στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
( Ναυτικά χρονικά – Επεισόδιο Νο.1α )
Ήταν η δεύτερη φορά που αναλάμβανα την Πλοιαρχία στο Μότορ Τάνκερ SALAMIS υπό σημαία Monrovia με εντολή της Πλοιοκτήτριας Εταιρείας.
Έτσι στο κάλεσμα μου στα γραφεία της εταιρείας αποπερατώθηκαν όλα τα διαδικαστικά έγγραφα και η λήψη οδηγιών σχετικά με το ταξίδι που επρόκειτο να ξεκινήσει σε 3 μέρες από σήμερα μιας και την αυριανή μέρα, και μετά τις 17:00 ώρα Λονδίνου, δηλαδή 19:00 το βράδυ, δικιά μας, όπως ενημερώθηκα, έπρεπε να ξαναπεράσω από το γραφείο για να παραλάβω και το Ναυλοσύμφωνο υπογεγραμμένο από τους Charterers και θα συναντούσα το νέο πλήρωμα που θα ήταν οι αντικαταστάτες αυτών που είχαν ξεμπαρκάρει και τους οποίους θα έπαιρνα μαζί μου, δηλαδή 3 ναύτες Έλληνες, έναν Μπόμαν από Σρι Λάνκα, Γ’ Μηχανικό Έλληνα και τον Μαρκόνι - Ραδιοτηλεγραφητή από Φιλιππίνες. Αποχαιρέτησα προσωρινά τους ανθρώπους του γραφείου τους οποίους θα συναντούσα και αύριο άλλωστε και ανέβηκα στον 4ο όροφο να αποχαιρετήσω και ευχαριστήσω τους Owners για την συνεχιζόμενη εμπιστοσύνη επί 5ετία πλέον στο πρόσωπό μου και αποχώρησα κλείνοντας την πόρτα του γραφείου πίσω μου, πατώντας γρήγορα το κουμπί του ασανσέρ που ήταν ακριβώς απέναντι για να κατέβω..
Όταν δε το ασανσέρ έφτασε στο ισόγειο και πριν προλάβω να σπρώξω την πόρτα για να βγω, αυτή άνοιξε απότομα και αντίκρισα έναν φουριόζο και καλοντυμένο νεαρό Φιλιππινέζο ο οποίος μόλις κατάλαβε πως ο θάλαμος δεν ήταν άδειος, κοντοστάθηκε για μια στιγμή και με χαιρέτησε με ευγένεια, ρωτώντας ταυτόχρονα αν γνωρίζω ποιος είναι ο όροφος για τα πληρώματα της Ναυτικής Εταιρείας που στεγάζεται στο κτίριο.. Αλλά και πάλι πριν προλάβω να τον ρωτήσω με πρόλαβε λέγοντας… για το Μ/Τ SALAMIS !.. Δεν ήταν δύσκολο πλέον να καταλάβω ποιος ήταν… Και όταν του είπα “ Καλώς όρισες… Mr Nikolito Sepoylvida ! .. αιφνιδιάστηκε τόσο όπως φάνηκε, που σχεδόν τρόμαξε και έκανε ένα βήμα πίσω….
Έκλεισα την πόρτα του ασανσέρ λέγοντας του πως “Δεν χρειάζεται να ανέβεις.. ΄άλλωστε σε λίγο σχολάνε”… Και εγώ για το ίδιο βαπόρι είμαι… Αύριο το απόγευμα στις 18:30 το απόγευμα έλα στον 3ο όροφο.. Μην ανησυχείς, το διαβατήριο με το Ναυτικό σου Φυλλάδιο και το δίπλωμα σου Κε. Μαρκόνι - Νικολίτο Sepoulvida,.. βρίσκονται ήδη στην τσάντα μου…. μαζί με την άριστη απ’ ότι πρόλαβα να δω προϋπηρεσία σου ως Radio Officer / Radio Operator !... “ Thank you Sir… Thank you So much”…. Απάντησε δίνοντας μου το χέρι του.. “Sir… εσείς ?”.... Εγώ Νικολίτο ποιος λες πως είμαι ?... “ Ο Master… Sir”
“Ναι Νικολίτο, σωστά το είπες.. είμαι ο Καπετάνιος σου”… “ I’m glad to meet you Sir..”
“Έλα τώρα ας αφήσουμε τα Σερ και τα Σερ.. του είπα γελώντας και χτυπώντας τον φιλικό στον ώμο και έλα μαζί μου εδώ πιο δίπλα, να σε κεράσω ένα ποτό για το καλωσόρισμα και για τη γνωριμία μας”… “Και Στοπ !... τον πρόλαβα… δεν θέλω άλλα Thanks”...
Μόλις που προλάβαμε να κάτσουμε στο γειτονικό Bar, όταν χτύπησε το τηλέφωνο…
“ Νίκο…Γιατί δεν πέρασες μια βόλτα παλιόπαιδο και από δω..να μας πεις ένα γειά σου, αλλά φεύγεις έτσι ξαφνικά ? Το έμαθα από τον Κώστα πως μπαρκάρεις πάλι… τόσο γρήγορα…“
“Γειά σου Daily…Όχι δεν τα λες καλά … δεν σας ξέχασα ούτε εσένα, ούτε τα παιδιά… και δεν έφυγα ακόμα .. άλλωστε ήμουν έτοιμος να σε πάρω και να σε καλέσω αύριο νωρίς το βραδάκι να έλθεις εσύ με όλη την παρέα και τα κορίτσια σε ένα πάρτι, όμοιο στο οποίο δεν έχεις ξαναπάει ποτέ !...
“ Μπα.. τι πάρτι είναι αυτό .. τι το ιδιαίτερο δηλαδή ?.... “
“Δεν είναι στη στεριά !...”
“ Α… θα κολυμπήσουμε δηλαδή ?...”
“ Είναι σε ένα βαπόρι…”
“ Έλα.. και που θα πάμε ?”
“ Πουθενά… είναι στη ράδα στον Πειραιά…”
“ Που έχει ρόδια ο Πειραιάς ?... Τι λες… με κοροϊδεύεις τώρα ? “
“ Μόσιον… ξέρεις κάτι, την έκαψες τη φλάντζα κορίτσι μου… Τι δεν καταλαβαίνεις ? Σου λέω στη ράδα.. στο αγκυροβόλιο, αρόδου πως το λένε, ούτε αυτό δεν ξέρεις ?”
“ Καταλαβαίνω αλλά δεν ξέρω Πειραιώτικα… Τέλος πάντων… Τι ώρα ?”
“ Το αργότερο έως 8 η ώρα το βράδυ πρέπει να είσαστε στις Λάντζες στο Λιμάνι…”
“ Α… θα με σκάσεις απόψε που θα κάνουμε Λάντζα ? Και τι είμαι εγώ Λαντζιέρα ?.. Τέλος πάντων τι είναι αυτά που λες ρε Νίκο… δεν σε καταλαβαίνω απόψε…Κόψε τη πλάκα και μίλα σοβαρά να συνεννοηθούμε τέλος πάντων…”
“ Καλά κρασιά….”
“ Τι είπες ?...”
“Λέω πως θα σου στείλω εγώ ταξί και θα έχω συνεννοηθεί με τον οδηγό που θα σας φέρει..”
“Εντάξει ! τώρα το είπες και κατάλαβα επιτέλους !...”
“Ξέρεις γιατί κατάλαβες daily ?...”
“ Γιατί ?...”
“ Γιατί νόμισες πως το ταξί θα είναι πληρωμένο !... Της είπα για να την πικάρω…”
“ Νίκο με προσβάλλεις !...”
“ Έλα τώρα πλάκα σου κάνω… Άλλωστε σοβαρά τώρα το Ταξί θα είναι όντως πληρωμένο όχι μόνο να σας φέρει, αλλά και να σας πάρει όταν θα φύγετε… Το μόνο πες μου από τώρα πόσοι θα είσαστε μήπως και δεν φτάνει μόνο ένα ταξί…”
“ Ε… βάλε, εγώ 3 φίλες μου ο Κώστας, ο Ανέστης με τον Παύλο και ο “Πρόσκοπος” αυτόν τον παίρνω πάντα σε τέτοια… άπαιχτος ! θέλεις δεν θέλεις σου φτιάχνει καινούργιο συκώτι…”
“ … Δηλαδή 8 άτομα… και αν κάποιος από αυτούς φέρει και κάποιον δικό του…. Εντάξει ξέρω έναν φίλο, θα στείλω Βανάκι… από ότι ξέρω έχει και με 15-16 θέσεις…Θα του δώσω το τηλέφωνο σου να συνεννοηθείτε… Θα του εξηγήσω και εγώ”
“ Α μωρέ Νίκο μου είσαι Γλύκας !...”
“ daily γειά σου.. καληνύχτα… Τα λέμε αύριο “
Έκλεισα το τηλέφωνο και γύρισα να κοιτάξω τον Μαρκόνι… Συγκινήθηκα !... Ο καημένος από την ταλαιπωρία και την κούραση που φαινόταν πως έχει περάσει… γιατί δεν είναι μικρό πράγμα ένα αεροπορικό ταξίδι από Φιλιππίνες - Ελλάδα - πολλές φορές πάνω από 24 - 26 ώρες που όπως υπολογίζω θα έχει “σκαντζάρει” και ένα ή 2 αεροπλάνα και αεροδρόμια ταλαιπωρίας με τα “μπαγκάζια του”… Και αναμονές… Τα έχω περάσει και εγώ από Σιγκαπούρη φίλε.. ψιθύρισα .. και λυπήθηκα να τον ξυπνήσω…
Και τώρα τι κάνω ? … σκέφτηκα. . Κοίταξα πως δίπλα του είχε μια μεσαία βαλίτσα και ένα “φουσκωμένο” σακ βουαγιάζ… που φαινόταν και βαρύ…
Πήρα πάλι το τηλέφωνο μου …. “ Έλα Άλεξ.. τι κάνεις ρε φίλε ?... Είσαι ελεύθερος ?... Α, ωραία… έλα Ακτή Μιαούλη στο “ Κοχύλια “.. ναι βρε στο μπαράκι… ναι αυτό… Γρήγορα όμως γιατί βιάζομαι φίλε… Όχι εγώ… ένας φίλος… ναι, εδώ μαζί μου… να τον πας στο “ Λαμπερά αστέρια “ … ναι στο ξενοδοχείο… Όχι δεν είναι Έλληνας… Έλα τώρα άσε τις ερωτήσεις.. θα σου εξηγήσω όταν έρθεις… μπράβο …ναι.. γρήγορα… εντάξει φίλε σε περιμένω… που είσαι τώρα ? Πασαλιμάνι ?.. Πλάκα μου κάνεις… Δίπλα είσαι…έπρεπε ήδη να ήσουν εδώ… χα χα… καλά εγώ, εσύ γιατί γελάς ?... Κλείνω… έλα….
Δεν πρόλαβα να πω, πως το παρατσούκλι του φίλου μου ταξιτζή είναι “ σαλταδόρος “... και το απέδειξε για ακόμη μια φορά.. όταν πιο γρήγορα απ’ ότι τον περίμενα, τον είδα να παρκάρει σχεδόν το ταξί το μισό πάνω στο πεζοδρόμιο με τα αλάρμ αναμμένα , για να μη εμποδίζει την κυκλοφορία στην πάντα μεγάλη κίνηση της λεωφόρου…
“Καλώς Τον”
“ Γειά Σου φίλε … Καιρό έχουμε να συναντηθούμε.. μόνο όταν με έχεις ανάγκη “...
“ Μισό λεπτό Άλεξ… Γύρισα στον Νικολίτο και τον σκούντηξα ελαφρά στον ώμο να τον ξυπνήσω…
“ … What ?… Ωου.... Sir… Yes… Sorry Sir ”… και πετάχτηκε αμέσως από την καρέκλα του…
“ Οκέυ.. Οκέυ μην ανησυχείς... όλα εντάξει, έλα, βάλε τα πράγματα σου στο ταξί και θα σε πάει να ξεκουραστείς.. πάρε αυτή την κάρτα, είναι το τηλέφωνό μου, αν χρειαστείς κάτι πάρε με”… Ο Άλεξ ήδη είχε πάρει τα πράγματα του Μαρκόνι στο ταξί.. όταν τον φώναξα να τον πληρώσω… και να του δώσω οδηγίες..
“Λοιπόν Άλεξ, στη ρεσεψιόν θα είναι ή η Σόνια ή ο Μάρκος και για να μη σε ζαλίζω τώρα και καθυστερούμε.. Όποιος και να είναι πες του να με πάρει τηλέφωνο να συνεννοηθούμε.. Ναι βρε, είναι το ξενοδοχείο που συνεργάζεται με την Εταιρεία για τα πληρώματα… αν θέλουν ας πάρουν και το γραφείο τον Καπτα Σπύρο… είναι ο υπεύθυνος για τα πληρώματα…Άντε τώρα καληνύχτα φίλε.. τα λέμε..”
Κοίταξα την ώρα 22:18..
(συνεχίζεται……..)
Νίκος Στυλιανού
