στην Ελλάδα του σήμερα, κάπου σε κάποια γειτονιά, κάποιοι βρήκαν έναν τρόπο για να ξεφύγουν από την μιζέρια διαλέγοντας σαν όπλο την αλληλεγγύη...

Η ώρα κοντεύει εννιά, σε λίγο τελειώνει την δουλειά. Νιώθει το κεφάλι της να πονάει και σκέφτεται πως έχει ανάγκη από λίγη ξεκούραση. Διώχνει την σκέψη της γρήγορα, αφού θυμάται πως έχει πολλές υποχρεώσεις να τακτοποιήσει.

Βασισμένο στο ομώνυμο τραγούδι. Χρησιμοποιήθηκαν στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου.

Ένας άντρας χάνει το μοναδικό του στήριγμα. Όσα συμβαίνουν μπορεί να έγιναν σε μια νύχτα, σε μερικές μέρες ή βδομάδες.

Πάει καιρός από τότε που είχε κλείσει τις κλειδαριές της, και όπως ήταν φυσικό τα πρώτα σημάδια σκουριάς είχαν κάνει την εμφάνιση τους. Πώς αλλιώς, αφού εκείνη στην ουσία τα κάλεσε.

Καρδιά κλειστή, σπίτι κλειδαμπαρωμένο, το χειρότερο από όλα όμως, ήταν που τόσο καιρό είχε αφήσει κλειστό το μυαλό της.
Εκεί είχε βάλει διπλά λουκέτα.

Η 25η Ώρα είναι η ώρα εκείνη όπου ο χρόνος και ο χώρος διακλαδίζονται. Ενώ το υποκείμενο με το φυσικό του σώμα βρίσκεται σε ένα χωροχρονικό σύνολο Α, το αστρικό του σώμα μπορεί να βιώνει εμπειρίες χιλιόμετρα μακριά σε μια τελείως διαφορετική χρονική στιγμή, είτε στο πεπερασμένο παρελθόν είτε στο άγραφο και αχαρτογράφητο μέλλον. Αυτό δεν συμβαίνει με την βούληση του υποκειμένου αλλά φαίνεται να ενεργοποιείται μέσω ερεθισμάτων όπως ήχοι, μυρωδιές ή και λεκτικά σύνολα. Πολλές φορές κατα την επαναφόρα στο φυσικό σώμα μπορεί να παρατηρηθει σύγχιση στο υποκείμενο για χρονικα διαστήματα ελάχιστων δευτερολέπτων τα οποία οφείλονται και για τον εσφαλμένο συσχετισμό της 25ης Ώρας με την Σχιζοφρένεια...

Η τρέλα είναι ποίηση που καταστρέφει τον εαυτό...

(Κώστας Καρυωτάκης)

Έξω έβρεχε ασταμάτητα. Αύγουστος μήνας και είχαν ανοίξει οι ουρανοί. "Ο καιρός είχε σαλέψει εντελώς" σκέφτηκε και δυσανασχετώντας απομάκρυνε τα ιδρωμένα μαλλιά της από του γυμνούς ώμους της. Φαινόμενο του θερμοκηπίου της το είχε πει όταν προσπαθούσε να της αναλύσει τις κλιματολογικές αλλαγές τότε που ακόμα την φλέρταρε και εκείνη εκστασιασμένη τον κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό. Γιαυτό τον είχε ερωτευτεί όχι γιατί ήταν όμορφος ούτε γιατί ήταν πλούσιος αλλά γιατί της μιλούσε ώρες για πράγματα που εκείνη δεν ήξερε. Μια αστραπή φώτισε το σκοτεινό δωμάτιο και η φωτογραφία του πάνω στο κομοδίνο της φωτίστηκε λες και κάποιος εκείνη την ώρα την τραβούσε με το φλας και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ένα απόκοσμο μπουμπουνητό ήρθε να την συμπληρώσει. "Το φως ταξιδεύει γρηγορότερα από τον ήχο..." τον άκουσε να της ψιθυρίζει και με μια κίνηση την πέταξε κάτω και άκουσε το τζαμάκι να σπάει σε χιλιάδες κομμάτια. Γύρισε πλευρό αναστενάζοντας και προσπάθησε να κοιμηθεί αύριο ήταν η μεγάλη μέρα θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ξεκούραστη.

Όταν όλα τα κοριτσάκια μεγάλωναν με το όνειρο κάποτε να ντυθούν νυφούλες και να ανεβούν τα σκαλιά της εκκλησίας για να συναντήσουν εκεί στην κορυφή τους τον πρίγκιπα μέσα στο Αρμάνι κουστούμι, εκείνη το μόνο που άκουγε από την μάνα της μέσα στο σπίτι ήταν μια συνεχής γκρίνια για τα δεινά του γάμου. " Ο γάμος το μόνο που κάνει είναι να σε δένει χειροπόδαρα με ένα σωρό υποχρεώσεις και πρέπει!" της έλεγε και της ξανάλεγε και στο παιδικό μυαλό της αντί για ρύζια και κουφέτα φανταζόταν χειροπέδες και μαστίγια.

'' Έβρεξε. Είναι ωραία η βροχή. Όμως παν απ όλα είναι μελαγχολική. Σε κάνει να θυμάσαι στιγμές και συναισθήματα που νόμιζες λησμονημένα. Και τότε αναρωτιέσαι ,που κρυβόταν όλος αυτός ο μυστηριακός κόσμος το καλοκαίρι; Είναι λες και βρίσκεσαι σε άλλο κόσμο, σε άλλη εποχή. Λες και γύρισες χρόνια πίσω. Έγινες πάλι το μικρό κορίτσι που κολλούσε την μύτη της στο τζάμι μέχρι να παγώσει και έβαζες στοιχήματα πoια σταγόνα θα τερματίσει πρώτη.. ''σε πέρασε η σταγόνα μου Γιώργο!''. Έγινες ξανά το κορίτσι με τα γυάλινα μάτια που κοιτούσε τις σταγόνες που κυλούσαν μαζί με τα δάκρυά σου.Kαι σκεφτόσουν ..σκεφτόσουν ώρες ατέλειωτες. Έτσι είναι λοιπόν η βροχή. Γεμάτη μυρωδιές, ήχους και αναμνήσεις. Κάθε μυρωδιά, κάθε ήχος και μία ανάμνηση. Γλυκιά, πικρή, μικρή ή μεγάλη ..πάντως ανάμνηση. Οι αναμνήσεις, λένε, έχουν φτιαχτεί για να μας κάνουν έστω και λίγο ευτυχισμένους με στιγμές του παρελθόντος μας. Εγώ όμως γιατί δεν το νιώθω ποτέ αυτό; Γιατί νιώθω πάντα πόνο; Δεν πρέπει οι αναμνήσεις να μας πονούν, λένε. Αν δεν έχεις όμως άλλη επιλογή; Κι αν έχεις κι όμως δεν την θες; Κι αν προτιμάς τον δικό σου πόνο απ τον πόνο των άλλων; Τότε τι κάνεις; Απλά συνεχίζεις να θυμάσαι και να πονάς. Και να ελπίζεις ότι κάπου μέσα απ την βροχή θα βγει το ουράνιο τόξο και για σένα.’’