μεγαλουπολης,

γαλουχημένη με τα πρότυπα της σύγκρισης. Αυτοι κ μεις.

σαν να ειναι κατι το ξεχωριστο, δευτερης κατηγοριας ανθρωποι. Οι πρωτοι κ οι τελευταιοι

κ οι ενδιαμεσοι. Οι χρωματιστοί κ οι άχρωμοι.

Εισαι εδω. Πανω στον τοιχο, το παλιο ρολοι που κανει τικ-τακ δεν μετραει καθολου χρονο. Ειναι οι στιγμες σου, πιθανον να ειναι συντονισμενο με την καρδια σου. Ειναι οι στιγμες σου που δεν γυριζουν πισω, δεν υπαρχει τροπος να γυρισουν πισω, εχουν φυγει για παντα. Δεν θα αναφερθω σε εξωτικες εκφρασεις του τυπου: εφυγες για παντα κ παντα θα σε θυμαμαι, ησουν ωραια κ χωρις εσενα δεν μπορω να ζησω.

Εχεις γερασει πλεον, ετοιμαζεσαι για αναχώρηση. Ακριβως δευτερολεπτα πριν να φυγεις ακούμπησες πανω στο στηθος Του, σαν πρωτα που ησουν παιδι κ ακουμπουσες στο στηθος της μανας σου κ αποκοιμιόσουν ομορφα, κ με τοση ηρεμια. Ηταν το στηθος Του. Μπορει να ηταν ο θεος, μπορει κ οχι. Ενιωσες ομως μια αρμονια με ολους κ με ολα, σαν να ήσουν ενα με ολα,

σαν ολα τα πραγματα ειχαν αυτο το ρυθμο, αυτου του παλιου ρολογιου που ηταν στον τοιχο κ εκανε τικ- τακ. Εδω κ τωρα, εδω κ τωρα, τικ-τακ, τικ-τακ, εδω κ τωρα, εδω κ τωρα,

κ σε πηρε ο υπνος.