Από logoclub και Νίκο Στυλιανού, για όλους εσάς από καρδιάς.

Η Ερατώ συνέχιζε να προχωρά διστακτικά…

Το τοπίο γύρω της είχε μεταβληθεί και μετατραπεί σε Βιβλικό, άγριο, βραχώδες και αφιλόξενο.. Τα βαριά σύννεφα που είχαν μαζευτεί το σκέπαζαν απειλητικά..

Το μονοπάτι μπροστά της έμοιαζε να πάλλεται με έναν ρυθμό που δεν είχε σχέση με τον χρόνο. Δεν ήταν σταθερό, αλλά δεν ήταν και ασταθές. Ήταν σαν κάτι που περίμενε να γεννηθεί — όχι από τον ιστό, αλλά από εκείνη. Όμως ένα φως που άρχισε να τρεμοπαίζει στην αρχή, σταθεροποιήθηκε και φώτισε άπλετα ένα τούνελ που φάνηκε να την περιμένει..

Ο Ιοθώρ την παρατηρούσε με προσοχή και αγωνία. Ήθελε να την βοηθήσει αλλά δεν του επιτρεπόταν να το κάνει.. «Ερατώ…πρέπει να αποφασίσεις από μόνη σου και να προχωρήσεις, το μονοπάτι δεν θα σε περιμένει. »

Ένα μήνυμα της Ερατούς λίγο πριν την συνέχεια της Ιστορίας και την 32^α – Ανάρτηση…

Η Ερατώ δεν ακούει πια μόνο…. Βλέπει !.... Η μορφή που την αναγνωρίζει αρχίζει να της δείχνει κάτι που δεν είναι ανάμνηση, αλλά πρωταρχική εικόνα — ένα ίχνος της προγενέστερης ύπαρξής της. Όχι πλήρης αποκάλυψη, αλλά ένα πρώτο, συγκλονιστικό θραύσμα.

Ο χώρος γύρω τους άρχισε να σκοτεινιάζει, όχι σαν να έσβηνε το φως, αλλά σαν να υποχωρούσε ο κόσμος για να αφήσει χώρο σε κάτι παλαιότερο. Η Ερατώ ένιωσε τον αέρα να γίνεται πιο πυκνός, σαν να είχε γεμίσει με λεπτά, αόρατα σωματίδια που περίμεναν να πάρουν μορφή.

Η παρουσία μπροστά της —η προγενέστερη ουσία της— άφησε έναν απαλό παλμό φωτός να διαχυθεί. Δεν ήταν φως που φώτιζε τον χώρο… ήταν φως που φώτιζε μέσα της.

Και τότε, χωρίς προειδοποίηση, η Ερατώ είδε…

Όχι με τα μάτια της.

Με κάτι βαθύτερο.

Μια εικόνα άρχισε να σχηματίζεται μπροστά της, σαν να ξεδιπλωνόταν από το ίδιο της το στέρνο. Στην αρχή ήταν θολή, σαν ανάμνηση που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θέλει να γίνει καθαρή. Αλλά σιγά σιγά, άρχισε να αποκτά μορφή.

Ένα τοπίο. Όχι γήινο. Όχι ουράνιο. Κάτι ..ενδιάμεσο. Ένα φωτεινό τούνελ που περιστρεφόταν γύρω της…

Ένα πεδίο από θολές στην αρχή σκιές, που κινούνταν σαν να ανέπνεαν. Και στο κέντρο, μια μορφή — μια οικειότητα που έκανε την Ερατώ να νιώσει τα πόδια της να μουδιάζουν…

Η μορφή αυτή ήταν η μητέρα της που είχε πεθάνει 13 χρόνια πριν…

Η εκπαίδευση της Ερατούς συνεχιζόταν μήνες τώρα και οι επαφές μου με τον Ιοθώρ και την ίδια είχαν κατά το ελάχιστο ελαττώσει..

Σήμερα όμως ήταν μια άλλη μέρα που ξεκίνησε με χαρά καθώς η σκυλίτσα μου η Ζήνα γέννησε 8 υπέροχα κουταβάκια.... και συνεχίστηκε με το ξαφνικό κάλεσμα του Ιοθώρ να συναντηθούμε στην «Πιρόγα» μια καφετέρια ιδιαίτερα αγαπητή στην Ερατώ...

>>> Ξέρω πως σου λείψαμε... Είχαμε πάει μια βόλτα !... Είπε ο Ιοθώρ μόλις συναντηθήκαμε και αυτή τη φορά ήταν μαζί του και η Ερατώ...

Τώρα τη είδους « βόλτα» θα μπορούσαν «να έχουν πάει»... - για κάποιον που δεν γνωρίζει και μάλιστα έχοντας μαζί του και την Ερατώ, η οποία την χρονική αυτή περίοδο βρισκόταν σε περίοδο «training» και το πιο «σοβαρό» με κάποια επιπλέον πίεση, μιας και ο Ιοθώρ το είχε ξεκαθαρίσει πως «ο χρόνος τελειώνει» - κανείς δεν μπορεί ούτε καν να υποθέσει...

Η συζήτηση και οι διάλογοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο αυτή την ημέρα... Και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντες μεταξύ του Ιοθώρ και της Ερατούς που εγώ ως ουδέτερος ακροατής το «απολάμβανα»... Έως τη στιγμή που αναφέρθηκε μετ’ επιτάσεως το όνομα μου όταν η Ερατώ στον έντονο διάλογο της με τον Ιοθώρ επέμενε συνεχώς να της μιλήσει για «το Τούνελ των Ψυχών»...

>>> Το έχεις αναφέρει πολλές φορές, είπε στον Ιοθώρ, αλλά ποτέ δεν μου εξήγησες ακριβώς περί τίνος πρόκειται με σαφήνεια για να το καταλάβω !... Όλο το προσπερνάς αλλά σε εμένα υπάρχει ένα κενό μέσα μου γεμάτο με ερωτηματικά, που πλέον έχουν αρχίσει να κολυμπούν μέσα στο άγχος....

Η απάντηση του Ιοθώρ ήρθε απροσδόκητη για μένα που δεν περίμενα ποτέ να δηλώσει εμφανώς «άγνοια» και δυσκολία να της απαντήσει !....