στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
ειχε αγχος, στρες, καπνιζε, δεν ετρωγε φρουτα, δεν περπατουσε, πηγαινε στο περιπτερο για τσιγαρα με το αυτοκινητο, μολις 500 μετρα πιο μακρια απο την δουλεια του.
Τον ειχε εγκαταλειψει η γυναικα του με τον καλυτερο του φιλο,
η δουλεια του δεν τα πηγαινε καλα.
Δουλευε σε κατασκευαστικη εταιρεία κ για ενα χρονο ειχε απνοια, χρωσταγε 3 νοικια. Ενιωθε χάλια,
αποφασισε να παει σε κεντρο ομοιοπαθητικης. Ειχε ακουσει τα καλυτερα λογια για αυτα, δεν ηθελε να βαλει μεσα του κ αλλα φαρμακα.
Στο κεντρο του πηραν το ιστορικο του. Ενα βεβαρημενο ιστορικο. Ο γιατρος που τον εξετασε του εδωσε κατι ομοιοπαθητικα αφεψήματα να πινει.
Βγαινοντας την πορτα του ιατρείου, ο γιατρος φωναξε τον ασθενη.
-Να σε ρωτησω μια τελευταια ερωτηση;
Ο ασθενης κρατώντας το χερουλι της πορτας γυρισε το κεφαλι του προς τον γιατρο περιμενοντας την ερωτηση του.
-Αγαπας τον εαυτο σου;
Ειναι απο τις ερωτησεις που δεν τις περιμενεις. Ουρανοκατεβατες, σαν αστραπη σχιζουν τον ουρανο- σαν να ανοιγουν μια χαραμαδα κ βλεπεις κατι, κ καταφερνεις να δεις κατι ψήγματα αληθειας που παντα ηταν εκει, αλλα για καποιο λογο δεν τα εβλεπες.
-Ναι ,ψελισε.
- Ωραια, χαιρομαι, ειπε ο γιατρος, θα σας δω σε 10 μερες. Γεια σας.
Εκλεισε την πορτα του ιατρείου οσο γινοταν πιο γρηγορα, σαν ενοχος, σαν να ηθελε να φυγει οσο γινοταν πιο γρηγορα απο τον χωρο του εγκληματος.
Αυτος ηταν ο δολοφονος. Του εαυτου του. Αυτη η ερωτηση του γιατρου μπηκε μεσα του σαν μια ενεση τεστοστερονης κ διεγειρε ολο του συστημα . Ναι, δεν ηθελε να ζησει. Η ζωη του, ασχετα με τα εμποδια που του εφερνε, ειχε χασει το κουραγιο για ζωη. Η ζωη του δεν ειχε κανενα νοημα. Εβαλε το κεφαλι του μεσα στα δυο του χερια κ εκλαψε.
Δεκα μερες μετα ηταν αλλος ανθρωπος. Μπηκε μεσα στο ιατρειο με αυτοπεποιθηση. Ο γιατρος τον εξετασε κ του ειπε:
- Κάνεις μεγαλο προοδο. Ο οργανισμος σου αντιδρα ομορφα. Σ ένα μηνα θα εισαι περδικι.
Ευχαριστησε τον γιατρο κ βγηκε εξω από το ιατρειο. Ειχε μια εντονη επιθυμια να το γιορτασει, ηταν χαρουμενος, ηθελε ενα τσιγαρο. Ειχε τα τσιγαρα στην τσεπη του, ομως προσπαθουσε να κοψει το καπνισμα. Ολοι οι καπνιστες προσπαθουν να κοψουν το τσιγαρο με χιλους δυο τροπους κ δεν τα καταφερνουν. Υπαρχουν ασθενεις που εβγαλαν τον ενα πνευμονα τους κ συνεχιζουν να καπνιζουν. Γνωρισα μια ασθενη, οταν ετυχε να ημουν στο Σωτηρια στην Αθηνα, που την ειχαν με μασκα οξυγόνου. Οταν ρωτησα την κορη της, τι της συνεβει; μου ειπε οτι πριν πεντε χρονια, ο ιδιος γιατρος, της ειπε οτι αν συνεχισει να καπνιζει με τον ιδιο ρυθμο μεσα σε πεντε χρονια θα χρειαστεις να ζησεις την υπολοιπη ζωη σου με οξυγόνο. Ο γιατρος βγηκε αληθινος κ τωρα μουτζωνε τον εαυτο της.
Η κορη της σταματησε να μιλα κ αναψε τσιγαρο.
-Εισαι κ συ καπνιστρια;
-Ναι, δυστυχως ειμαι κ γω.
Δεν πιστευε στην έξη του καπνισματος. Το καπνισμα ειναι μια συνηθεια, μια συνηθεια που γινεται ενα μαζι μας, ειναι περισσοτερο μια συνηθεια του μυαλου παρα μια εξη.
Εβγαλε τα τσιγαρα απο την τσεπη του. Πανω στο πακετο εγραφε: «το καπνισμα μπορει να σκοτωσει.» Γυρισε κ την αλλη πλευρα του πακετου κ διαβασε: «προστατεψτε τα παιδια, μην τα αναγκαζετε να αναπνεουν τον καπνο σας.»
Πεταξε το πακετο στα σκουπιδια. Δεν το εκανε με νευρα. Πρωτη φορα στη ζωη του εκανε μια κινηση με τοσο χάρη, σαν να χορευε, η λιμνη των κυκνων, Τσαικοφσκι, σαν να ηταν ο Νουρεγιεφ που μπροστα στην αγαπημενη του κανει μια υποκλιση,
δευτερολετα πριν λιγο ειχε πεταξει το πακετο με τα τσιγαρα. Υποκλιση στη ζωη,
μια βαθεια υποκληση στη ζωη, που ο ιδιος ο Νουρεγιεφ θα τον ζηλευε.
Γιατρε μου Χριστο, να εχεις μια ομορφη μερα, με εκτιμηση κριστοφ
