Όχι δεν ήταν άνθρωπος της υγιεινής διατροφής. Για την ακρίβεια δεν πλησίαζε σε τίποτα τον όρο υγιεινός τρόπος ζωής και ας ήξερε πως αυτό μπορεί στο μέλλον να το έβρισκε μπροστά της. Για να παρηγορεί την αδυναμία της αυτή, την βάφτιζε με διάφορα ονόματα στη συνείδηση της. Άλλοτε ήταν "παθιασμένη" με οτιδήποτε απαγορευμένο και βλαβερό , άλλοτε "εναλλακτικότερη" από τους εναλλακτικούς που την περιτριγύριζαν, αλλά τον περισσότερο καιρό ήταν απλά "απειθάρχητη". Και ενώ δεν μπορούσε να αγαπήσει καμία υγιεινή συνήθεια είτε αυτή λεγόταν άσκηση, είτε super foods που τόσο ήταν της μόδας, από μωρό είχε μόνο μια υγιεινή αγάπη που πλησίαζε τα όρια του πάθους και που για κακή της τύχη ήταν εποχική. Τους καλοκαιρινούς μήνες που τόσο μισούσε , γιατί ανάμεσα στα άλλα σιχαινόταν και την ζέστη, ένα πράγμα της έδινε χαρά. Ένα και μόνο ένα... Τα καλοκαιρινά φρούτα! Μπορούσε για τρεις μήνες να ζει μόνο με αυτά και ας ούρλιαζαν τα νέα άρθρα για μεταλλάξεις και ενέσιμες ορμόνες, και ας έσκιζαν οι διαιτολόγοι τα πτυχία τους για τη ζάχαρη που περιείχαν. Για εκείνη από όταν θυμόταν τον εαυτό της, καλοκαίρι σήμαινε την εποχή που το πάθος που γενικότερα την κυρίευε σε όλα, επιτέλους έμπαινε μέσα στα μονοπάτια του αποδεκτού.

Κοιτάζω ξανά τον καθρέφτη, δεν έχει νόημα, δεν αντέχω να κοιτώ το είδωλο μου τώρα. Ναι, ώρες ώρες με τρομάζει, ή μάλλον τις περισσότερες από αυτές. Μη με ρωτάς γιατί δεν ξέρω. Ίσως απλώς να με ταράζει όλη αυτή η ανύπαρκτη ευτυχία, μακριά σου.

Ζεστό το σημερινό βράδυ, πολύ αργά για βόλτα, η ώρα είναι ήδη περασμένη μία και η θέα από το μπαλκόνι μου, αν και όμορφη ελλιπής. Αλλά τι καλύτερο έχω να κάνω;

Το νησί έχει ντυθεί με το φως της πανσελήνου και μπορεί κάποιος να το θαυμάσει με ευκολία. Το φεγγάρι καθρεφτίζεται στα κρυστάλλινα νερά του Μεγανησίου κι ο κόσμος λες κι έχει γιορτή το σεργιανίζει με χαμόγελο στα χείλη.

Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο μιλούσαν για το μεγαλύτερο κύμα κακοκαιρίας που θα έπληττε την Ελλάδα τα τελευταία πενήντα χρόνια. Χιόνια ακόμα και στα ηπειρωτικά με πολικές θερμοκρασίες δήλωναν με στόμφο οι μετεωρολόγοι και όλοι έτρεχαν πανικόβλητοι να προμηθευτούν πετρέλαιο. Για μια χώρα λουσμένη συνεχώς στον ήλιο το μείον δύο φάνταζε πολική θερμοκρασία τι κι αν υπήρχαν χώρες στον κόσμο που για μήνες ζούσαν σε φυσιολογικούς ρυθμούς ακόμα και στους μείον σαράντα. Υπερβολική σε ομορφιά αυτή η χωρά , υπερβολική και στις αντιδράσεις της. Μόλις λίγες νιφάδες έπεφταν παρέλυαν τα πάντα. Σχολεία έκλειναν, υπηρεσίες υπολειτουργούσαν και όλοι έτρεχαν σαν παιδιά να βγάλουν φωτογραφίες με λευκό φόντο για να τις ανεβάσουν σε instagram και facebook.

Αφιερωμένο σε όσους ερωτεύονται ακόμα αληθινά…

Πως θα ήταν αν μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω;

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, 31 Δεκεμβρίου 2005

Ο νεαρός υπολοχαγός Ιάκωβος Νικολάου είναι υπηρεσία στο Στρδο Μπάτη του Έβρου. Μόλις έχει γυρίσει από έφοδο στις σκοπιές του σκεπασμένου με χιόνι στρατοπέδου με την απόκοσμη αίσθηση που δημιουργεί το σκοτάδι, το φεγγάρι που παίζει κρυφτό πίσω από τα σύννεφα, το λευκό χρώμα στο έδαφος, ο παγωμένος αέρας και η μοναξιά του στρδου ανάμεσα στα χωράφια.

Πλησίαζε έξι.

Εκείνη ήταν εδώ.

Μάταια αναμονή...

Την εικόνα της μητέρας της σχεδόν την είχε ξεχάσει. Το μόνο που ακόμα κρατούσε η μνήμη της στον απόηχο μακρινών αναμνήσεων ήταν λυτά μακρυά ξανθά μαλλιά να χαϊδεύουν το μάγουλο της. Ο πατέρας της μέχρι και τo τέλος σπάνια μιλούσε για εκείνη. Ο θάνατος της τον είχε τσακίσει γιαυτό και είχαν φύγει από από το χωριό ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Bara Devlam, Istenem

Επίκληση προς στον Θεό, σε κάποια διάλεκτο των Ρομά της Ρουμανίας της.

Η ερμηνεία της διχάζει. Κάποιοι το μεταφράζουν ως "Παντοδύναμε Θεέ", ενώ κάποιοι άλλοι, υποστηρίζουν πως σημαίνει "Παντοδύναμε Θεέ, θα αμαρτήσω"

Μια γυναίκα προσπαθεί να πάρει μια δύσκολη απόφαση, χωρίς κανένα υποστηρικτικό πλαίσιο.