Μικρό διήγημα για μια μεγάλη καταστροφή

Βγήκε ο τρελός στη μέση της πλατείας Στη μέση αυτού που ήταν κάποτε η πλατεία για την ακρίβεια και τώρα μετά το βομβαρδισμό έγινε ένας σωρός από πέτρες, γυαλιά απ΄ τα γύρω καταστήματα, ανάμεσα τους φύλλα - το δέντρο εξαφανίστηκε, έγινε σύννεφο είπε ο τρελός- ένα καρό μαντήλι κοκκινόμαυρο και μια παλιά φθαρμένη τσάντα γεμάτη με χρυσαφικά που κάποιος ανεπιτυχώς προσπάθησε να γλυτώσει

Ζήσε για σένα, όχι για τους άλλους.

Για όλους εκείνους τους δυνατούς και ενίοτε βασανιστικούς έρωτες...

Γιατί στη ζωή δεν είναι πάντα όλα άσπρα ούτε πάντα μαύρα. Είναι και τα δύο. Μαθαίνουμε να αντέχουμε στις δυσκολίες και στα εμπόδια και να τα ξεπερνάμε.

Οδυνηρή η αποσύνθεση                                                                                                                                                               Αποκαλύπτει πως η ομορφιά κρύβει μια αποκρουστική μούχλα.                                                                                                               Η αντανάκλαση στον καθρέφτη το επιβεβαιώνει.                                                                                                                                   Τώρα κι αυτός ράγισε, έσπασε.                                                                                                                                                                       Τα κομμάτια γεμίζουν το σκοτεινό δωμάτιο.                                                                                                                                          Όμως είναι τόσο αιχμηρά, που δημιουργούν πληγές στο κορμί.                                                                                                           Όλα θα καούν, παρόλο τον πόνο και τις φωνές.                                                                                                                                        Η πύρινη λαίλαπα διψά για ανεκπλήρωτα όνειρα.                                                                                                                                Ίσως η στάχτη να είναι η κάθαρση.

Μια σκηνή από την καθημερινότητα ενός πολύ συνηθισμένου ζευγαριού.

Για σένα παιδί μου Γράφω ώστε να σου δώσω μία μικρή ιδέα, για το πόσο σ’ αγαπώ.

Γράφω αυτή τη φορά για σένα παιδί μου, για εσένα που ήρθες τόσο απρόσμενα κι έγινες η ηλιαχτίδα που  γέμισε με φως κάθε σκοτάδι της ζωής μου.

Να πετάξουμε θέλω

Να πετάξουμε θέλω, να ανοίξουμε τα φτερά μας και να χαθούμε από αυτόν τον κόσμο. Να απολαύσουμε από ψηλά καθετί όμορφο, που με δέος θαυμάζουμε. Θέλω να γίνεις ο αέρας που θα εμπιστευτώ το πέταγμα μου και να γίνω τα φτερά σου, τα οποία θα σε προστατεύουν δίχως να σου στερούν την ελευθερία σου.