Λογοτεχνική Εισαγωγή Μιας Μουσικής Σύνθεσης

( Μια προσωπική μαρτυρία για το πώς ξεκινά μια μουσική σύνθεση: από τον παλμό, από τη ρωγμή, από την αλήθεια.)
Ξεκίνησε και σήμερα σαν ένα απλό πρωινό ξύπνημα...

Κι ένας καφές που δεν είναι ανάγκη, αλλά τελετουργία… αχνίζει μπροστά μου σαν υπόσχεση ότι η μέρα, όσο δύσκολη κι αν γίνει, θα έχει τουλάχιστον μια στιγμή αλήθειας. Και αυτή αρκεί.

Απ’ αρχής και ετοιμάζοντας τον καφέ μου, πολλές σκέψεις γεννιούνται αλλά και αντικρούονται στο μυαλό μου…
Και οι σκέψεις αυτές είναι ένας ολόκληρος κόσμος… Είναι θέση, είναι λόγος, είναι παλμός που δεν φωνάζει αλλά χτυπάει σαν τύμπανο… Είναι μουσική κραυγή που εξελίσσεται σε τονικό παλμό και δεν κατηγορεί τον άνθρωπο, αλλά κατηγορεί τον παραχαράκτη της πραγματικότητας, αυτόν που φτιάχνει ψεύτικους κόσμους και τους πουλάει σαν αλήθεια…

Αυτός ο παλμός μοιάζει με heartbeat που γίνεται σεισμός…
Με έγχορδα που τρίζουν σαν σύρματα…
Με πνευστά που φυσάνε άμμο στην έρημο…
Με κρουστά που θυμίζουν βήματα στρατού… Αλλά όχι στρατού ανθρώπων… στρατού ιδεών…

Αυτό τον παλμό αφήνω να ηρεμήσει λίγο μέσα μου, πριν τον χτίσω και τον διαμορφώσω στο πεντάγραμμο…

Η πρώτη γουλιά καφέ και το μπαμ που ανοίγει ο ουρανός των Ήχων…

Τα Strings… αποκαλύπτονται… Αυτή η αίσθηση με γεμίζει, όταν τα βιολιά ανεβαίνουν σαν σμήνος που σηκώνεται απότομα από το έδαφος…
Και τα Τσέλα… αυτά τα Τσέλα… σαν να τραβάνε τη Γη από κάτω σου και να αιωρείσαι στο κενό που άφησε η αστραπή για να σε ειδοποιήσει…
Τοποθετώντας μετά στο Πεντάγραμμο, Ηλεκτρική Κιθάρα… Μπαίνουμε σε επικίνδυνα όμορφα μονοπάτια… γιατί, όταν η κιθάρα μπαίνει σε epic score… τότε δεν είναι όργανο — είναι Χαρακτήρας ! Είναι ο αντάρτης μέσα στην ορχήστρα… Και όταν τον αφήνεις να μιλήσει, αλλάζει όλο το τοπίο…

Τα Τύμπανα…
Εδώ χτυπάει ο παλμός που έλεγα… Όχι ρυθμός — Παλμός… Αυτό που κάνει το στήθος να πάλλεται πριν καν το καταλάβεις…

Και μετά την πρώτη γουλιά…
Έρχεται η στιγμή, που όλα τα όργανα, όλη η ένταση, όλη η δημιουργία… σταματούν για ένα δευτερόλεπτο και αφήνουν τον καφέ να κάνει την είσοδό του… Είναι σαν να πατάς Save στο Σύμπαν…
Και όταν τελειώσει και η δεύτερη γουλιά, είμαι έτοιμος να ξαναμπώ στη μάχη του πεντάγραμμου με την ορχήστρα που κύριο ρόλο σε τούτη τη σύνθεση έχω δώσει σε 6 μπάσα, 3 κόντρα, 13 τσέλα, 14 βιολιά, 4 βιόλες, τη γκάμα των πνευστών — τρομπόνια, σαξόφωνα, κορνέτες, τρομπέτες, κλαρινέτα, κόρνα, τούμπες — 12 Τύμπανα τα οποία είναι και η καρδιά.
Από αυτά γεννιέται, με τη βοήθεια του Θιβετιανού gong και από το τελευταίο χτύπημα του “Elefsinia Mystiria.”
Όχι το ιερό μέρος της τελετής — αλλά το πλαστό, το ξένο, το παραχαραγμένο χτύπημα του σαλτιμπάγκου δημιουργού… Από το χτύπημα που δεν έπρεπε να υπάρχει, έγινε η αρχή ενός νέου κόσμου. Από εκεί ξεπήδησε η συνέχεια του “Cosmos — άνω_κάτω.”
Όχι από την αρχή, αλλά από το τέλος, από τη ρωγμή, από το σημείο που η πραγματικότητα λύγισε, και τότε μπήκαν τα όργανα… Όχι ένα-ένα, αλλά σαν στρατιά που ξυπνάει από χίλια χρόνια ύπνου…

6 ηλεκτρικά μπάσα…
σαν υπόγειες πλάκες που μετακινούνται και αλλάζουν γεωγραφίες…

13 τσέλα…
σαν ανθρώπινη σάρκα που πάλλεται πριν από την κραυγή…

14 βιολιά + 4 βιόλες…
σαν καπνός που ανεβαίνει από τελετουργική φωτιά…
Όχι για να φωτίσει, αλλά για να προειδοποιήσει…

12 Τύμπανα…
η πεμπτουσία, η καρδιά του τέρατος.
Το σημείο που ο κόσμος λέει… “τώρα αρχίζει η πράξη.”

Και πριν από όλα αυτά…
Το Θιβετιανό gong σε φουλ ένταση…
που δεν χτυπάει, αλλά ανοίγει πύλες…
Και η κραυγή (ο ήχος) του κεραυνού,
η ίδια που σκίζει τον αέρα στη “Μαύρη Πόρπη”… αλλά που στην ουσία είναι η σχισμή στον ουρανό… Η ρωγμή που αποκαλύπτει την πλαστότητα της ταυτότητας ενός παραχαράκτη δημιουργού…
Και εκεί στο Τέλος της αρχής και στην αρχή της 1ης Πράξης, όλα τα όργανα ενώνονται… Όχι για να παίξουν μουσική, αλλά για να δηλώσουν ότι ο κόσμος γυρίζει ανάποδα. Όχι από λάθος του ανθρώπου, αλλά από την παραχάραξη της Αλήθειας…
Και μέσα σε όλο αυτό το χάος… Μια γουλιά ζεστό καφέ… και είναι η στιγμή που ο κόσμος μέσα μου ησυχάζει…
Έως ότου αρχίσει και πάλι η καθημερινή προγραμματισμένη μάχη…



Νίκος Στυλιανού