Η Εκπαίδευση της Ερατούς υπό την εποπτεία του Ιοθώρ, συνεχιζόταν με αδιάκοπο ρυθμό, κάθε λεπτό, κάθε ανάσα, με κάθε κτύπο της καρδιάς της…. Όσο εναγκαλιζόντουσαν η μέρα με τη νύχτα και τανάπαλι….

Η Ερατώ ένιωθε το σώμα της να βαραίνει, σαν να είχε ξαφνικά αποκτήσει δύο κέντρα βάρους. Ο ένας παλμός ήταν ο δικός της — γνώριμος, ανθρώπινος. Ο άλλος… ο άλλος ήταν σαν να ερχόταν από μια παλιά υπόσχεση που δεν θυμόταν ότι είχε δώσει, πριν γεννηθεί.

Η μορφή που είχε ανοίξει διάλογο εμφανιζόμενη μπροστά της, σταθεροποιήθηκε λίγο ακόμη. Το περίγραμμά της έμοιαζε τώρα με κάτι που προσπαθούσε να γίνει σχήμα, αλλά δίσταζε. Σαν να μην ήθελε να την τρομάξει. Ή σαν να μην είχε ξεχάσει ότι κάποτε την είχε ήδη τρομάξει.

>>> Δεν καταλαβαίνω», είπε η Ερατώ, και η φωνή της έτρεμε ελαφρά. Τι άφησα πίσω μου ? Πότε ?…. μονολόγησε..

[ Δυο λόγια, που τα θεωρώ χρήσιμα, καθώς φθάσαμε στην ανάρτηση 27, όπου πλέον εισήλθαμε και πλέουμε σε βαθιά και «αταξίδευτα νερά», που εδώ και ο αναγνώστης εύλογα ίσως να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και να αφομοιώσει… μη νοώντας την αιτία που συμβαίνει η αλλαγή της πλεύσης και όπου πρέπει να γίνει μια καθαρή μετατόπιση, όχι απαραίτητα προς τη λύση, αλλά προς την αποκάλυψη του μηχανισμού που κινεί τα γεγονότα… Η προηγούμενη ανάρτηση έκλεισε με τη μεταβολή του χώρου __ τώρα χρειάζεται να δώσουμε στην Ερατώ την πρώτη πραγματική εμπειρία αυτού που «κουβαλά μέσα της». Και η «βάσανος» πρέπει να υπάρξει για να γαλουχηθεί, να εμπεδώσει και να καταλάβει όλη την γεωμετρία της πορείας προς την Πύλη της Αλήθειας που οδηγεί στον Αληθινό κόσμο και το ασφαλές μονοπάτι που αν το διαβεί τότε δεν κινδυνεύει να επιστρέψει ξανά στο σκοτάδι… και πάλι δυο βήματα από τον Άδη… όπως εύστοχα αναφέρει και στο τραγούδι της…. Που σε ανύποπτη στιγμή και χωρίς να το καταλάβει εκείνη τη στιγμή τραγούδησε… Και πως αν αποτύχει τώρα και «επιστρέψει πίσω» τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία και πλέον μοιραία όπως όλοι οι άλλοι θα έχει να αντιμετωπίσει στον μελλοντικό της θάνατο το «τούνελ των ψυχών», αυτή την εγκληματική και απροσπέλαστη σατανική παγίδα που 99,9 % η «μετενσαρκωμένη επιστροφή» της είναι μαθηματικά βέβαιη….. Και είναι Άγνωστο εάν θα συναντήσει ή όχι και πάλι τον Ιοθώρ για να την βοηθήσει……! ]

*********************************************************************************************

Ο χώρος δεν άλλαζε όπως αλλάζει ένα τοπίο όταν το κοιτάς μέσα από νερό. Δεν υπήρχε παραμόρφωση, ούτε θόλωση. Ήταν σαν να ξεδιπλωνόταν ένα δεύτερο στρώμα πραγματικότητας, που πάντα βρισκόταν εκεί, απλώς μέχρι τώρα δεν είχε λόγο να φανερωθεί.

Η Ερατώ ένιωσε το έδαφος κάτω από τα πόδια της να γίνεται πιο σταθερό, όχι σαν πέτρα, αλλά σαν κάτι που την αναγνώριζε. Σαν να την υποδεχόταν. Ο Ιοθώρ στεκόταν δίπλα της, αλλά η παρουσία του είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια ο οδηγός· ήταν ο μάρτυρας.

>>> Μην προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις, της είπε… Άφησέ το να σε δει πρώτα...

Η Ερατώ πήρε μια αργή ανάσα. Μπροστά της, ο αέρας άρχισε να πυκνώνει, να αποκτά μια σχεδόν χρυσή υφή. Δεν ήταν φως — ήταν μνήμη… Μνήμη που δεν ανήκε σε κανέναν άνθρωπο.

Ο Ιοθώρ ακούγοντας τα όσα είχε πει ο Χάρης, έκανε ένα βήμα μπροστά και ήρθε σχεδόν πρόσωπο με τον Γιατρό που τον παρατήρησε ξαφνικά, μάλλον ... αιφνιδιασμένος.

>>> Μήπως εσείς ?.... Λέω,... μήπως είσαστε ο κύριος Ιοθώρ !.... ρώτησε σχεδόν χωρίς σφυγμό ο Χάρης....

>>> Όχι !.... Δεν είμαι ο κύριος Ιοθώρ, όπως το εννοείς εσύ !... Είμαι Ο Ιοθώρ... αυτός που σου είπε ο Μοναχός Μάξιμος...

>>> Ναι !... Συγνώμη... δεν... δεν σας γνωρίζω... με... με συγχωρείτε... χαίρομαι πολύ που σας συναντώ !..... Νομίζω πως ακούσατε όσα είπα... μπορείτε... πήγε να ρωτήσει μάλλον, χωρίς να ολοκληρώσει τη φράση του...

Ο Ιοθώρ δεν είπε τίποτα... Έβαλε το χέρι του στον ώμο του Γιατρού και τον οδήγησε προς ένα κοντινό παγκάκι σε κάποια μικρή απόσταση... Εκεί άρχισαν να συνομιλούν όπως φάνηκε, ενώ εγώ προσπάθησα να σταματήσω την Ερατώ που έκανε κίνηση όπως έδειξε να πάει προς το μέρος τους.

>>> Καλύτερα άφησε τους για λίγο μόνους, μην τους διακόψεις... Νομίζω πως, ότι του λέει ο Ιοθώρ θα είναι πολύ σημαντικά και χρήσιμα για τον ίδιο..

Ξαφνικά η Ερατώ σκίρτησε και έβγαλε μια περίεργη κραυγή.. δείχνοντας προς το μέρος τους !...

Ένα χαμηλό , τεράστιο , παγωμένο πλινθόκτιστο υπόστεγο, με χωμάτινο δάπεδο και δύο διαζώματα, γεμάτο λάσπες από τα νερά της βροχής που έσταζαν συνέχεια από την οροφή με τα σπασμένα κεραμίδια, σχεδόν από όλα τα σημεία, είναι ως φαίνεται το εστιατόριο των κρατουμένων... Περισσότεροι από 300 – 350 κατάδικοι παραταγμένοι σε ουρές των 30 – 35 ατόμων, όλοι τους σχεδόν μουσκεμένοι, στριμωγμένοι και δεμένοι με χοντρές αλυσίδες στα πόδια αλλά και στα χέρια, με κόπο προσπαθούσαν να κινηθούν και να πάρουν ένα κουτάλι και μια σιδερένια καραβάνα, από τη μικρή σιδερένια «θυρίδα» μπροστά τους, για να προχωρήσουν στη δεύτερη «θυρίδα», όπου κάθε φορά εμφανιζόταν το ίδιο χέρι με την ξύλινη κουτάλα που άδειαζε γρήγορα στο σκεύος που κρατούσαν, το απροσδιόριστο.. «ζουμί» που ήταν το μοναδικό φαγητό, και ένα κομμάτι μπαγιάτικο ψωμί, μουχλιασμένο και μουλιασμένο απ’ τα νερά που έσταζαν παντού.....

Για μια στιγμή αισθάνθηκα ένα ελαφρό « άγγιγμα ».... Είδα τον μοναχό Μάξιμο περίλυπο για τα όσα διαδραματίζονταν, αλλά και πόση αγάπη έδειχνε γι’ αυτούς τους δυστυχισμένους , που κατάλαβα πόσο άγια ήταν η ψυχή του..... Τα λόγια του σπασμένα από τη συγκίνηση μου είπε....
>>> Καταλαβαίνω από τον παλμό της ψυχής σου τέκνο μου το πόσο συγκλονισμένος είσαι... Έχεις μεγάλο δίκιο... Αλλά κουράγιο, για να φέρεις εις πέρας την αποστολή που σου έχει ανατεθεί.... Κοίταξε τώρα ευθεία μπροστά σου !.... Αυτός που βλέπεις, είναι ο Γονέας του Ιοθώρ !.....

Ένας θάλαμος νοσοκομείου... Ένα κρεβάτι δίπλα σε κάποια μηχανήματα... και πάνω του ξαπλωμένος... Εγώ !! Δεξιά μου και πάνω από το κεφάλι μου, ένας στύλος με μία φιάλη ορού να κρέμεται και η σωλήνα να καταλήγει σε ενδοφλέβιο καθετήρα στο δεξί μου χέρι ... Δίπλα, ένα κομοδίνο και ένα μεγάλο κρυστάλλινο βάζο με πολλά λουλούδια... Ακόμη μία καρέκλα παραδίπλα και ένας μοναχός να κάθεται κρατώντας ένα κομποσκοίνι στα δάχτυλα του, διαβάζοντας με αφοσίωση ένα χοντρό προσευχητάρι...

>>> Ωραία !... Κι εγώ δεν έχω πάρει χαμπάρι το τι έγινε, μονολόγησα...

>>> Είναι ο μοναχός Αρτέμιος κοντά σου... Είναι και Γιατρός !.... Μην ανησυχείς !....

>>> Τώρα ησύχασα !... Είπα... Δηλαδή από ότι είδα ...είμαι σε κώμα... και δεν το ξέρει και κανένας !.....

Με χαρά αλλά και με κάποια «περίεργη εσωτερική ανησυχία» πληροφορήθηκα από τον Ιοθώρ, πως θα ερχόμαστε ξανά σε επαφή με τους 7 αόρατους μοναχούς !.. Αυτή τη φορά η συνάντηση όπως είπε θα γινόταν στο δασύλλιο της ιεράς μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, στη Χασιά της Αττικής, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες της Πάρνηθας...

>>> Και ποιος είναι ο λόγος αυτής της συνάντησης ? Τον ρώτησα αμέσως..

Ο Ιοθώρ περιέργως, δεν απάντησε άμεσα στην ερώτηση, μιλώντας γενικά και αόριστα.... Στην επιμονή μου όμως, αναγκάστηκε να μιλήσει πιο συγκεκριμένα...

Εκείνο το χάραμα του πρωινού είχε μια γλυκιά γεύση βανίλιας και απαλό άρωμα κανέλλας... Η ενέργεια παράδοξα πως, ήταν λες αγκαλιά με τη χαρά σε ένα ατέλειωτο ουράνιο βαλς, που σε ανέβαζε σε απροσδιόριστα ύψη ευτυχίας....

Ακριβώς έτσι μου είχε περιγράψει με τα πιο έντονα χρώματα, η Ερατώ εκείνο το πρωινό της Πέμπτης...

Εγώ απ’ τα λεγόμενα της αλλά και τον τρόπο που μίλαγε κατάλαβα ό,τι τα «απροσδιόριστα ύψη» που είπε, δεν ήταν παρά τα ύψη της Αγάπης !.... Μιας Ουράνιας Αγάπης !... Της Αγάπης της για τον Ιοθώρ !...

>>> ΝΑΙ ... μου είπε... όμως ήταν και κάτι άλλο.... Ήταν και αυτό που ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όταν τραβώντας την βελούδινη αυλαία έμεινα εμβρόντητη από αυτό που αντίκρισα... Ήταν αυτό που ένιωσα όταν τα γόνατα μου λύγισαν... όταν ένας Μαέστρος άφησε τη "μπαγκέτα" του, κατέβηκε από το Πόντιουμ, ήρθε κοντά μου κάνοντας ελαφρά υπόκλιση... και φιλώντας το χέρι μου, με οδήγησε σε μια άδεια καρέκλα , που υπήρχε μια μεγάλη λευκή ανθοδέσμη από λευκά τριαντάφυλλα.... ενώ όλοι χειροκροτούσαν χαμογελώντας μου.... Αυτή την ονειρική στιγμή και αυτή την υποδοχή.. δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ !... Και ούτε ποτέ μπορούσα να φανταστώ πως θα συνέβαινε, ακόμα και στα πιο τρελά όνειρα μου. Oύτε ποτέ θα μπορούσα να φαντασθώ πως θα υπήρχε περίπτωση να παίξω εγώ σε μια τόσο μεγάλη φανταστική ορχήστρα !....

Η Ερατώ ήταν πραγματικά πολύ συγκινημένη... τα μάτια της ήταν συνεχώς δακρυσμένα.....

Ήταν η συγκίνηση..... Ήταν τα δάκρυα λύπης που είχαν απλωθεί... Ήταν ο πόνος της Ερατούς, που αποχαιρετούσε για τελευταία φορά την αγαπημένη της γιαγιά... Ήταν το παράδοξο πως, είχαν σωπάσει τα πουλιά, λες και συμμετείχαν στο πένθος... Η Ερατώ βασταζόμενη από τον Ιοθώρ, φαινόταν πως ήταν στα πρόθυρα να καταρρεύσει.. Όταν το σκηνικό άλλαξε ξαφνικά με την παρουσία του Οσιότατου Μοναχού Κοσμά, κρατώντας στα χέρια του ένα καλαμένιο σταυρό με άσπρα μικρά μονοπέταλα τριαντάφυλλα που στο νησί τα λένε ρόδα και δεμένος όπως ήταν με άσπρη κλωστή, πλησίασε αργά τον ανοικτό ακόμα τάφο και με αργή κίνηση τον κατέβασε προσευχόμενος χαμηλόφωνα στο κλειστό ξύλινο φέρετρο της Γιαγιάς Βιολαντώς...

Το καλοκαίρι βρισκόταν προς το τέλος. Ετοιμαζόμαστε και εμείς αυτές τις ημέρες να τακτοποιήσουμε τα εισιτήρια επιστροφής. Ήταν ένα από τα μαγευτικά εκείνα απογεύματα των αρωματικών κοκτέιλς !...

Μετά το σοκαριστικό γεγονός της ανεξήγητης πυρκαγιάς που κατέστρεψε την ιδιωτική κλινική που νοσηλευόταν η Ερατώ και η γιαγιά της, τα γεγονότα συνεχίστηκαν ενίοτε με μεγάλη ένταση.... Εκεί που φάνηκε πως είχε επέλθει κάποια ηρεμία στην καθημερινότητα του νησιού, ξαφνικά 2^η μέρα μετά τη φωτιά και η Γη άρχισε αξημέρωτα ακόμα να τρέμει με μεγάλη ένταση...... Σεισμός ! μονολόγησα και έως ότου να σηκωθώ από το κρεβάτι, ακούστηκαν φασαρία και φωνές στο δρόμο, ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα είχε κοπεί και κυριαρχούσε παντού σκοτάδι..... ο ήχος από τα διάφορα αντικείμενα που έπεφταν στο δωμάτιο από τη δόνηση, ήταν ανατριχιαστικός... Με δυσκολία ψαχουλεύοντας, βρήκα τα κλειδιά και το τηλέφωνο μου, ενώ ο σεισμός συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση .... πετάχτηκα έξω ... ο πολύς κόσμος όπως - όπως κατηφόριζε πανικοβλημένος προς τη παραλία, Ορισμένοι ήταν πρόχειρα τυλιγμένοι με το σεντόνι τους ακόμα ... ενώ ο πανικός και η ταραχή τους ήταν έκδηλη...

Υπολόγισα πως η ισχυρή δόνηση κράτησε περίπου 35-40 ατέλειωτα δευτερόλεπτα... . Είχε μεγάλη διάρκεια σκέφτηκα... Άνοιξα το κινητό, δεν υπήρχε σήμα.... Έφτασα στο αυτοκίνητο και πήγα να γυρίσω το κλειδί της μηχανής , όταν είδα μπροστά μου έναν μαυροφορεμένο άνδρα, αν και δεν φαινόταν καλά, να μου κλείνει τον δρόμο με υψωμένα τα χέρια...

>>> Όχι... μη προχωρήσεις από αυτό το δρόμο, πέφτουν βράχοι, είναι κλειστός !....τον άκουσα να φωνάζει...

Άνοιξα την πόρτα και βγήκα να δω ποιος ήταν, και να τον ρωτήσω... Κοίταξα γύρω... δεν υπήρχε κανείς !....