η ιστορια των κοσμων

υπαρχουν πολλοι κοσμοι,

ομως , προς το παρον, ενας μονον ειναι γνωστος: ο δικος μας,

ετσι θα περιοριστουμε στη ιστορια του Ενος. Του κοσμου μας.

Εν αρχη ηταν ο παραδεισος. Οτι βλεπεις, πριν να παρουσιαστούμε εμεις οι ανθρωποι πανω στη γη, ηταν ολα παραδεισος. Ο καθενας κοιταζε την δουλειά του κ δεν επενέβαινε στη ζωη του αλλου. Σκότωναν βεβαια το ενα το αλλο για να επιβιωσουν, σαν κανιβαλοι, αλλα αυτο ηταν υπερανω των δυναμεων των. Ετσι ηταν φτιαγμενοι. Πρεπει να φαμε ο ενας τον αλλο για να επιβιωσουμε, κ το ανθρωπινο ειδος δεν εξαιρείται. Ειναι μια ματαιη μαχη, γιατι οτι κ να κανουμε, στο τελος η ζωη θα παραδωσει την σκυταλη στον θανατο. Ομως ειναι αναγκαιο κακο ο θανατος του αλλου για την δικη μου επιβιωση ,

η ζωη για να συνεχισει να υπαρχει πρεπει να μπαινει συνεχως μεσα μου,

σαν αερας , σαν τροφη, σαν ενεργεια.

Στην αρχη, κ το δικο μας ταξιδι αρχισε οπως ολων των ζωων. Επρεπε να σκοτωσουμε για να επιβιωσουμε. Καταφεραμε κ επιβιωσαμε κ γιναμε βασιλιαδες,

ενος κοσμου που ονομασαμε αργοτερα Γη.

Σαν βασιλιαδες ειχαμε ολα αυτα τα καλα κ τα κακα που εχουν οι βασιλιαδες. Ειχαν υπηκοους για να τους υπηρετουν, ειχαν πολλες ομορφες βασίλισσες, ειχαν αξιωματικούς για να τους διαταζουν, κ ειχαν κ καμποσο στρατο.

Λιγο πολυ, αναλογα με την καθε εποχη, αυτη ηταν η ιστορια του κοσμου μας. Ενος κοσμου που σε δελεάζει- σαν ορμονες του σεξ-

κ θελεις να τον κατακτησεις, να τον κανεις δικο σου. Μα αυτος γλιστρά σαν φιδι, μεσα απο τα χερια σου κ παει κ βρισκει νεες φωλιες για να κουρνιασει. Το φιδι ειναι ενα παναρχαιο συμβολο που το βρισκουμε ακομα κ πανω στη ραβδο του Ιπποκράτη, του πατερα της ιατρικης. Το φιδι ειναι ενα παραξενο ζωντανο, δεν εχει χερια, ουτε ποδια, δεν ακουει, ομως κάθεται σούζα μπροστα σε ενα φακίρη που παιζει τον αυλο του, μπορει να κολυμπήσει, μπορει να περπατησει, σερνεται στο χωμα ή σκαρφαλώνει πανω στα δεντρα. Ορισμενα φιδια μπορουν να πεταξουν.

«Δημοσιεύτηκε στις 23 Ιουν 2012

Πέντε συγγενικά είδη φιδιών που ζουν στα δέντρα της Νοτιοανατολικής και Νότιας Ασίας, είναι σε θέση να «πετάξουν» πηδώντας από τη φωλιά τους και γλιστρώντας σε κλαδιά από άλλα δέντρα.
Η ανακάλυψη μπορεί μια μέρα να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη νέας τεχνολογίας για στρατιωτικά αεροσκάφη χωρίς χειριστή, καθώς η τελευταία έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Αμύνης της Αμερικής.
Η βιολόγος Jake Socha, από το τεχνολογικό πανεπιστήμιο της Virginia, κατέγραψε και μελέτησε αυτά τα φίδια. Η ασυνήθιστη κίνηση τους προκαλεί ένα αεροδυναμικό φαινόμενο που τους επιτρέπει να ταξιδεύουν από δέντρα ύψους 65 μέτρων σε απόσταση 250 μέτρων μακριά! Το video που ακολουθεί είναι εντυπωσιακό.»

https://www.youtube.com/watch?v=nfJ69ze0-ic

Η ανακάλυψη μπορει μια μερα να χρησιμοποιηθεί για την αναπτυξη της τεχνολογιας για στρατιωτικα αεροσκαφη χωρις χειριστη, καθως η τελευταια ερευνα χρηματοδοτηθηκε απο το Υπουργειο Αμυνας της Αμερικης. Οι συγχρονοι βασιλιαδες προσπαθουν να διατηρήσουν την εξουσια τους με συγχρονα στρατιωτικα μεσα.

Η εξελιξη της ψυχης του ανθρωπινου ειδους κινείται πολυ αργα. Πολλες φορες, για αιωνες, μενει στασιμη. Αλλες φορες, για αιωνες, οπισθοδρομεί, κ αλλες φορες , τις πιο σπανιες, προχωρει μπροστα. Μα οταν προχωρει,

αυτη η ανεπαίσθητη κινηση προς τα μπρος,

ειναι το μονο καυσιμο που μας κρατα ζωντανους, μεχρι το επομενο προχώρημα προς τα μπρος. Μοιαζει να ειμαστε σαν ασθενεις, σε αναισθησια, σε κωμα, κ μας κρατουν τα μηχανηματα ζωντανους. Αν δεν υπηρχε αυτο το«μπροστα» που κ που,

θα ημαστα τωρα ολοι πεθαμενοι. Το ανθρωπινο ειδος θα ειχε εκλείψει εδω κ καιρο.

Η ιστορια των κοσμων, η ιστορια του κοσμου μας,

Στην πραγματικοτητα δεν ειναι ιστορια, ειναι μια επαναληψη της ιδιας ακριβως αυταπατης. της κατακτησης της Γης,

κ Αυτη, η Γη, κοιταζει, μας αφηνει να της γρατσουνάμε το σωμα της, κ να κάνουμε ολων των ειδων τις ανωμαλιες πανω της,

κ Αυτη συνεχιζει να κοιταζει. Δειχνει τοσο ανήμπορη, κ αν ακομα αυτος ο ομορφος πλανητης καταστραφει, ουτε καν θα κουνησει το δακτυλακι της για να το αποτρεψει,

θα πεθανει στον παγκο των βασανιστηρίων μαζι με τον θυτη της.

Ο ανθρωπος ειναι ενα πειραμα απολυτης ελευθεριας. Ακομα κ οι θεοι εχουν αποσυρθει κ δεν επεμβαινουν στο εργο του. Ετσι ολη η ευθύνη για την επιβιωση του ειναι αποκλειστικα κ μονο δικη του ευθυνη. Ζουμε ολοι μας την μεγαλη καταπτωση, ενα πισωγυρισμα, κ θα νομιζε κανεις πως την μεγαλη σοφια θα την βρει καποιος γκουρου, καποιος σοφος, καποιος φιλοσοφος. Μην αυταπατασε. Κοιταξε γυρω σου κ θα την βρεις παντου κρυμμένη,

μεσα στα δεντρα, στα πουλια, στο νερο, στην υλη, στα μορια, στα συννεφα, στις μελισσες, στη βροχη, στον αερα,

θα την βρεις μεσα σου. Εισαι κ συ κομματι της Σοφιας του μεγαλου κοσμου μας.

Προς το παρον ας συνεχισουμε την πολυάσχολη δουλειας μας, του μόνου εργαλειου που ξερουμε πολυ καλα, τον μόνο σπόρο που μονο εμεις κατεχουμε, μια δικη μας πατεντα, μια μεταλλαξη, μιά mass production, μια μαζικη παραγωγη: ενα εργοστασιο παραγωγης πονου,

με αφεντικά κ εργαζομενους,

σαν συνεταιράκια στο ιδιο κομπιναδορικο εργο. Τουλαχιστον με αυτο τον τροπο νιωθουμε οτι υπαρχουμε, -λενε οι ψυχολογοι-

στο μεγαλο γιγνεσθαι ενος μεγαλου κοσμου. Ταξιδιωτες ολοι, κλεισμενοι στο αμπάρι ενος σαπιοκαραβου που μεταφερει μεταναστες σε μια αλλη γη. Σαν ελπιδα,

γιατι η δικη τους γη εχει καει, εχει σβηστει απο τον χάρτη, εχει γινει ερημος. Κ αν ο πολιτισμενος κοσμος, τους βρει κ τους βγαλει στον αερα να αναπνευσουν, εχει καλως. Διαφορετικα θα πεθανουν απο ασφυξια, ή απο πνιγμο. Εν τω μεταξυ ο πολιτισμενος κοσμος συνεχιζει το ιδιο βιολι: η παραγωγη πονου,

αφεντικα κ εργαζομενοι συνεταιρακια ενος μακαβριου εργου, σαν μαζοχισμος.

Το επομενο επεισόδιο θα ελθει οπως παντα: ενα μικρο μονολεπτο εργο, ενα μονοπρακτο, ενα μάν του μάν εργο, one man show, ενας μονολογος, λιγο οξυγονο,

κ μετα παλιν ξανα πισω μεσα στα κοπρανα, μεσα σε αναθυμιάσεις μεθανιου,

κ σχεδον αναίσθητοι,

μένοντας ζωντανοι απο αυτο το λιγοστο οξυγόνο του μάν του μάν εργου,

ενος μονολογου οξυγονο