◆ Το τέχνημα του λόγου
◆ Του πυρός εντύπωμα
◆ Εκ βαθέων ομολογία της λεπτομέρειας. Των περιστατικών της ζωής. Της καθημερινότητας των σωμάτων όταν αυτά αγνοούν την Περιέργεια των καιρών, των ονείρων και των διαθέσεων.
◆ Η περιπλάνηση των υποθέσεων αναζήτησε τις απαντήσεις στις ερημαίες περιοχές της λογικής και ο αποπροσανατολισμός έντεχνος, μορφή πολιτικής εκδηλώσεως, κατάφερε καίριο πλήγμα στις εναπομείνασες μογίλαλες σκέψεις των παρατηρητών. Πανικόδρομα τα σχήματα, κάθε είδους επιθέτων, συνθέτουν τα δικαιολογήματα των κατασκευασμένων ερωτημάτων και οι μορφασμοί περνούν στα πρόσωπα, δυσάρεστα απολιθώματα χαμένης απορίας.
◆ Η αιτιολογία στην πρωτοκλισία και η παρατακτική περιπλέκεται με την υποτακτική δίνοντας στη σύνδεση τον παραλογισμό της ασυνάρτητης σκέψεως.

◆ Υποδοχή παρατεταμένης προσβολής.

◆ Στη συνέχεια της εισόδου του χρόνου.

◆ Απογυμνωμένη η εξαθλίωση των πεπραγμένων και η απορία για την τόση εκδήλωση της ηλιθιότητας ξεπερνά τα όρια των δεδομένων. Στα διαστήματα των γραμμών η παχυδερμία των πράξεων δηλώνει τη σαθρότητα του περιβάλλοντος χώρου, ενώ τα ερωτηματικά πασχίζουν να βρουν στους κρυμμένους κώδικες την απάντηση.

◆ Εις μάτην, η παράνοια εγκατεστημένη για τα καλά έγραψε το ύστερον του παλαιού και δρομολόγησε την ομοιότητα του επερχόμενου.

◆ Στην επικράτεια πλήθυναν οι φωνές των αθώων και οι μνήμες αποκαλυπτικές απέδωσαν στη γενίκευση το πολυσύλλαβο μεγαλείο της εξαπλωμένης αχρειότητας.

◆ Έφτασε χωρίς αναπνοή, αφήνοντας στο φθινόπωρο τις ενοχές των πολύχολων συλλογισμών.
◆ Ο χειμώνας προς το παρόν περιορίζεται στα τυπικά της ενθρονίσεως, ενώ οι εξακολουθητικοί χρόνοι δίνουν στην απάντηση όλες τις πιθανές αποκλίσεις του δυσάρεστου.
◆ Στην πολιτεία η κατάντια ξεπέρασε τα δεδομένα και ο ευτελισμός, στερεότυπο σύνθεμα, αναδεικνύεται απροκάλυπτα στα μήκη και στα πλάτη των αναφορών.
◆ Οι φράσεις, τυπικά προσχήματα, άλλα λόγια περί συναισθήματος, ανακατεύουν τα νοήματα αποπροσανατολίζοντας με την απλοϊκότητά τους τη νοημοσύνη, ενώ στα θεατράκια κάκιστη η υποκριτική, υπονομεύει χωρίς χάρη τη μεγαλοσύνη του ψευδολογήματος.

◆ Επί των ημερών

◆ Της λήγουσας εποχής

◆ Τα κεφαλαία γράμματα της επικαιρότητας επαναπροσδιόρισαν την πρωτοκλισία της κρίσεως

◆ Στα μίζερα καταγώγια της ανυπαρξίας στρόγγυλα σχήματα φανέρωσαν την απογύμνωση των ατάλαντων κατασκευασμάτων.

◆ Ενώ στις μεγάλες αίθουσες τα τεχνάσματα του κατευθυντήριου λόγου συγκέντρωσαν τους αριθμούς στα υποδοχεία της καταφάσεως, παρηκμασμένοι οδοιπόροι της συναλλαγής σήκωσαν την παντιέρα του παράφωνου αιτήματος της διαφορετικότητος κάτω απ’ τον ήλιο και ο αυτοματισμός του επιθέτου της κοινωνίας λειτούργησε πάραυτα αφήνοντας τα φάσκελα να προσγειωθούν στην κακομοιριασμένη γυάλινη εκδοχή της αληθείας.

♦ Καθισμένοι πεζόδρομοι. Χαμηλές οι εικόνες.

♦ Αδειανές οι πλάτες των καθισμάτων, σκιαγράφημα μοναδικό μια διακεκομμένη γραμμή, σκυμμένη, αμέτοχη, στο γυαλί, το διάφανο προ­σκεφάλι της πολύτροπης απογνώσεως.

♦ Ομοιοτυπίες προλόγων και τα πρόσωπα με­λαγχολικής προσεγγίσεως αναγνώσματα, προ­σκείμενες εναλλαγές της διαθέσεως φέρονται ερημαίως ως κλιμακωτά κατασκευάσματα, από τις ανακοινώσεις των τετριμμένων συνθέσεων της στοματικής κοιλότητας των βαρυπρεπών.

♦ Και τα ερωτικής επινοήσεως ουσιαστικά, επιμηκύνσεως αποτελέσματα, δίνουν στην ομοιο­καταληξία την αποκρυπτογραφημένη ερμηνεία του βαθυσκότεινου πόθου της ασέλγειας.

♦ Και η σαρκαστική απογύμνωση της γενικής του χρέους, με την περιποίκιλη υπονοούμενη πα­ραλλαγή συναλλάσσεται με τις περιστάσεις αφή­νοντας στον ορίζοντα την πικρόχολη εντύπωση της οξείας πραγματικότητας.

♦ Του φθινοπώρου οι συλλαβές πρωτοφάνηκαν στην αφαίρεση των βλεμμάτων και στα σύννεφα τα σημειώματα, καρφιτσωμένες αγ­γελίες των υπολοίπων, προετοιμάζουν το ξέ­σπασμα των σταγόνων. Ο ερωτισμός της με­λαγχολίας, γενική της πλάνης, περιουσία των κλίσεων, αντιστέκεται προσηλωμένος στην αυθάδεια των καθιερωμένων.

♦ Τα νυχτωμένα καλοκαίρια άφησαν πίσω τους τα αφηγήματα των χειρωμάτων και οι αναμνήσεις, παράπλευρες συντροφιές των ανήδυστων σκέψεων, αποτυπώνουν την εμμετρία στο διάγραμμα των μορφασμών.

♦ Στην άκρη των χειλιών, μια σελίδα απ’ το καλοκαίρι πρωτομίλησε στην εξώπορ­τα το μυστικό της θάλασσας. Στους συν­δέσμους των βράχων, το νερό, αφρισμένη προστακτική, γέμισε την εικόνα με τις δι­πλές γραμμές της γραφής των αισθήσε­ων. Μικρά κύματα, φωνήεντα μπερδεμένα στα μονοπάτια της πέτρας, στο σύνθεμα των ήχων. Ευφράδεια των στιγμών, όταν η υγρασία φοβερίζει τον ήλιο που στρογγυλοκάθεται στα σημειώματα της στεριάς, στα συνώνυμα των κόλπων, στις ακτές, στις αυτοσχέδιες εκφράσεις των απρόσμενων χρόνων.

♦ Μαΐστρος πέφτει στα ακρόπρωρα και ένα σύνθεμα ανυπέρβλητο ανακατεύει στο αντι­φέγγισμα τον ήλιο που τόλμησε να υπογράψει τη σκιά της πολυσύλλαβης αισθαντικότητας.

♦ Αυθάδεια των κυμάτων και στις κορφές περιστατικά παιγνίου, αλλοπρόσαλλου δια­νοήματος, ονοματολογία της ορμής του θε­ωρήματος και το πάφλασμα ονειρόγραμμα αντιθέσεων, προσδοκία των βλεμμάτων στη δραπέτευση του μυστικού, μετουσιώνει τη νοσταλγία. Τραγούδια της τρίαινας στον απε­ρίγραπτο συμβολισμό της θεότητας που ξε­βράζει η υγρασία όταν το χάδι μονολογεί την απεραντοσύνη.

Ήταν καθισμένος και μετρούσε τις ιστορίες. Προσηλωμένος. Η φωτιά σιγανή. Στα χρώματα, στις διακοπές του σταχτιού, η φλόγα μαρτυρούσε το παραμύθι. Στα παιχνιδίσματα στους μικρούς καπνούς, που φτιάχναν τις παράξενες σκιές. Σταματούσαν οι φωνές, μισόκλειναν τα μάτια. Σφίγγαν τα χείλια, πέφταν οι στιγμές, περνούσαν τα άλογα στολισμένα.