στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ειμαστε μια ομαδα ποιητων απο μια περιοχη του Κοσμου,
που ονομαζεται Κυπρος.
απο αυτο το νησι περασαν πολλοι κουρσαροι.
Ακομα περνουν,
σαν επεισόδια καποιου εργου.
Το εργο ονομαζεται κατακτηση. Βεβαια ολοι οι κατακτητες εχουν πεθανει, τα παιδια των παιδιων τους εχουν πεθανει,
ετσι που μοιαζει η λεξη Κατακτηση, γραφικη. Δεν μπορει κανενας να κατακτησει κανεναν,
ειναι αυτα ονειρα μιας καλοκαιρινης φεγγαριασμενης σεληνιασμενης νυχτας.
Ετσι επειδη υπαρχει αρκετος πονος ηλθαν οι ποιητες να μας θυμιζουν το παροδικό,
το φευγαλεο, το απιαστο ονειρο των κατακτησεων,
κ να αφήσουν τον ανθρωπο εντελως γυμνο κατω απο το φως του ηλιου,
ενα ομορφο σωμα ηλιοκαμενο- δεν μιλω για τις ηλιοθεραπειες με αντιηλιακες κρεμες, αυτό δεν ξερω σε πιο κεφαλαιο ανηκει. Πιθανον να ανηκει κ αυτο στην σφαιρα της κατακτησης του αντιθετου φύλου, πιθανον σε μιαν ωραιοπαθεια, ή πιθανον να ειναι απλα παιχνιδια των καλλυντικών βιομηχανιων.
Ειμαστε κυπριοι,
ομως κατα βαθος δεν βρισκω κ μεγαλες διαφορες μεταξυ των εθνοτητων των ανθρωπων.
Ετσι ο κυπριος ποιητης μιλα μονο μιαν γλωσσα. Της αγαπης,
οπως φανταζομαι κ ολοι οι ποιητες του κοσμου. Οι ποιητες δεν χωριζουν τον ανθρωπο σε λευκο κ μαυρο, χριστιανο κ μουσουλμανο, σε φτωχο κ πλουσιο, σε εξυπνο κ βλακα, σε ομορφο κ ασχημο. Οχι. Οι ποιητες ειναι κατα καποιον τροπο οι αντιπροσωποι του θεου εδώ πανω στην γη. Η μοναδικη τους λεξη ειναι η αγαπη,
που την βαζουν μεσα σε ομορφες ιστοριες, σε μυθους, σε ποιηματα, σε μυθιστορήματα,
για να ειναι το εργο πιο ενδιαφερον.
ετσι για παραδειγμα ενας ελληνας, ενα τουρκος κ ενας αμερικανος ποιητης, καθονται γυρω απο ενα τραπεζι,
κ στο κεντρο του τραπεζιου αντι σημαιες κ τα τετοια εχουν λουλουδια. Εχουν χαμογελαστα αθωα παιδικα προσωπα,
κ ολα αυτα θα νομιζε κανεις οτι στο τραπεζι τους εχουν κρασι, ουισκι, ζιβανα, τσιπουρο, ρακι, κ ερχονται ετσι σε ευθυμία. Ομως πινουν μονο νερο.
-Τι συμβαινει με δαυτους;
Τιποτα απο ολα αυτα. Ειναι απλα μεθυσμενοι με την αγαπη,
για αυτο κ πολλες φορες δειχνουν τοσο παραξενοι, τοσο φλεγματικοι,
τοσο αθωοι, τοσο απονήρευτοι. Δεν ταιριαζουν με το γενικο συνολο,
ειναι μια ασπρη πινελια πανω στον μαυροπινακα.
η γλωσσα της ποιησης ειναι η αγαπη.
ευχομαι στο κλαπ των κυπριων ποιητων οτι πιο ομορφο. με εκτιμηση κριστοφ
