Κερατσινι

προαστειο του Πειραια. Παλαιοτερα ηταν αγροτοπος αλλα αστικοποιηθηκε εντονα, κυριως μετα το 1950.

Έκλεισε την εγκυκλοπαίδεια. Κοιταξε την θαλασσα του Πειραια αναμεσα απο δορυφορικες κεραιες . Ολα εχουν αλλαξει, το ιδιο κ ο ιδιος, κοντευε τα 95. Ειχε περασει όλα τα ανθρωπινα σταδια, την μωρουδιακη ηλικια, την παιδικη ηλικια, τα νιάτα, τους ερωτες, μετα μεσηλικας, κ νασου τωρα τα βαθειά γεραματα. Περνάμε τις διαφορες ηλικιες αλλα κατά βαθος μενουμε μεσα μας παιδια. Ολοι μας,

ετσι αν δεν ειχαμε καθρεπτες να βλεπουμε το σωμα μας,

θα νομιζαμε ότι μενουμε παντα παιδια.

-Αξιζε αραγες η ζωη του;

Αν ένα παιδακι που μολις τωρα αρχιζε να μιλα κ του εκανε την ερωτηση:

-Παππου αξιζει να ζησω; Αξιζει να περασω ολη αυτή την διαδρομη της Ιθακης; Υπαρχει τιποτε στην Ιθακη;

Ο παππους τοτε τι απαντηση θα του εδινε;

Δεν ηταν θρησκος, ουτε ποτέ του πιστευε ότι υπαρχει καπου κατι κτισμενο στους ουρανους. Ομως μεσα του ενιωθε ότι ισως υπαρχει καποιο «σχεδιο», μια αρχιτεκτονικη που διέπει τα παντα. Οτι όλα ειναι μερος ενος συνολου, οτι το φαινομενο Ζωη κανείς δεν το απαντησε μεχρι τωρα, γιατι να ζω γιατι να πεθαινω;

Πλησιασε το παιδι που εκανε την ερωτηση κ το πηρε αγκαλια. Λιγο πολύ αυτό το παιδι θα ακολουθουσε παρομοιο δρομο που ακολουθησε κ αυτος, κ ολοι οι ανθρωποι. Γνωριζε. Για παραδειγμα γνωριζε, για τον ερωτα, ότι θα περνουσε ομορφες κ ασχημες στιγμες με δαυτον,

κ οτι σε μια δεδομενη στιγμη θα τον αφηνε πισω,

σαν κατι το παιδικο, απλά η φυση επαιζε μαζι του για την διαιώνιση του ειδους.

Η ζωη είναι εμπειριες που μεσα από αυτες μεγαλωνουμε ο καθενας μας ξεχωριστα, κ καθενας θα βγαλει τα δικα του συμπερασματα,

που με αυτά θα κοιταζει τον κοσμο με διαφορετικα ματια. Θα μπορουσες να πεις ότι ο καθενας βαφει το δεντρο με οποιο χρωμα θελει. Βεβαια το δεντρο είναι παντα πρασινο, ενα κυπαρίσσι,

που ενας το βλεπει κοκκινο, άλλος κιτρινο, αλλος βιολετι, αλλος το βλεπει σαν λογχη. Το δεντρο είναι εκει με την δικη του οντοτητα που πολύ λιγοι το βλεπουν ετσι όπως είναι στην πραγματικοτητα.

Πηρε το παιδι κ το πηρε στην αγκαλια του, κ αυτο αποκοιμηθηκε σαν αγγελουδι. Ακουστηκε η δυνατη κορνα του καραβιου που έμπαινε στο λιμανι. Μπορει κ να εβγαινε από το λιμανι. Τα καραβια κανουν φασαρια οταν μπαινουν κ βγαινουν στα λιμανια. Αραζουν λιγο στην στερια κ να σου παλιν στα ανοικτα.

Ο γερος χαιδεψε τα μαλλια του παιδιου , αυτό εκανε ένα αναστεναγμο, τεντωθηκε λιγο κ κουλουριαστηκε κ άλλο στη αγκαλια του.

κατά την Ελληνική Επανάσταση εγκαταστάθηκε στο Κερατσίνι ο Καραϊσκάκης,

το 1827 η πόλη καταστράφηκε από τον Κιουταχη Πασα.

Οι Πειραιώτες προς τιμήν του Καραϊσκάκη έχτισαν ένα ναό δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου,

το 1963 ο ναός καταστράφηκε και στην θέση του χτίστηκε νέος ο οποίος ολοκληρώθηκε το 2000.

Μετά την άφιξη των προσφύγων από τη Σμύρνη η περιοχή μετατράπηκε σε δήμο με την ονομασία Δήμος Ταμπουρίων.

Αργότερα μετονομάστηκε σε Δήμος Αγίου Γεωργίου Κερατσινίου,

από το 1936 έως το 1947 ο δήμος ονομάζονταν Δήμος Αμφιάλης.

Το 1947 καθιερώθηκε η σημερινή ονομασία, Δήμος Κερατσινίου.

Γεγονοτα, γεγονοτα, γεγονοτα. Κατι σαν σκυτάλη που ο ενας δινει στον αλλο,

ετσι που νομιζουμε οτι είναι η σκυταλη το σπουδαιο. Δεν είναι. Ειναι ο ανθρωπος. Τα γεγονοτα απλα παρευλαυνουν σαν μια παρελαση. Τι αξια εχει η παρελαση χωρις τον ανθρωπο; Τι αξια εχουν οι θεατρινοι χωρις το κοινό·

να κλαιει να χαμογελα να σκεφτεται, να χειροκροτα.

Συνηθως χειροκροτα το κοινο τους θεατρινους. Μια φορα συνεβηκε οι θεατρινοι να αρχισουν αυθορμητα να χειροκροτουν το κοινο. Ηταν τοσο ομορφο το κοινο που δεν αντεξαν κ αρχισαν να το χειροκροτουν.

Συμβαινουν κ αυτά αλλα σπανια, πολύ σπανια.

να εχετε ολοι μια ομορφη μερα.